Η Ελεγεία των Παθών

 

Στάχυα που ξέμειναν στις χούφτες του καλοκαιριού θρυμματίζονται λέξεις και μνήμες. Όλες οι καταφάσεις που ξέμειναν στον δρόμο αργοπορημένες από την πλάνη μιας κάποιας σιγουριάς κάποτε. Και δεν θα έρθει καμιά τους να δηλώσει μετάνοια.

Είναι κρύες αυτές οι νύχτες στον κόσμο. Και πορευόμαστε γυμνοί. Αφήσαμε τα σώματα να κυλήσουν στις πέτρες σαν νερό βροχής. Μέσα σε βάτα κι αγκάθια, νεκρές φύσεις. Και τώρα ζητάμε την μεγάλη θάλασσα να απλωθούμε στην απεραντοσύνη της. Να πλυθούμε από ό,τι μας πίκρανε.

Μείνε αν θες. Τώρα μείνε. Χωρίς δηλητήριο. Με χέρια άδεια από όπλα πια. Θα έχω ιστορίες να πω με λέξεις καινούριες από εκείνη την αρχαία γλώσσα της ευγένειας που χάνεται μέσα σε τόσους πολέμους. Γιατί στο κατώφλι της ψυχής στέκει πάντα ένα παράξενο φως που έρχεται από πολύ μακριά. Και πάντα νεογέννητο είναι μέσα από σκοτάδια βαθιά.

Μείνε! Σου λέω μείνε αν θες, όσο θες. Και μη μιλάς. Αν δεν θες μη μιλάς. Για όλους εμάς τους ανένταχτους στη ροή του κόσμου τούτου, απαρνιέμαι την δόξα των ουρανών και δέχομαι όλες τις σιωπές ως θεία μεταλαβή. Σ αυτόν τον κόσμο εδώ. Γιατί εδώ τα πάθη, εδώ και η συγχώρεση, εδώ η δικαίωση για κάθε ομορφιά.

Θα γίνουμε κάποτε άστρα σ’ αυτόν τον ίδιο ουρανό που απαρνιόμαστε. Αυτή είναι η μοίρα του ανθρώπου. Θα τα δεχτούμε όλα γιατί τίποτα άλλο πια δεν θα έχουμε για ανταλλαγή. Κοντά στο τέλος μας, η νύχτα θα κλέβει το φως τής μέρας και θ’ αλλάζει ο τόπος μας. Θα γίνεται φως.

Όλα είναι μια αδιάκοπη αλλαγή καθώς οι δείχτες κινούνται σκουριασμένοι κι όμως χωρίς να χάνουν λεπτό. Κι όλο αλλάζω κι όλο αλλάζω και γίνομαι άλλη χωρίς να ‘μαι άλλη. Κι όλο γυρεύω να είμαι ό,τι υπήρξα. Και πάντα κάτι μένει μισό. Και πάντα κάτι ζητά ολοκλήρωση.

Τώρα μέσα από αυτές τις σιωπές, πιστεύω πως κερδίζω τον χρόνο που έχασα σε άγριες νύχτες με την πανσέληνο να χαράζει ένα άγνωστο μονόγραμμα κρυφά στο στήθος μου. Με τους λύκους να ουρλιάζουν στο όνομα της αγάπης, το μένος τους για όλα όσα δεν κατασπάραξαν.

Όλα τα χρόνια που ζήσαμε γεμάτοι αυταπάτες, ο καιρός θρηνούσε για μας με ένα βουβό αργόσυρτο κλάμα. Σε ώρες που ξημέρωναν άγνωστες σε μένα, σε σένα σε όλους. Υπήρχαμε δεν υπήρχαμε. Αυτός ο κόσμος κουβαλάει πολλά μυστικά. Κι ο άνθρωπος μόνος πιο πολλά.

Όλες οι εποχές μας, ήταν ένα αδιάκοπο ταξίδι χωρίς κοινό προορισμό. Παράλληλες ουτοπίες που λαμπύριζαν από ψεύτικα άστρα. Και δεν έφτανα στο βλέμμα σου. Και δεν έφτανες στον τόπο μου. Πάντα σε τόπους άλλους ξόδευες τα ομορφότερα δάκρυα. Κι όμως γνωρίζαμε. Και τα μυστικά καλά κρατούσαμε κι ακόμα κρατάμε.

Πως κάτι άλλο υπήρχε πέρα από το ορατό του τρόμου. Της μοναξιάς την οδύνη. Κάτι άλλο υπάρχει. Και το γνωρίζαμε. Τότε που κρύβαμε την λάμψη τής αστραπής, της καταιγίδα που μαινόταν μέσα μας, κλείνοντας σφικτά τα μάτια για να μην τρομάξουν εκείνοι που είχαν άγνοια. Να μην τρομάξουν οι αδαείς που γέμισαν τους τόπους μας.

Ο καθένας στο δικό του ανάχωμα με τα όπλα μας να παλιώνουν. Και ας μη συναντηθήκαμε ποτέ. Το γνωρίζαμε από εκείνον τον στείρο καιρό. Τότε που εκεί στους κήπους των ανθρώπων με το μονόγραμμα ενός άγνωστου ονόματος να φέγγει στο στήθος χαραγμένο και κόκκινο, φύτευα μια μικρή ελπίδα.

Κι εσύ κάπου αλλού κάνοντας ακριβώς το ίδιο. Προσμένοντας κάτι που λείπει. Και ήξερα τι ήταν. Και δεν ήξερα τι και πώς να στο εξηγήσω. Γιατί ο καθένας άλλα θέλει. Όσοι άνθρωποι τόσες ανάγκες. Ανθρώπινες μα κι έξω από τ’ ανθρώπινα. Και τί να πεις για τις απουσίες; Τί να πεις για τα άδεια χέρια; Τί να γράψεις;

Πώς να παρηγορήσεις την ύπαρξη γι αυτό που υπάρχει αλλά πουθενά δεν φαίνεται; Και πώς συνεχίζεις να πορεύεσαι μόνο με τ’ όνειρο; Φύτευα εκεί στην άκρη του κήπου μια ελπίδα. Τόσα δέντρα θέριευαν! Τόσα λουλούδια από ένα μυστήριο τίποτα. Μια ελπίδα ήταν μόνο. Ίσως μεγάλη αφού ονειρευόμουν να καλύψει άδειο χρόνο. Μα κι από ένα μυστήριο τίποτα γίνονται όλα.

Μείνε, την πότισα με όλο το πένθος που ταίριαζε στα αμίλητα στόματα. Στα μάτια που κοιτούσαν μακριά. Ακόμα και για εκείνους που δεν ήρθαν ποτέ. Έχουμε ξεχρεώσει για όλα όσα θα ‘ρθουν. Και τίποτα δεν οφείλουμε κανενός. Κι έχουμε πενθήσει για όλα τα χαμένα.

Ήταν η μόνη αξιοπρέπεια που μας έμενε.

Γιατί το πένθος πάντα προηγείται των όλων.

via

Υπάρχει μια ρωγμή σε όλα, έτσι περνάει το φως

“There’s a crack in everything that’s how the light gets in”, Leonard Cohen.

Υπάρχει μια ρωγμή σε όλα, έτσι περνάει το φως. 

Είναι εύκολο να θέλουμε να είμαστε δυνατοί. 

Είναι εύκολο να προσφέρουμε ένα ώμο σε κάποιον που αγαπάμε όταν υποφέρει. Είναι φυσικό, είμαστε ενθαρρυντικά όντα. Τους τυλίγουμε στα χέρια μας λέγοντας: «Όλα θα είναι εντάξει, χρειάζεται λίγο χρόνο». 

Αλλά δεν νιώθω καλά. Και κάθε μέρα που περνάει νιώθω σαν μια ατελείωτη περίοδο θλίψης. Είμαι πληγωμένη. Στο παρελθόν, έμαθα πως να προχωράω. Έβαλα το κεφάλι μου κάτω και το ξεπέρασα. Ντύθηκα και πήγα στη δουλειά. Έστειλα τις ευχές μου με την ελπίδα ότι θα φτάσουν στην ψυχή του ατόμου που άφηνα. 

Και τότε ένιωσα καλύτερα. Αλλά αυτό είναι διαφορετικό.

Έχεις φύγει και νιώθω σαν η καρδιά μου να έφυγε μαζί σου. Δεν έχει σημασία πόσο προσπαθώ, τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να νιώσω καλύτερα τώρα. 

Είναι εύκολο να είσαι έξυπνος και δυνατός όταν δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά τι γίνεται τώρα; Τι συμβαίνει όταν έχουμε περάσει τόσα πολλά;

Με κάποιο τρόπο, μέσα από το φτερωτό παλιρροιακό κύμα συναισθημάτων, δημιουργήθηκε μια απαλή και τρυφερή φωνή: «Μάθε να ζεις με την πληγωμένη καρδιά σου». 

Και τα δάκρυα ήρθαν και πάλι. Πήρα την απάντηση μου. 

Όλη την εβδομάδα έψαχνα κάτι, όπου η καρδιά μου θα μπορούσε να γιατρευτεί, αλλά τίποτα δεν βρήκα. Ένιωσα απελπισμένη, αλλά τώρα καταλαβαίνω.

Η καρδιά μου δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια, αλλά δεν θέλω πλέον να είναι. 

Η παραμικρή επαφή με τα μάτια μου φέρνει δάκρυα. Μια πραγματική στιγμή συμπόνιας ξεσπάει μέσα από το σώμα μου σαν ποτάμι. Αισθάνομαι τα πάντα -ότι έχτισα μια ζωή προσπαθώντας να μην αισθάνομαι. 

Και ενώ μπορεί να είμαι πληγωμένη, τώρα είμαι ελεύθερη. Μπορώ τελικά να αφήσω κάτω την ασπίδα μου. 

Γνωρίζω τώρα ότι δεν μπορώ πλέον να προχωρήσω στην ζωή φυλάσσοντας την καρδιά μου σαν πολύτιμη πορσελάνη. Δεν μπορώ να αγαπήσω πραγματικά με αυτόν τον τρόπο. Δεν έχει σημασία πόση αγάπη έχω μέσα μου αν δεν μπορώ να αγγίξω τον κόσμο ή τον σύντροφο μου, όπως ακριβώς ένα κύπελλο από πορσελάνη δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το σκοπό του με το να μένει πίσω από το τζάμι σε ένα ράφι.

Δεν θέλω η αγάπη μου να είναι πολύτιμη, σαν κάποιο απρόσιτο έργο τέχνης. Θέλω να είναι συνηθισμένη, καθημερινή και πραγματική. Ακριβώς όπως έχει κατασκευαστεί για να είναι. Θέλω να κρατάω την καρδιά μου στο χέρι μου κάθε πρωί, να γλιστρήσω τον αντίχειρα μου πάνω στις κομματιασμένες άκρες της και να ξέρω ότι αξίζει να την δώσω. Θέλω να την προσφέρω, καθώς θα προσφέρω το πιο αγαπημένο μου υλικό αγαθό. Επειδή είναι. 

Τι περισσότερο μπορώ να δώσω από την αληθινή, σπασμένη, πληγωμένη καρδιά μου; 

Δε φοβάμαι πλέον να πληγωθώ. Τώρα θέλω να αγαπώ πολύ δυνατά. Πλέον πληγωμένη, έχω αλλάξει για πάντα. Ακόμα και αν αυτό που φοβόμαστε περισσότερο, αυτό είναι στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη ευλογία που μπορούμε να πάρουμε σε αυτή την ανθρώπινη ζωή. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο γνωρίζουμε ολόκληρες τις καρδιές μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζομαι να θεραπευθώ. Γιατί τώρα, τα κομμάτια μου από πορσελάνη είναι διάσπαρτα στο πάτωμα. Θα χρειαστεί μεγάλη προσοχή και φροντίδα για να επαναφέρω την καρδιά μου ξανά, αλλά είμαι πρόθυμη να το κάνω γιατί τώρα καταλαβαίνω γιατί το αξίζει. Ξέρω τι μου έλειπε.

Αυτή τη στιγμή, μου θυμίζει την ιαπωνική μορφή τέχνης που ονομάζεται kintsugi. Μεταφράζοντας σε «επιδιόρθωση με χρυσό», αυτή η τέχνη είναι η διαδικασία της επισκευής σπασμένων κεραμικών με την επανασύνδεση των πήλινων τεμαχίων με μία χρυσή λάκα. Τα θραύσματα γίνονται τα πιο πολύτιμα μέρη. Δεν απορρίπτουν και αντικαθιστούν ένα τέλειο καλό κύπελλο, τιμούν τα σπασίματα του, φωτίζουν τις ρωγμές και το κάνουν έτσι πιο όμορφο. 

Έτσι έχω παραιτηθεί από την προσπάθεια να αισθάνομαι καλύτερα, και με αυτόν τον τρόπο έχω αποκαταστήσει την πίστη μου ότι με κάποιο τρόπο αυτός ο χωρισμός με άνοιξε σε μια ζωή πραγματικής, ακατέργαστης, ανθρώπινης αγάπης. 

Τώρα ήρθε η ώρα να γίνω μάστερ αυτής της τέχνης πιστεύοντας ότι μία μέρα, όταν φτιάξω το τραπέζι για δύο, θα περπατήσεις μέσα από την πόρτα με την kintsugi καρδιά σου και θα μάθεις πώς να αγαπάς και τη δική μου.

via

Πανέμορφο νορβηγικό φιόρδ

Τα φιόρδ δημιουργήθηκαν πριν χιλιάδες χρόνια μετά το λιώσιμο των πάγων που ακολούθησε την εποχή των παγετώνων οπότε το νερό της θάλασσας πλημμύρισε τις κοιλάδες της περιοχής όπου αυτά εμφανίζονται. Τα συναντούμε στις δυτικές ακτές της Νορβηγίας και στις ακτές της Χιλής.

Ένα από τα πιο γνωστά είναι το Geirangerfjord στη Νορβηγία, έχει μήκος 15χλμ και είναι παρακλάδι του Μεγάλου Φιόρδ. Το μικρό χωριό Geiranger βρίσκεται στο τέλος του φιόρδ, εκεί που χύνονται τα νερά του ποταμού Geirangelva. Καταρράκτες σχηματίζονται καθώς τα νερά τρέχουν στο φιόρδ με πιο γνωστούς αυτούς με την ονομασία «Επτά αδελφές», μια συστάδα από επτά ροές που καταλήγουν στο ίδιο σημείο.

Το φιόρδ έχει χαρακτηριστεί προστετευόμενη περιοχή από την UNESCO.

via