Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αστεροσκοπείο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Αστεροσκοπείο. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2019

Υπάρχει μια ρωγμή σε όλα, έτσι περνάει το φως


“There’s a crack in everything that’s how the light gets in”, Leonard Cohen.
Υπάρχει μια ρωγμή σε όλα, έτσι περνάει το φως. 
Είναι εύκολο να θέλουμε να είμαστε δυνατοί. 
Είναι εύκολο να προσφέρουμε ένα ώμο σε κάποιον που αγαπάμε όταν υποφέρει. Είναι φυσικό, είμαστε ενθαρρυντικά όντα. Τους τυλίγουμε στα χέρια μας λέγοντας: «Όλα θα είναι εντάξει, χρειάζεται λίγο χρόνο». 
Αλλά δεν νιώθω καλά. Και κάθε μέρα που περνάει νιώθω σαν μια ατελείωτη περίοδο θλίψης. Είμαι πληγωμένη. Στο παρελθόν, έμαθα πως να προχωράω. Έβαλα το κεφάλι μου κάτω και το ξεπέρασα. Ντύθηκα και πήγα στη δουλειά. Έστειλα τις ευχές μου με την ελπίδα ότι θα φτάσουν στην ψυχή του ατόμου που άφηνα. 
Και τότε ένιωσα καλύτερα. Αλλά αυτό είναι διαφορετικό.

Έχεις φύγει και νιώθω σαν η καρδιά μου να έφυγε μαζί σου. Δεν έχει σημασία πόσο προσπαθώ, τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να νιώσω καλύτερα τώρα. 
Είναι εύκολο να είσαι έξυπνος και δυνατός όταν δεν συμβαίνει τίποτα, αλλά τι γίνεται τώρα; Τι συμβαίνει όταν έχουμε περάσει τόσα πολλά;
Με κάποιο τρόπο, μέσα από το φτερωτό παλιρροιακό κύμα συναισθημάτων, δημιουργήθηκε μια απαλή και τρυφερή φωνή: «Μάθε να ζεις με την πληγωμένη καρδιά σου». 
Και τα δάκρυα ήρθαν και πάλι. Πήρα την απάντηση μου. 
Όλη την εβδομάδα έψαχνα κάτι, όπου η καρδιά μου θα μπορούσε να γιατρευτεί, αλλά τίποτα δεν βρήκα. Ένιωσα απελπισμένη, αλλά τώρα καταλαβαίνω.

Η καρδιά μου δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια, αλλά δεν θέλω πλέον να είναι. 
Η παραμικρή επαφή με τα μάτια μου φέρνει δάκρυα. Μια πραγματική στιγμή συμπόνιας ξεσπάει μέσα από το σώμα μου σαν ποτάμι. Αισθάνομαι τα πάντα -ότι έχτισα μια ζωή προσπαθώντας να μην αισθάνομαι. 
Και ενώ μπορεί να είμαι πληγωμένη, τώρα είμαι ελεύθερη. Μπορώ τελικά να αφήσω κάτω την ασπίδα μου. 
Γνωρίζω τώρα ότι δεν μπορώ πλέον να προχωρήσω στην ζωή φυλάσσοντας την καρδιά μου σαν πολύτιμη πορσελάνη. Δεν μπορώ να αγαπήσω πραγματικά με αυτόν τον τρόπο. Δεν έχει σημασία πόση αγάπη έχω μέσα μου αν δεν μπορώ να αγγίξω τον κόσμο ή τον σύντροφο μου, όπως ακριβώς ένα κύπελλο από πορσελάνη δεν μπορεί να εξυπηρετήσει το σκοπό του με το να μένει πίσω από το τζάμι σε ένα ράφι.

Δεν θέλω η αγάπη μου να είναι πολύτιμη, σαν κάποιο απρόσιτο έργο τέχνης. Θέλω να είναι συνηθισμένη, καθημερινή και πραγματική. Ακριβώς όπως έχει κατασκευαστεί για να είναι. Θέλω να κρατάω την καρδιά μου στο χέρι μου κάθε πρωί, να γλιστρήσω τον αντίχειρα μου πάνω στις κομματιασμένες άκρες της και να ξέρω ότι αξίζει να την δώσω. Θέλω να την προσφέρω, καθώς θα προσφέρω το πιο αγαπημένο μου υλικό αγαθό. Επειδή είναι. 
Τι περισσότερο μπορώ να δώσω από την αληθινή, σπασμένη, πληγωμένη καρδιά μου; 
Δε φοβάμαι πλέον να πληγωθώ. Τώρα θέλω να αγαπώ πολύ δυνατά. Πλέον πληγωμένη, έχω αλλάξει για πάντα. Ακόμα και αν αυτό που φοβόμαστε περισσότερο, αυτό είναι στην πραγματικότητα η μεγαλύτερη ευλογία που μπορούμε να πάρουμε σε αυτή την ανθρώπινη ζωή. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο γνωρίζουμε ολόκληρες τις καρδιές μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χρειάζομαι να θεραπευθώ. Γιατί τώρα, τα κομμάτια μου από πορσελάνη είναι διάσπαρτα στο πάτωμα. Θα χρειαστεί μεγάλη προσοχή και φροντίδα για να επαναφέρω την καρδιά μου ξανά, αλλά είμαι πρόθυμη να το κάνω γιατί τώρα καταλαβαίνω γιατί το αξίζει. Ξέρω τι μου έλειπε.

Αυτή τη στιγμή, μου θυμίζει την ιαπωνική μορφή τέχνης που ονομάζεται kintsugi. Μεταφράζοντας σε «επιδιόρθωση με χρυσό», αυτή η τέχνη είναι η διαδικασία της επισκευής σπασμένων κεραμικών με την επανασύνδεση των πήλινων τεμαχίων με μία χρυσή λάκα. Τα θραύσματα γίνονται τα πιο πολύτιμα μέρη. Δεν απορρίπτουν και αντικαθιστούν ένα τέλειο καλό κύπελλο, τιμούν τα σπασίματα του, φωτίζουν τις ρωγμές και το κάνουν έτσι πιο όμορφο. 
Έτσι έχω παραιτηθεί από την προσπάθεια να αισθάνομαι καλύτερα, και με αυτόν τον τρόπο έχω αποκαταστήσει την πίστη μου ότι με κάποιο τρόπο αυτός ο χωρισμός με άνοιξε σε μια ζωή πραγματικής, ακατέργαστης, ανθρώπινης αγάπης. 
Τώρα ήρθε η ώρα να γίνω μάστερ αυτής της τέχνης πιστεύοντας ότι μία μέρα, όταν φτιάξω το τραπέζι για δύο, θα περπατήσεις μέσα από την πόρτα με την kintsugi καρδιά σου και θα μάθεις πώς να αγαπάς και τη δική μου.


Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Παιχνίδι Θησαυρού στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών για παιδιά 8-11 ετών


Το Παιχνίδι Θησαυρού στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών είναι μία Δράση για παιδιά  8-11 ετών. Το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών διοργανώνει παιχνίδι θησαυρού στο Κέντρο Επισκεπτών Θησείου με στόχο την γνωριμία και την εξοικείωση παιδιών ηλικίας 8-11 ετών με την Αστρονομία και το ΕΑΑ. 
Η δράση θα πραγματοποιηθεί για τον μήνα Σεπτέμβριο, την Κυριακή 13 και την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου στις 10:30 πμ. Θα ακολουθήσουν και επόμενες ημερομηνίες. Απαραίτητη η προδήλωση συμμετοχής στα τηλέφωνα: 210 3490112 και 210 3490036. Διάρκεια: 2 1/2 - 3 ώρες. Κόστος Συμμετοχής: 2,5 € ανά παιδί. Χρήσιμα εφόδια για τα παιδιά: Νερό, καπέλο και αντηλιακό μέσα σε μία τσάντα πλάτης (σχολική).

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...