Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017

Στην μνήμη της κόρης μας Ανδριάνας βοηθάμε όλοι το Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο Καλλιθέας




Η κόρη μας η Αντριάνα που έφυγε στις 5 Οκτωβρίου από εγκεφαλικό ανεύρυσμα, τόσο πρόωρα πριν προλάβει να κλείσει τα 10 της χρόνια, είχε μια και μόνο επιθυμία, -αυτά άλλωστε-ήταν τα τελευταία της λόγια- να μην υπάρχουν φτωχά, ορφανά και βασανισμένα παιδιά και να παλέψουμε όλοι μαζί για να φτιάξουμε μια κοινωνία καλύτερη για όλα τα παιδιά. 


Εμείς οι γονείς της ξέρουμε πώς θα είναι πολύ ευτυχισμένη αν όλοι μαζί βοηθήσουμε να καλυφθούν οι τρέχουσες ανάγκες στο Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο Καλλιθέας εκεί που και ο παππούς της Αντριάνας πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του αφού μεταφέρθηκε εκεί μέσω της Πρόνοιας.
Image result for Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο
Η δραματική μείωση της κρατικής επιχορήγησης, έχει προκαλέσει οικονομικό πρόβλημα στο Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο, και για το λόγο αυτό χρειάζεται να βοηθήσουμε όλοι μας για να συνεχιστεί το σπουδαίο έργο τους. Στηριζόμαστε στα φιλάνθρωπα συναισθήματα όλων σας για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τα παιδάκια που ζουν εκεί. 

Όλα τα είδη μπορούν να αποσταλούν ταχυδρομικά στο ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΚΟΙΔΡΥΜΑ (ΠΡΩΗΝ ΕΘΝΙΚΟ ΟΡΦΑΝΟΤΡΟΦΕΙΟ ΠΟΛΕΜΟΥ) Κρέμου 128, 17675 Καλλιθέα, ή να επικοινωνήσετε μαζί τους στα τηλ: 2109560735-2109521728 fax: 2109521735, www.pen-kallithea.gr, info@pen-kallithea.gr Παρακαλώ θερμά για κοινοποίηση!Στηριζόμαστε στα φιλάνθρωπα συναισθήματα όλων σας για να μπορέσουμε να βοηθήσουμε τα παιδάκια που ζουν στο Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο Διαβάστε την λίστα με τις άμεσες ανάγκες που μπορούμε όλοι μαζί να καλύψουμε μέχρι φέτος τα Χριστούγεννα.


Οι άμεσες ανάγκες του Π.Ε.Ν. αφορούν στα ακόλουθα:
Related image
ΗΛΙΑΚΟΣ ΘΕΡΜΟΣΙΦΩΝΑΣ μέγιστη προτεραιότητα 

ΤΡΟΦΙΜΑ 
Κοτόπουλο σε προτεραιότητα 
Ρύζι κίτρινο σε προτεραιότητα 
Ψάρι γλώσσα σε προτεραιότητα 
Αρακάς σε προτεραιότητα 
Πατάτες, κρεμμύδια, φρούτα σε προτεραιότητα 
Γιαούρτια παιδικά σε προτεραιότητα 
Πελτές, Pummaro 
Μπισκότα- Βουτήματα-Κουλουράκια 
Δημητριακά σε προτεραιότητα 
Μακαρόνι κοφτό σε προτεραιότητα Νο 3 

ΛΕΥΚΑ ΕΙΔΗ -ΕΙΔΗ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΥΓΙΕΙΝΗΣ- ΚΑΘΑΡΙΣΤΙΚΑ 
Χειροπετσέτες τύπου ζικ-ζακ σε προτεραιότητα 
Καθαριστικά (χλωρίνη –υγρό τζαμιών Αζαξ) 
Σκόνη ή υγρό για πλυντήριο 
Κρεμοσάπουνο σε προτεραιότητα 

ΕΙΔΗ ΕΝΔΥΣΗΣ 
Αθλητικά παπουτσάκια για αγοράκι Νο21,22,28,29,30,31,32 και για κοριτσάκι Νο21,22,26 ,28,29,30,31,32 
Related image
ΓΡΑΦΙΚΗ ΥΛΗ 
Χαρτόνια κάνσον σε διάφορα χρώματα (όχι μαύρο-γκρι-καφέ σκούρο) 
Φωτοτυπικό χαρτί μεγέθους Α3 

ΕΠΙΣΚΕΥΕΣ, ΣΥΝΤΗΡΗΣΕΙΣ, ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ 
Κατασκευή περίφραξης (μήκος περίφραξης 320 τρέχοντα μέτρα) 
Λάμπες αλογόνου μπαγιονέτ 40w [κόστος περίπου 2 € η μία] και λάμπες οικονομίας βιδωτές 20w (σπιράλ ή κοντές) [κόστος περίπου 4,50 € η μία] 
Image result for Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο
ΔΩΡΟΕΠΙΤΑΓΕΣ 
Δωροεπιταγές από το PRAKTIKER ή το LEROY-MERLIN 
Δωροεπιταγές από supermarket: LIDL, ΣΚΑΒΕΝΙΤΗΣ, ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, ΒΕΡΟΠΟΥΛΟΣ 
Δωροεπιταγές από ΠΛΑΙΣΙΟ 
Δωροεπιταγές από Jumbo 

ΑΝΑΓΚΕΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΩΝ 

Συμβολή στην καταβολή του μηνιαίου ποσού της ρύθμισής μας στη ΔΕΗ (περίπου 700 €/μηνα) 

ΦΑΡΜΑΚΑ 
Fucithalmic οφθαλμικές σταγόνες 
Depon σιρόπι 
Bactroban κρέμα 
Flixotide 125 mg σε προτεραιότητα 

Singulair 5 mg ( χάπι ) 

Το Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο (Π.Ε.Ν.) στην Καλλιθέα είναι Φιλανθρωπικό Ίδρυμα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, ΝΠΙΔ, εποπτευόμενο από το Υπουργείο Εργασίας & Κοινωνικής Πρόνοιας. Δημιουργήθηκε το 1912 από την Αικατερίνη Λασκαρίδου ως Εθνικό Ορφανοτροφείο Θυμάτων Πολέμου και το 1978 λόγω του ότι δεν υπήρχαν πλέον ορφανά πολέμου, διεύρυνε το σκοπό του ώστε να περιθάλπει γενικότερα ανήλικα που έχρηζαν προστασίας, μετονομαζόμενο σε Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο.
Related image


Φιλοξενεί στην «κλειστή προστασία» παιδιά ηλικίας 2,5 έως 5,5 χρονών, κατόπιν εισαγγελικών εντολών, λόγω παραμέλησης, εγκατάλειψης, κακοποίησης, ενδοοικογενειακής βίας, κ.λπ., και παιδιά της ίδιας ηλικίας στην «ανοιχτή προστασία», λόγω οικονομικής αδυναμίας της οικογένειάς τους να τα φροντίσει. Παράλληλα, λειτουργεί Παιδικός Σταθμός με στόχο την κοινωνικοποίηση των παιδιών που φιλοξενεί με άλλα παιδάκια που φοιτούν σε αυτόν, ενώ έχει το θεσμό της εθελόντριας «φιλοξενούσας οικογένειας» η οποία φιλοξενεί τα παιδιά τις γιορτές και τα Σαββατοκύριακα, προσφέροντας αγάπη αλλά και το οικογενειακό υπόδειγμα που τα περισσότερα έχουν στερηθεί.



Image result for Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο
 Είναι στο χέρι μας να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά που το έχουν τόσο ανάγκη! Για όσους μπορούν να είναι εκεί και να στηρίξουν το Π.Ε.Ν. το Σαββατο 25 Νοεμβρίου στις 5:00μ.μ. θα τελεστεί Εσπερινός και τη Κυριακή 26 Νοεμβρίου στις 7:00 π.μ. θα τελεστεί Θεία Λειτουργία και τις δύο μέρες μας περιμένει το μικρό πανηγυράκι του Αγίου Στυλιανού και bazaar φιλανθρωπικής ενίσχυσης. Εμείς θα είμαστε εκεί γιατί η τελευταία επιθυμία της κόρης μας ήταν ένας κόσμος πιο ανθρώπινος για τα παιδιά.
Φωτογραφία του χρήστη Πρότυπο Εθνικό Νηπιοτροφείο Καλλιθέας.

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Μανούλα γιατί να υπάρχει κακία στον κόσμο; Γιατί να υπάρχουν φτωχά, ορφανά, βασανισμένα παιδιά;

Άνοιξε τα μικρά σου φτερά και πέτα ψηλά γλυκιά μου κορούλα, Ανδριάνα μου, εκεί, είναι ο απέραντος ουρανός, είναι η αγάπη, η αιώνια χαρά και η γαλήνη. Πέτα μικρή μου όσο πιο ψηλά μπορείς...σ΄αγαπάω τόσο πολύ...καμία δύναμη δεν είναι πιο δυνατή από την απέραντη αγάπη μας, κορούλα μου, μονάκριβο παιδί μου.

Θέλω να ξέρεις πώς δεν ήσουν ένα τυχαίο παιδί, ήσουν ένα παιδί που ονειρεύτηκα με όλη μου την ψυχή και την καρδιά να αποκτήσω. Είσαι ένα παιδί που λάτρεψα πριν σε αποκτήσω. Είσαι γέννημα της απέραντης αγάπης μας, φωτεινή, δυνατή και σπουδαία θα ζεις πάντα μικρή μου. Γιατί κανένας αποχωρισμός, ούτε ο θάνατος είναι πιο δυνατός από την απέραντη αγάπη μας.Αυτή γίνεται κάθε μέρα, κάθε στιγμή πιο μεγάλη και δυνατή.

Πριν να σε αποκτήσουμε περπατούσα στον δρόμο, κι έβλεπα μαμάδες να αγκαλιάζουν τα μωρά τους κι ονειρευόμουν κι εγώ να δώσω την αγάπη μου σε σένα.

Ο παππούς σου ο Ανδρέας, όταν ήμουν παιδί με έπαιρνε αγκαλιά, με ανέβαζε πάνω στην κληματαριά μας και μου έλεγε Ζαφειρούλα όταν μεγαλώσεις θα κάνεις ένα κοριτσάκι που θα το πούμε Ανδριάνα. Κι έτσι έγινε. Στις 30 Νοεμβρίου, ανήμερα της γιορτής του γέννησα εσένα μονάκριβή κορούλα μου, ζωή μου.
Άκουσα τους πρώτους χτύπους σου στην κοιλιά μου, σε χάιδευα ασταμάτητα, μέρα - νύχτα, σου έλεγα παραμύθια για τον κόσμο που θα δεις όταν γεννηθείς...Παίζαμε εκείνο το παιχνίδι που σου έλεγα "κόρη μου δείξε στην μανούλα, την πατούσα, το χεράκι" κι εσύ το έκανες μέσα από την κοιλιά μου....Πώς λαχταρούσα να γεννηθείς, να σε πάρω απ ΄το χέρι να γυρίσουμε τον κόσμο, παρέα, να κάνουμε κούνια, ψηλά, μέχρι τον ουρανό, τ' αστέρια...

Πόσο αγάπη ένιωσα και φόβο μαζί όταν σε πήρα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου...Πόση ευτυχία ένιωθα την ώρα που σου έδινα το γάλα σου. Κοιτούσα μαγεμένη τις εκφράσεις σου, ένιωθα απέραντα ευτυχισμένη που στο χέρι μου κρατούσα το μικρό σου χεράκι. Κι όταν κοιμόσουν ερχόμουν ασταμάτητα να σε κοιτάω να δω αν όλα είναι καλά κι αν αναπνέεις και έσκυβα να ακούσω κάθε μαγικό χτύπο της καρδιάς σου, μικρή μου.Θυμάμαι τα πάντα. Κάθε στιγμή της ζωής σου ήμουν δίπλα σου. Από την ώρα που γεννήθηκες είχες μεγάλη δύναμη στα ποδαράκια, στο κεφάλι και στο σώμα σου... είχες μόλις γεννηθεί λίγες ώρες και έστρεψες το κεφαλάκι σου προς την γιαγιά στο μαιευτήριο μόλις σε φώναξε...να δεις ποια είναι.Στον ένα μήνα ζωής σου στεκόσουν όρθια στον καναπέ, στηρίζοντας, το σώμα στα ποδαράκια σου.

Ένα βράδυ, ήσουν 7 μηνών, ξύπνησες και μου ζήτησες στα μωρουδιακά σου, που τα ήξερα -όπως κάθε μανούλα- τα ξέρει, άπταιστα, "μαμά, αγκά, πιπί, γα, μπιγκό", δηλαδή: "μαμά, θέλω αγκαλιά, πιπίλα, γάλα και μπισκότο". Βιαζόσουν πάντα να τα πεις όλα, να τα κάνεις όλα, να τα ζήσεις όλα. Χαμογελάσαμε τόσο πολύ, εμείς οι γονείς σου, με αυτά που μας τα ζητούσες όλα μαζί!
Κάθε βράδυ σε έπαιρνα αγκαλιά και σου έλεγα χιλιάδες παραμύθια, έχω κοιμηθεί τόσες φορές στο πάτωμα πολύ μετά τα μεσάνυχτα, διαβάζοντάς σου παραμύθια τα οποία από την νύστα έπεφταν πάνω στο κεφάλι μου και με ξυπνούσαν, όταν με έπαιρνε ο ύπνος.

Περπάτησες, πάρα πολύ γρήγορα, 10 μηνών περπατούσες και σκαρφάλωνες στο παρκοκρέββατο, ενώ εγώ έγραφα το διδακτορικό μου.Ύστερα η γιαγιά σε έβγαλε έξω κι εγώ από την άλλη πλευρά, σε είδαμε να κάνεις τα πρώτα σου βήματα. Τι μαγική στιγμή ευτυχίας! Να βλέπω τα πρώτα σου βήματα και να ονειρεύομαι πώς σε παίρνω από το χεράκι και προχωράμε μαζί στην ζωή...για πάντα...μαζί.
Παίζαμε ασταμάτητα, έχουμε παίξει χιλιάδες παιχνίδια, έχουμε μαγειρέψει, έχουμε κάνει κούνια, έχουμε παίξει κρυφτό, κυνηγητό, μήλα. Έχουμε χαϊδέψει και σώσει ζωάκια, (ήθελες να γίνεις κτηνίατρος όταν μεγαλώσεις) έχουμε ταξιδέψει, έχουμε χορέψει, έχουμε τραγουδήσει, έχουμε κολυμπήσει μαζί, έχουμε δει την βροχή, το ουράνιο τόξο, το χιόνι, τον ήλιο, το φεγγάρι, τα αστέρια...έχουμε κόψει λουλούδια, σε έχω δει να σκαρφαλώνεις μέχρι τις κορυφές των δέντρων, να γελάς με την ψυχή σου, όπως τότε με το παγωτό που είχα φτιάξει και το άπλωσες σε όλο σου το πρόσωπο κι έγλυφες τα μουστάκια σου.
Μεγάλωνες κι όλα τα παιδάκια στο σχολείο, στην παιδική χαρά σε λάτρευαν. Όλοι σε αγάπησαν τόσο πολύ. Τι ευλογία να περνάς από αυτήν την ζωή και να έχεις αγαπηθεί τόσο πολύ.
Και τώρα σε έβλεπα να μεγαλώνεις και να αρχίζεις να γίνεσαι δεσποινίδα, πόσο σε θαύμαζα να σε βλέπω να μεγαλώνεις. Πόσο ονειρευόμουν να σε βλέπω να γίνεσαι μεγάλη.
Η Ανδριάνα μου, η μονάκριβη κορούλα μου, να μεγαλώνει και να γίνεται ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος, η όμορφη, η έξυπνη, η δυνατή, η καλή μου κόρη...να γίνεται μεγάλη.
Κάθε πρωί σε ξύπναγα με ένα τραγουδάκι που είχα βγάλει απ' το μυαλό μου και σου άρεσε τόσο πολύ!

Ο ήλιος θα φωτίζει την καρδιά σου,
στα χέρια θα κρατάς τα όνειρά σου,
μαζί θα ταξιδέψουμε παρέα,
θα δεις που η ζωή είναι ωραία.
Και με αυτό το τραγουδάκι σε αποχαιρέτησα και προσευχόμουν μέσα μου να μην φοβάσαι και να φύγεις για την αγκαλιά του Θεού που είναι γεμάτη αγάπη και γαλήνη.
Θα περιμένω όλη μου την ζωή μικρή ή μεγάλη, τη στιγμή που θα έρθω κοντά σου, την μαγική εκείνη μέρα που θα τρέχουμε σε λιβάδια χαράς, θα σε πάρω με όλη την δύναμή στην αγκαλιά μου, θα σε σηκώσω με τα πόδια μου να σε κάνω αεροπλανάκι, θα χορεύουμε και θα γελάμε μέχρι τ' αστέρια.
Λατρεμένη μου κορούλα, εσύ μου δίδαξες την αγάπη, με έμαθες να τιμώ και να σέβομαι το θείο δώρο της ζωής. Με ρωτάνε πώς αντέχω....που έχεις φύγει...
Όταν έχεις πάρει στα χέρια σου, τα χέρια του παιδιού σου, όταν έχεις βυθιστεί στην πιο όμορφη αγκαλιά του κόσμου, ακόμα κι αν φύγει το παιδί σου, είναι σε κάθε βήμα σου, σε κάθε χτύπο της καρδιάς σου, σε κάθε ανάσα, κάθε στιγμής. Είσαι, κόρη μου σε όλα τα ωραία που ζήσαμε και πάντα θα ζούμε.
Το τελευταίο βράδυ πριν πέσεις για ύπνο κορούλα μου μου ζήτησες να σου πάω νερό στο κρεβατάκι σου και να προσευχηθούμε όπως κάνουμε κάθε βράδυ, πριν κοιμηθείς. Σε πήρα αγκαλιά κι άρχισες να μου μιλάς.
-Γιατί υπάρχει κακία στον κόσμο μανούλα; Γιατί να υπάρχουν φτωχά, ορφανά, βασανισμένα παιδάκια;


-Δεν ξέρω γιατί υπάρχει κακία στον κόσμο κορούλα μου. Όλη μου την ζωή προσπαθούσα να αλλάξω τον κόσμο. Αλλά δεν τα κατάφερα. Μόνο κάτι μικρά πράγματα άλλαζα. Κι ο παππούς σου ο Αντρέας ένα τέτοιο παιδί ήταν. Είχε βασανιστεί πολύ. Ο Θεός δίνει ευκαιρίες σε όλους μας να αγαπηθούμε, αλλά κυρίως να αγαπήσουμε. Και τι ωραίο είναι να αγαπάς. Γι΄αυτό ήρθαμε σε αυτήν την ζωή....για να αγαπήσουμε.

- Είσαι η καλύτερη μανούλα στον κόσμο. Σ' αγαπάω τόσο πολύ. Πάω να συναντήσω τον παππού, απόψε μανούλα.

-Είμαι σίγουρη, ότι θα πας. Ο Θεός μαζί σου. Καληνύχτα κορούλα μου. Αυτά ήταν τα τελευταία μας λόγια....

Ο παππούς της Αντριάνας μας, είχε φύγει από την ζωή δύο μήνες πριν, μετά από την μεταμόσχευση ήπατος στην οποία είχε υποβληθεί.
Χάρις στην αμέριστη συμπαράσταση όλου του κόσμου και την έμπρακτη στήριξη όλων, είχαμε καταφέρει να συγκεντρώσουμε μέσα από το facebook, 90 φιάλες αίμα που χρειάστηκε ο παππούς της. Όμως, ο παππούς δεν τα κατάφερε...και έφυγε από την ζωή.Το πιο τραγικό από όλα όσα έχω ποτέ ζήσει...ήταν αυτό που έγινε δύο μήνες μετά, στις 5 Οκτωβρίου, δεν τα κατάφερε ούτε η κορούλα μας κι ακολούθησε τον παππού της.
Εκείνο το βράδυ, ξύπνησα ταραγμένη, ακούγοντας την βασανιστική ανάσα της, την πρόλαβα την κόρη μας ανώ ακόμα κουνούσε τα ματάκια της και της είπα "ότι έγινε, έγινε κορούλα μου, θα βρω τον καλύτερο γιατρό του κόσμου και θα σε κάνει καλά!" Όταν, δευτερόλεπτα μετά μπήκε ο μπαμπάς της, στο δωμάτιο είχε καρφώσει τα ματάκια της στο κενό. Δεν προλάβαμε να κάνουμε τίποτα. Μόνο να καλέσουμε το ασθενοφόρο.Είχε μεγάλη εγκεφαλική αιμοραγία...

Εμάς δυστυχώς η κόρη μας έφυγε με εγκεφαλική αιμοραγία, πριν κλείσει τα 10, ένα χρόνο πριν είχε έναν ισχυρότατο πονοκέφαλο,έκανε εμετούς και έχασε για δευτερολεπτα τα λόγια της,αν και έκανε εισήχθη στο νοσοκομείο και έκανε όλες τις εξετάσεις (μαγνητικές, αξονικές, εγκεφαλογραφήματα, καρωτίδες και ένα σωρό άλλες) δεν βρέθηκε τιποτα. Ούτε στο επαναληπτικόεγκεφαλογράφημα, ένα μήνα μετά. 
Οι γιατροί έκαναν ότι μπορούσαν. Είχε διαγνωσθεί οτι είχε ημικρανία. Ένα χρόνο και ένα μήνα μετά έπεσε σε κώμα στον ύπνο της και κατέληξε 2 εικοσιτετραωρα μετά από εγκεφαλική αιμοραγία. Μακάρι, στο μέλλον, να δοθούν κονδύλια και η παγκόσμια ιατρική κοινότητα να ασχοληθεί περαιτέρω με το θέμα της επιτυχούς διαγνωσης των παιδικών ανευρυσμάτων, (που είναι συνήθως πολύ σπάνια) ,με μεθόδους βελτιωμένες και μη παρεμβατικες που ελλοχεύουν κινδύνους, ώστε στο μέλλον τα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας από εγκεφαλικές αιμοραγίες και ρήξεις ανευρυσμάτων να γίνουν ακόμα μικρότερα.

Ένα χρόνο μετά, όταν έμπαινα στην εντατική που είχε πέσει σε κώμα, δάκρυζε κι όταν της τραγουδούσα το τραγουδάκι μας και της έλεγα να ξυπνήσει να πάμε να διαλέξει τούρτα για τα γενέθλιά της που πλησιάζουν, έβλεπα στα μηχανήματα να πέφτει η ενδοκρανιακή πίεση. Δυστυχώς, δεν τα κατάφερε.

Είχα ζητήσει να δοθούν τα όργανά της προς μεταμόσχευση, κάτι που τελικά δεν μπόρεσε να γίνει.

Το τελευταία εκείνο πρωί, χτύπησε το τηλέφωνο της γιαγιάς, ενώ ήμασταν στην εκκλησία για να προσευχηθούμε, την ρωτούσα "τι σου λένε; Τι;" και δεν έπαιρνα απάντηση.
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν τρελή. Άρχισα να τρέχω με όλη μου την δύναμη για τον 3ο όροφο της εντατικής.

Η γιατρός δάκρυζε όταν την ρώταγα αν ζει...και της έλεγα "δεν μπορεί ζει, δεν είναι δυνατόν να μην ζει!!!!"...θυμάμαι πώς έτρεξα μέσα στην εντατική, είχα καταλάβει πώς κάτι δεν πάει καλά, οτι έχει φύγει η κόρη μου κι άρχισα να της κάνω μαλάξεις στην καρδιά, κι έβλεπα στο μηχάνημα τους παλμούς και φώναζα στους γιατρούς πώς "ζει, πώς ζει!!!!", κι εκείνοι με κοιτούσαν λυπημένοι, με δάκρυα και μου έλεγαν πώς το μηχάνημα απλώς δείχνει τις κινήσεις μου...
Και μετά τους έλεγα να την χτυπήσουν με ρεύμα να πάρει μπροστά η καρδιά της, κι εκείνοι δάκρυζαν και τους έλεγα πώς δεν μπορεί να πεθάνει, πώς "ζει!!!!", να της βγάλουν το κρανίο, μήπως γίνει καλά.
Μας είχαν πει, οτι αν έκριναν έτσι, αυτή ήταν η τελευταία μας ελπίδα, σαν επέμβαση, για να ζήσει...μα με κοίταγαν λυπημένοι και μου έλεγαν "δεν θα γυρίσει πίσω, έχει φύγει πολύ ώρα"...κι εγώ δεν μπορούσα να το πιστέψω, και συνέχιζα τις μαλάξεις και της τραγουδούσα και την φιλούσα και της φυσούσα αέρα μέσα στο στόμα μήπως με την ανάσα μου γίνει θαύμα και ξυπνήσει, και την χάιδευα και την φιλούσα γιατί είχα καταλάβει πώς το παιδί μου έφυγε, η μονάκριβή κορούλα μου, η λατρεμένη μου κορούλα μου, είχε φύγει...και θα μείνουμε για πάντα μόνοι μας...χωρίς το παιδί μας.

Ύστερα, ρώταγα δεξιά κι αριστερά, τα όργανά της; Πάρτε τα, να ζήσουν άλλα παιδιά, πάρτε τα να ζήσουν άλλα παιδιά από αυτά.
Πάλι, σιωπή και δάκρυα παντού γύρω μου.Κι ύστερα έκλαιγα κι εγώ....για όλα...που δεν ήμουν μαζί της, την ώρα που έφευγε να την χαιρετήσω,να της πω να μην φοβάται οτι εκεί είναι ο παράδεισος κι ότι είναι ωραία. Κι ότι εκεί υπάρχει αγάπη και γαλήνη.
Να πάει, να μην φοβάται...Κι οτι την αγαπάω τόσο πολύ. Κι ότι δεν πειράζει που δεν τα καταφέραμε, η αγάπη μας είναι πιο δυνατή από τον θάνατο!

Η κόρη μας αγαπούσε πολύ να τρέχει, είχε πάει και είχε δοκιμάσει πολλά αθλήματα αλλά πάντα μας έλεγε να την πάμε τον στίβο. Λάτρευε να τρέχει. Ακόμα και μια φορά που είχε 40 πυρετό μου είχε ζητήσει να πιει ένα ντεπόν και να φύγουμε για την προπόνηση. Έβρεχε εκείνο το βράδυ, και δεν είχαμε ούτε αυτοκίνητο να πάμε στο Φάληρο.Και θύμωσε πολύ όταν της είπα να γυρίσουμε σπίτι. Μου το κράταγε πολύ καιρό που δεν την πήγα για προπόνηση.
Κι ο παππούς σου ο Αντρέας, κορούλα μου ήθελε όταν ήταν παιδί να γίνει αθλητής του στίβου...στα 2 του χρόνια είχε παραδοθεί με εισαγγελική εντολή από την Πρόνοια στο Πρότυπο Νηπιατροφείο Καλλιθέας. Μετά τα 4 χρόνια του πήγε και σε δεύτερο ορφανοτροφείο. Όταν βγήκε από αυτά πήγε σε έναν σύλλογο και ζήτησε να τον κρατήσουν να γίνει αθλητής, να τρέχει στον στίβο, αλλά ήταν φτωχός, δεν είχε παπούτσια, είχε δηλαδή, αλλά ήταν τρύπια γι ' αυτό και δεν μπόρεσαν να τον κρατήσουν και να πραγματοποιήσει το όνειρό του...
Όταν ο παππούς σου Αντριάνα μου αρρώστησε και ήταν απαραίτητο να κάνει μεταμόσχευση ήπατος για να ζήσει, το βράδυ εκείνο που του το ανακοίνωσε η γιατρός, ενώ έβρεχε κατακλυσμιαία, έτρεξε να έρθει στον στίβο που έκανες προπόνηση, παρά την δυνατή βροχή για να σε θαυμάσει να τρέχεις. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ περπατούσαμε ο ένας δίπλα στον άλλο και σε κοιτάγαμε από μακριά, να τρέχεις. Κι ο παππούς σου, ο Αντρέας, μου είπε "Θα είμαι πάντα, εδώ, κάθε φορά που βρέχει, να περπατάμε παρέα και να βλέπουμε την Αντριάνα μας να προπονείται. Στα δύσκολα φαίνεται ο χαρακτήρας μας".
Γι΄αυτό κι εμείς λέμε να πάρουμε μέρος στον αγώνα των 5 χλμ, γιατί στα δύσκολα, φαίνεται ο χαρακτήρας μας. λέμε να πάρουμε μέρος, έστω και περπατώντας, για να γιορτάσουμε την ζωή που όσο πόνο και θλίψη κι αν έχει τώρα, που δε ζει η κορούλα μας, επειδή αγαπήσαμε και αγαπάμε με όλη μας την ψυχή το παιδί μας και όλα τα παιδιά, λέμε να πάρουμε μέρος.
Γιατί κάθε λεπτό από αυτό το θείο δώρο που λέγεται ζωή όσο πόνο κι αν έχει μέσα του, πρέπει να το τιμάμε γιατί δίνεται μόνο μια φορά και δίνεται για έναν και μοναδικό λόγο...ήρθαμε σε αυτήν την ζωή μόνο για να αγαπήσουμε.

Γι' αυτό την Κυριακή 12 Νοεμβρίου Θα πάρουμε μέρος στον αγώνα των 5 χλμ, έστω και περπατώντας, αφού δεν μπορούμε να τρέξουμε, στην μνήμη της κορούλας μας Ανδριάνας που έφυγε από την ζωή, για να ακουστούν τα τελευταία λόγια της που θεωρούμε ότι είναι ευχή κάθε παιδιού.
Θέλουμε να είστε όλοι εκεί, για να περάσουμε όλοι μαζί το τελευταίο μήνυμα της πριν φύγει από την ζωή, από εγκεφαλικό ανεύρυσμα, (πριν καν κλείσει τα 10 χρόνια ζωής της) να μην υπάρχει κακία στον κόσμο, να μην υπάρχουν φτωχά, ορφανά, βασανισμένα παιδιά. Η παρουσία σας, αν κι ο αγώνας θα είναι αρκετά πρωί και ξέρουμε πώς είναι δύσκολο να τα καταφέρετε να έρθετε, είναι πολύ σπουδαία για εμάς...και πολύ τιμητική για την μνήμη της χιλιολατρεμένης κόρης μας...

Διάρκεια αγώνα 07.45–09.05

Αγώνας Δρόμου 5χλμ WIND - Πρωί Εκκίνηση επί της Λεωφόρου Αμαλίας στο ύψος του Μεγάρου Μποδοσάκη Τερματισμός μέσα στο Παναθηναϊκό Στάδιο

Block Εκκίνησης: 5
Επώνυμο ANAPLIOTI
Όνομα:ANDRIANA
Αριθμός Συμμετοχής στον αγώνα (BIB): 58961


Block Εκκίνησης: 5
Επώνυμο: ANAPLIOTIS
Όνομα: IOANNIS
Αριθμός Συμμετοχής στον αγώνα (BIB): 58960


Block Εκκίνησης: 5
Αριθμός Συμμετοχής στον αγώνα (BIB): 58959
Block Εκκίνησης: 5

Επώνυμο: RAFTOPOULOU
Όνομα: ZAFEIRIA

Ευχαριστούμε θερμά στον ΣΕΓΑΣ που μόλις μία βδομάδα μετά τον θάνατο του παιδιού μας κι αφού μοιραστήκαμε την ιστορία μας, μαζί τους , μας έδωσαν τα νούμερα με τα οποία θα πάρουμε μέρος στον αγώνα, θερμά ευχαριστούμε επίσης τον διοργανωτική επιτροπή του Μαραθωνίου Αθήνας για την αμέριστη συμπαράσταση τους, στο βαρύ πένθος μας.

Πολλοί με ρωτάτε "Πώς είναι όταν δεν ζεις πια με το παιδί σου;" Έχω την βαθιά πεποίθηση οτι το παιδί μου και όλοι οι αγαπημένοι μας, που έφυγαν, είναι καλά, ζουν μέσα στην αγάπη του Θεού και χαίρονται που υπάρχουμε και θα μας φωτίσουν τον δρόμο να κάνουμε το καλό...

Όταν έχεις πάρει και δώσει τόση αγάπη, ακόμα και τον θάνατο δεν τον φοβάσαι. Είναι πολύ μικρός για να σε πάρει στην δίνη του και να σε συνθλίψει. Η αγάπη μας είναι τόσο φωτεινή που κάθε σκοτάδι θα το διαλύσει....

Θέλει απίστευτη προσπάθεια για να ανακτήσεις εσωτερική γαλήνη αλλά όλοι εμείς που πήραμε αγάπη και δώσαμε αγάπη έχουμε ζήσει ότι πιο σπουδαίο υπάρχει σε αυτήν την ζωή, ούτε ο θάνατος κι αποχωρισμός μπορεί να μας συνθλίψει.
Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο...πιο δυνατή από όλα....αυτοί που ήρθαμε εδώ κι αγαπήσαμε πήραμε το μεγαλύτερο δώρο που μας δίνει η ζωή...δεν έχει σημασία ο χρόνος, η αγάπη δεν έχει χρόνο, η αγάπη η αληθινή είναι μόνο για ΠΑΝΤΑ. 

Ήρθαμε σε αυτήν την ζωή, μόνο για να αγαπήσουμε....κι εγώ νιώθω οτι το παιδί μου αν και πολύ μικρό το έκανε με όλη του την ψυχή...δεν έχει σημασία πόσο ζούμε αλλά πώς ζουμε....κι η κορούλα μας και κάθε παιδί που έφυγε θα ζει πάντα μέσα από την απέραντη αγάπη που μας έδωσε...και του χαρίσαμε.
Κι όμως ξέρω...κορούλα μου πώς θα συνεχίσεις να ζεις αν όλοι εμείς παλέψουμε για έναν καλύτερο κόσμο. Τα τελευταία λόγια σου, είναι η ευχή κι η προσευχή κάθε δικού μας παιδιού, πριν πέσει κάθε βράδυ για να κοιμηθεί...

Παρακαλώ θερμά κοινοποιήστε το.Όσοι από εσάς επιθυμείτε να τρέξετε σε κάποιον από τους αγώνες του Μαραθωνίου την Κυριακή 12 Νοεμβρίου, μπορείτε αν θέλετε να τυπώσετε και να καρφιτσώσετε στην φανέλα σας τα τελευταία λόγια της κόρης μας, πριν φύγει από ανεύρυσμα. Κι όσοι από εσάς είστε κατά μήκους του δρόμου, ή στον τερματισμό θα χαρούμε πολύ και θα νιώσουμε μεγάλη τιμή, αν σας δούμε εκεί, να το φοράτε για να ακουστεί δυνατά το μήνυμα της κόρης μας που είναι μήνυμα κάθε παιδιού. Επίσης μπορείτε να το βάλετε στην εικόνα του προφίλ σας στο facebook.

Παρακαλώ κοινοποιήστε το.
Σελίδες επικοινωνίας στο facebook είναι οι ακόλουθες:
https://www.facebook.com/zefi.raftopoulou (Ζέφη Ραφτοπούλου, μαμά Ανδριάνας)
https://www.facebook.com/Paizoumemazi/ (Παίζουμε μαζί)
https://www.facebook.com/%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%B1-%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%80%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7-125807524803917/?modal=admin_todo_tour (Ανδριάνα Αναπλιώτη)


Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Τέχνη για τον ουρανό!


Τέχνη για τον ουρανό ονομάζεται μία σχετικά νέα μορφή τέχνης. Αυτό που την κάνει μοναδική είναι ότι εκατοντάδες άνθρωποι συνεργάζονται, σχηματίζοντας όμορφες εικόνες με τέτοιο μέγεθος που γίνονται αντιληπτές μόνο από μεγάλο ύψος.
Η ιδέα για την πρωτότυπη αυτή μορφή τέχνης ανήκει στον Daniel Dancer, ο οποίος σε συνεργασία με τον Stan Herd, δημιούργησε το πρώτο του έργο με τη βοήθεια των μαθητών ενός δημοτικού σχολείου. Το αποτέλεσμα της πρώτης προσπάθειας ήταν εκπληκτικό και από τότε έχουν ακολουθήσει πολλά ακόμα έργα, στα οποία συνεχίζουν να παίρνουν μέρος κυρίως παιδιά, αλλά και αντικείμενα όπως βιβλία και ρούχα.
Πηγή έμπνευσης αποτελεί πάντα η φύση και συνήθως κάποιο άγριο ζώο. Μέσω των έργων τους, οι εμπνευστές αλλά και όσοι συμμετέχουν σε αυτά προσπαθούν να περάσουν μηνύματα για την ειρήνη και τη σωτηρία του περιβάλλοντος.













via

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...