Τρίτη 5 Απριλίου 2022

DIY: ευφάνταστες πασχαλινές κατασκευές για παιδιά (pics)

 

Οι κατασκευές είναι ίσως ο πιο δημιουργικός και καθόλου βαρετός τρόπος για να απασχοληθούν τα παιδιά στον ελεύθερο χρόνο τους.

Ειδικά όταν κλείνουν τα σχολεία για διακοπές γιορτών, όπως καλή ώρα τώρα το Πάσχα, οι γονείς, προβληματίζονται τι θα κάνουν τα παιδιά τους τόσες ώρες. Και επειδή τα περισσότερα ξεχνιούνται μπροστά σε μια οθόνη, επιβάλλεται να τους δώσουμε εναλλακτικές.













via

 

 

 

Οδυσσέας Ελύτης — «Η πολυτέλεια σε διαλύει» / «Δεν είμαι καμωμένος για τη βιτρίνα»

 

«Όπως βλέπετε, σ’ αυτά τα πενήντα τετραγωνικά εργάζομαι και ζω εδώ και πολλά χρόνια. Ούτε είχα ούτε θα ήθελα να έχω ποτέ περισσότερα.

Όχι ότι παρασταίνω τον ασκητή. Ο άνθρωπος, πιστεύω, δεν πρέπει να στερείται από τίποτα. Πρέπει, όμως, να αρκείται και στα απαραίτητα. Η πολυτέλεια, το περιττό, σε απομακρύνουν από το ουσιώδες, σε διαλύουν.
Είμαι υπέρ της "βασικής ζωής" και αυτή θα έπρεπε νομίζω να εξασφαλίζει σε όλους μια ιδανική πολιτεία. Σημειώστε ότι χρειάστηκε να φτάσω στα μισά της ζωής μου για να την εξασφαλίσω κι εγώ.
Ναι, αγαπώ τ’ αντικείμενα και ζω μαζί τους. Όταν ταξιδεύω, μου λείπουν. Τίποτα απ’ ό,τι βλέπετε εδώ δεν είναι ακριβό ή πολύτιμο. Έχουν, όμως, όλα για μένα μια σημασία, συνδέονται με την ποίησή μου, τη ζωή μου, τα ταξίδια μου. (…)»


Στη Σούλα Αλεξανδροπούλου, «Η Καθημερινή»,
2 Νοεμβρίου 1975
**************************«Δεν είμαι καμωμένος για τη βιτρίνα»

«Όσο περνάν τα χρόνια, τόσο και περισσότερο η δημοσιότητα με τρομάζει. Με απωθεί, θα έλεγα.
Ως και τα βιβλία μου, όταν τα βλέπω στη βιτρίνα, αισθάνομαι παράξενα.
Τι να με κάνετε, λοιπόν, εμένα; Δεν είμαι καμωμένος για τη βιτρίνα.
Πολλοί νομίζουν ότι αυτό είναι έλλειψη φιλοδοξίας.
Καθόλου.
Απλούστατα, δεν καταλαβαίνω τι σόι φιλοδοξία είναι να είσαι δαχτυλοδειχτούμενος και να σε υποδέχονται με χειροκροτήματα. Εμένα η φιλοδοξία μου είναι να αισθάνομαι τρυπωμένος με τη μορφή βιβλίων στην τσάντα κάποιου νέου ή κάποιας κοπέλας, σε ώρες μοναξιάς.
Η μυστική επικοινωνία είναι το παν. Και η διάρκεια.
Ποίηση, για μένα, είναι πόλεμος προς τον χρόνο και τη φθορά. Κλεισμένος στα πενήντα τετραγωνικά μου, συνεχίζω αυτόν τον πόλεμο.
Και άσχετα εντελώς αν βγαίνω νικητής ή όχι, σε μια τέτοιου είδους μάχη, ομολογώ, βρίσκω την ύψιστη ικανοποίηση.
Σε μιαν εποχή θριάμβου των ποσοτικών εκτιμήσεων, βλέπω την ποίηση σαν τη μόνη ενδεδειγμένη να διαφυλάξει το ιερό και απαραβίαστο της ανθρώπινης προσωπικότητας».


Στον Γιάννη Φλέσσα, «Το Βήμα της Κυριακής»,
24 Δεκεμβρίου 1978


via

Δευτέρα 4 Απριλίου 2022

Αλκυόνη Παπαδάκη - αποσπάσματα

Πάρε το βλέμμα σου από τα πόδια σου… Κοίταξε πέρα, μακριά, στον ορίζοντα… Εκεί σε περιμένει η ζωή… Μπροστά… Αλκυόνη Παπαδάκη
Η ζωή δεν μαθαίνεται από δεύτερο χέρι..
Δεν είναι μια κυρία που φτάνει μόνο να στη συστήσουν
με όλους τους κανόνες της ευγένειας κι εσύ
να χαμογελάς,.. να κάμεις ελαφρά υπόκλιση και
να πεις χαίρω πολύ…
Ζήσε για να μάθεις…
Πάρε τα ρίσκα σου..
Μη φοβάσαι…

Δεν ειναι πιά η ζωή μου μια πορεία στην έρημο...
ξαφνικά η έρημος γέμισε κόκκινα τριαντάφυλλα...
ξαφνικά οι μέρες μου γέμισαν ήλιο...
ξαφνικά οι νύχτες μου γέμισαν δίδυμα φεγγάρια....!!!!
Γιια κοίτα, φίλε μου, πώς γυρίζει ο τροχός!!!!
Δε χάθηκε ο ήλιος... στο σκούρο σύννεφο κρύφτηκε...
περίμενε λίγο... όλα θα αλλάξουν


Δε σου κράτησα ποτέ κακία. Παράπονο μόνο...
Να ήξερες πόσες νύχτες προσπαθούσα με τη σκέψη μου να επικοινωνήσω μαζί σου...
Να σου στείλω ένα μήνυμα... Κι εσύ δεν άκουγες...
Ξέρεις, ο πονεμένος αποζητά τον ίσκιο ενός ανθρώπου,
για να καθήσει από κάτω, να κουρνιάσει και να κλάψει με την ησυχία του.
Ο πόνος θέλει μια σκέψη.
Ένα καταφύγιο για να καταλαγιάσει. Όταν δεν υπάρχει τίποτα γίνεται πιο σκληρός.
Πιο κοφτερός. Σε παίρνει το κατόπι κι όπου σε βρει σε μαχαιρώνει,
ώσπου να σε ρημάξει...
Μόνο οι πολύ δυνατοί, οι πολύ οχυρωμένοι τα βγάζουν πέρα.
Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ τόσο δυνατή.
Και καθόλου οχυρωμένη.
Εσύ ήσουν πάντα ένας καλός καραβοκύρης.
Είχες πυξίδα...
Κρατούσες την ρότα σου σταθερή..
Άραξες το σκέφος σου σε απάνεμο λιμάνι..
Εγώ το δικό μου το βούλιαξα...
Ναυάγησα...
Ήρθα εδώ γιατί με πέταξαν τα κύματα...
Ταξίδευα σ' ένα άγνωστο πέλαγος κι είχα τ' αυτιά μου ανοιχτά μόνο για τις σειρήνες..
Όπου μου λεγαν πήγαινα...
να παιχνίδι είναι ο έρωτας και εσύ δεν το έμαθες ακόμη...
...
Τι λες πως είναι η ζωή;
Ένα λουλούδι, μια δροσιά, ένα τραγούδι!
Μη με κοιτάς... θέλει βουτιά ο έρωτας...

"Κι αν θες να ξέρεις, δεν υπάρχουν ούτε τόσο καλοί, ούτε τόσο κακοί. Όλοι είμαστε λίγο απ' όλα. Ανάλογα με το τοπίο, αλλάζουμε μορφή. Κάπως σαν τους χαμαιλέοντες."

«Τι παλιόκαιρος σήμερα… Βρέχει από το πρωί. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η νοσταλγία έχει το άρωμα της βροχής…»


«Αυτός ο κόσμος ο κερατάς- μου ‘λεγε μια φορά η φίλη μου η Βιργινία – λες κι είναι καμωμένος μόνο γι’ αυτούς που ξέρουν να καταπατούν. Γι’ αυτούς που στήνουν ταμπέλες. Που κάνουν περιφράξεις και βάζουν μέσα άγρια σκυλιά για φύλακες. Αυτός ο κόσμος ο κερατάς λες κι είναι καμωμένος, μόνο για μπρατσωμένες ψυχές.»


«Τι θα ‘κανα χωρίς εσένα Νανώ… (Μου ‘γραφε κάποτε σ’ ένα σημείωμα). Τι αξία θα είχαν οι ακρογιαλιές της ψυχής μου, αν δεν στεκόσουνα εκεί, να με περιμένεις…»


«Τα κύματα σ’ οδηγούν εκεί που θέλουν να σε ξεβράσουν. Είναι να μη βρεθεί η ψυχή σου, άδειο κοχύλι, πεταμένη στο θυμό τους. Κάποιοι όμως είναι τυχεροί. Στ’ άδεια κοχύλια της ψυχής τους οι Γοργόνες κρύβουν τα τραγούδια τους. Κάποιοι… δε θα τους βρεις σε κάθε βήμα σου…»
«Το πιο όμορφο γαλάζιο της ψυχής μου το ξόδεψα προσπαθώντας να γλυκάνω το βλέμμα της απουσίας.»


«Συμβαίνει κι αυτό. Να ‘χεις ρίξει κάτω τον άλλον κι ύστερα να βγαίνεις στη ράχη του, να χοροπηδάς και να προσπαθείς να τον πείσεις (συχνά τον πείθεις) πως είναι ένοχος, γιατί η ράχη του έχει κόκκαλα και σου πληγώνουν τα βελούδινα ‘’πατουχάκια’’ σου…»


«Πάνω σ’ ένα ζουμπούλι, ξεψύχησε η Άνοιξη…»


«Αν δεις την ψυχή μου με ματωμένα γόνατα να τρέχει κοντά σου, μην τρομάξεις. Δεν είναι τίποτα καλέ. Από το παιχνίδι είναι. Όλα τ’ απογεύματα της ζωής τα πέρασα παίζοντας κυνηγητό με τα όνειρά μου.»


«Αυτό το ''απόλυτα εντάξει'' πάντα με τρόμαζε. Μου δημιουργούσε μια αποστροφή κάτι σαν ναυτία. Κάτι μου ‘λεγε πως η αγάπη δε βολεύεται στην απόλυτη τάξη. Είναι στο λίγο, στο ελάχιστο φάλτσο. Στο αδιόρατα στραβό. Δεν είναι πουκάμισο κολλαριστό η αγάπη. Είναι ρούχο τσαλακωμένο. Φορεμένο. Με τα σημάδια του ιδρώτα να διακρίνονται πάνω του.»


«"Να ονειρεύεσαι ..." μου 'λεγε ένας φίλος που μ' αγαπούσε και με ήξερε καλά.


Τα όνειρα, συνήθως προδίδουν.
Παραπλανούν.
Καμιά φορά και σκοτώνουν.
Όμως, δεν γίνεται να ζεις χωρίς να ονειρεύεσαι ...
Δεν έχει νόημα.
Δεν έχει ουσία.
Να ονειρεύεσαι!
Κοίτα μόνο να 'χεις σταμπάρει καλά την έξοδο κινδύνου από τα όνειρά σου.
Τότε σώζεσαι ...


Και ποια είναι η έξοδος κινδύνου;
Τίποτα δεν είναι στη ζωή, το παν!
Έχει και παρακάτω ...;
Έχει κι άλλο ...
Προχώρα, λοιπόν, ξεκόλλα!
Αυτή είναι η έξοδος κινδύνου!»


«Καθένας έχει διαλέξει μόνος του το σταυρό του, άσχετα αν δεν το παραδέχεται, ή αν δεν το συνειδητοποιεί πολλές φορές.»
«-Εγώ την τρέλα μου την φοράω καπέλο, μεγάλε. Δεν την αφήνω να μου γίνει θηλιά. Κι όσο για την παράγκα μου, μόλις δω πως πιάνει κοριούς, ανάβω ένα σπίρτο και την καίω. Δεν το ‘χω για τίποτα. ‘’Πόσο κάνει;’’ Λέω στη μοίρα μου. Τι χρωστάω; Τόσο… Μου λέει. Παρ’ τα και δίνε του. Έχω ένα ραντεβουδάκι με την επόμενη μέρα…»
"Δε φοβήθηκα ποτέ μου τη βροχή. Φοβήθηκα πολλές φορές όμως αυτούς που μου φώναζαν να γυρίζω πίσω για να μου δώσουν μια ομπρέλα.»
«-Σκέφτομαι… Σκέφτομαι… Γιατί να μην έχουν οι άνθρωποι ουρά, Νανώ; Μη γελάς. Θα την κουνούσαν όπως τα σκυλιά και θα καταλαβαίναμε από μακριά τις προθέσεις τους. Σου είπα, μη γελάς…»


«Άσχετο, αλλά:
Ποτέ μου δεν αγάπησα τους θριαμβευτές. Τους τροπαιούχους.
Πάντα με φοβίζει το ποδοβολητό των καβαλάρηδων.
Αγάπησα τους μοναχικούς. Τους ορειβάτες. Τους κουρασμένους παλιάτσους.
Αγάπησα αυτούς που έχουν ένα στυφό χαμόγελο και ψάχνουν ένα ανθισμένο κλαδί, για να ενωθούν ξανά με τη ζωή.
Αυτούς που όταν γλιστρήσουν στη λακκούβα με τα λασπόνερα, γελάνε με το χάλι των ποδιών τους.
Καθόλου δε λυπάμαι που με πέταξε έξω από τη δεξίωση ο πορτιέρης, γιατί δε φορούσα το κατάλληλο ένδυμα.
Λυπάμαι μόνο που σπατάλησα πολύτιμο χρόνο, ψάχνοντας τις λάθος διευθύνσεις, που μου είχαν χώσει στην τσέπη διάφοροι επιτήδειοι.
Λυπάμαι μόνο που δεν μπορώ πια να φοράω κατάσαρκα το βλέμμα των ανθρώπων.»


«Θυμάμαι ακόμα εκείνο το γλάρο τον μοναχικό. Πετούσε γρήγορα προς την αντικρινή στεριά, σαν να ήθελε να γλυτώσει από το βλέμμα του Θεού. Θυμάμαι ακόμα εκείνη τη θάλασσα. Τόσο απόλυτα, τόσο αλαζονικά γαλάζια…»ιαφορετικό
άρωμα άγριου κύμινου
Ενοχή
σαν τα καπέλα των μανιταριών, κάτι σαν μούχλα από μπαγιάτικο ψωμί
Έρωτας
άρωμα ροδακινιού
Λάθος
άρωμα κόκκινου σταφυλιού
Νοσταλγία
σαν μανουσάκι στο λόφο, την ώρα του δειλινού
Όνειρο
άρωμα δυνατό, μεθυστικό, άρωμα νάρκισσου
Πάθος
αφρισμένη θάλασσα και σάπια φίκια, μια βαριά μυρωδιά ιωδίου
Φιλί
μυρωδιά άγριου τριαντάφυλλου
Φόβος
μυρωδιά καμένου ρούχου
Χάδι
μυρωδιά κανέλας
Χαμόγελο
άρωμα μανιταριού, όταν του πατάς τη φλούδα με το νύχι σου


Η αγάπη, μια σιγανή βροχή που τραγουδάει πάνω στη λαμαρίνα, αυτό πρέπει να είναι η αγάπη. Το πάθος σεληνιάζεται, μάτια μου. Αφηνιάζει σαν το μουλάρι κι αρχίζει το ποδοβολητό. Ουαί και τρισαλίμονο σ’ όποιον βρεθεί στο πέρασμα του! Δεν έχει έλεος το πάθος, δεν έχει σταματημό...
Φύλλο δεν κουνήθηκε. ... άνοιξε με δύναμη την ουρά της και γρατσούνισε τα όνειρα μιας νυχτερίδας που είχε κρεμαστεί ανάποδα στο γιακά της σιωπής.
Σε πνίγει η αγάπη όταν σε πιάνει από το λαιμό, έτσι δεν είναι, ...; Έτσι ακριβώς, .... Η αγάπη πρέπει πάντοτε να σε συνοδεύει· να σου κρατάει συντροφιά· να γέρνεις στον ώμο της και να ονειρεύεσαι. Αν πέσει απάνω σου και σε πλακώσει, τελείωσες.
Που ξέρω; Μπορεί να της είπαν, πως μόνος του κανείς γίνεται από σκουλήκι πεταλούδα. Μόνο που πρέπει πρώτα ν’ αγαπήσει και ν’ αγαπηθεί. Μπορεί να της είπαν, πως ολ’ αυτά τελικά είναι όνειρο, μια φαντασίωση, μια κυριακάτικη εκδρομή στο βλέμμα του Θεού... Που ξέρω;
Χα, οι άνθρωποι! Κατεβάζουν ολόκληρο στόλο και βάζουν μπρος τα κανόνια για να κυνηγήσουν ένα ζευγάρι κοχύλια που ξελογιάστηκαν και βγήκαν τσάρκα στην αμμουδιά. Ένα ζευγάρι Κατειρήνες που ήθελαν να γίνουν κάποτε αστέρια.
Τι μπορεί να προσφέρει, αλήθεια, ένα κίτρινο φύλλο, που θέλησε να πάει κόντρα στο ρεύμα του ποταμού; Μπορεί να μάθει το ποτάμι να ονειρεύεται...
Να είχα, λέει, μιαν αγάπη σαν αλάνα... Να κυλιόμουνα μέσα της, να ‘κανα τούμπες, να ‘πλωνα την αρίδα μου να λιαζόμουνα... Να ‘ρχόντανε τα όνειρά μου σαν τις κάργιες να φτεροκοπούν πάνω από το κεφάλι μου. Βαρέθηκα να χώνω τη ρημάδα την ψυχή μου στα νουλάπια και να της κρεμώ αρωματικά σακουλάκια να μην τη φάει ο σκόρος. Βαρέθηκα να περπατώ με την πλάτη κολλημένη στα ντουβάρια, γιατί νιώθω γύρω μου το θόρυβο από τα μαχαίρια που ακονίζονται. Είναι πολύ, ρε σεις, αυτό που ονειρεύτηκα; Μιαν αγάπη λέω, σαν αλάνα. Ν’ απλώσω την αρίδα μου να λιαστώ.
Η ερημιά είναι όπως η φωλιά της αράχνης, .... Μόνος του την πλέκει κανείς. Βγάζει την κλωστή από μέσα του, σαν το σάλιο.

Έμαθα να χτίζω τείχη όχι για να εμποδίσω κάποιους να μπουν στη ζωή μου, αλλά για να δω ποιοι θα σκαρφαλώσουν για να μπουν στην καρδιά μου...
"Αυτού του είδους οι στροφές είναι άτιμες. Συνήθως σε πετάνε στον γκρεμό. Δεν έχουν ορατότητα. Μόνο με τα μάτια της ψυχής μπορείς να τις ξεπεράσεις" Α.Π.
Είναι μερικοί που έχουν μέσα τους κακοφορμισμένες
πληγές. Πλησίασέ τους.Μην τους ψηλαφάς.
Πληγώθηκε. Δώσε το χέρι σου στον άλλον χωρίς
να κρίνεις. Κάνε του λίγο χώρο μέσα σου να ξαποστάσει.
Σε αυτό το κόσμο, παλικάρι, όλοι έχουμε μερίδιο σε όλα.
Μερίδιο στη χαρά, στα λάθη, στην απόγνωση...
Αυτή πια η ανόητη προσμονή σου,
πως οι "άλλοι" κάποτε θ αλλάξουν.
Ξέχνα την, να χαρείς.
Οι "άλλοι" την έχουν καταβρεί στην πουπουλένια σου πλατούλα.
Εσύ ν αλλάξεις ρότα. Τώρα. Αν μπορείς.
Αν δεν μπορείς τουλάχιστον μη θορυβείς...
Να γλύφεις τ'ακριβό σου ψεμματάκι και να το απολαμβάνεις, σαν ώριμο καρπό. Μόνο να ξέρεις, πως όταν φτάσεις στο κουκούτσι, πρέπει αμέσως να το φτύσεις. Μην ξεχαστείς και γλείφεις σαν ηλίθιος μια ζωή κουκούτσια.
Ίσως και να σε συμπαθουσα, αν παρεμενες μια απλή
σουπια. Αλλα όχι και να προσπαθείς να γράψεις
ιστορια με το μελάνι σου.....
Σ' έσπρωξε; Σ' έριξε κάτω και σε τσαλαπάτησε; Έβγαλε σουγία και σε χάραξε; Ε! Άφου μετά σου είπε sorry ο άνθρωπος!
Αναρωτιεμαι παντα γιατι λακιζουν τα ονειρα μολις φτασουν στην πυλη
της πραγματικοτητας.
Γιατι δεν μας περιμενουν εκει,να μας υποδεχτουν.....
Κι αν καποιο τυχει και ξεμεινει,γιατι γερνει μαραμενο και δακρυζει......
-Υστερα,με το περασμα του καιρου,απομακρυνθηκαμε.
Χαθηκαμε.
Μας πηρε παραμαζωμα η ζωη.
Ποτε δεν μπορεσα να καταλαβω πως γινεται να χανεσαι απο εκεινους
που πολυ αγαπησες.
Ν αφηνεις πισω σου βαλιτσες με πολυτιμες αποσκευες.
Τρεχει το τρενο, π αναθεμα το...Τρεχει περισσοτερο απο τις
αντοχες σου.Ζαλιζεσαι...
Κι ολο ονειρευεσαι να γυρισεις πισω,στους σταθμους που αγαπησες.
Στους σταθμους οπου ξεχασες τις πολυτιμες αποσκευες σου.
Ολο ονειρευεσαι...
«Αν έχεις μπροστά σου έναν τοίχο», έλεγε στον εαυτό της η Σαραγώ, «το πιο ανόητο είναι να παίρνεις φόρα και να κουτουλάς. Κάθησε κάτω, βολέψου κι άρχισε να προβάλλεις σ’ αυτόν τον τοίχο τα τοπία της δικής σου ψυχής. Έτσι κι αλλιώς, στην ουσία, όλοι είμαστε μόνοι. Μπορεί ν’ ανήκουμε στην αγέλη, αλλά καθένας κοιτάζει το δικό του αστέρι».
Ομως......Συμβαινει συχνα,οταν δε θελεις ν'αντικρισεις εκεινο που φοβασαι, να γυριζεις αλλου τα ματια σου. Ενω νιωθεις φανερα τον ισκιο του πισω σου, εσυ πλησιαζεις στο ανοιχτο παραθυρο, χαριεντιζεσαι και αναφωνεις: <Αχ! Τι ωραια θεα!!>
Όταν μετράω τα κουμπιά της ψυχής μου, πάντα μου λείπουν μερικά. Τα 'χασα; Μου τα κλέψανε; Τα κατάπια; Τα χάρισα; Κύριος είδε. Άντε τώρα να την κουμπώσω τη ρημάδα. Άντε να την προφυλάξω...
Ποσες φορες αληθεια συναρμολογησες τη διαμελισμενη σου ψυχη...;
Σαμπως θυμασαι...;
Ποσες νυχτες τρυπησες,για να βγεις στο φως...;
Ποση βροχη καταπιες...;
Ποσους ανεμους εκρυψες στην αγκαλια σου...;
Τωρα μου γραφεις..."Ειμαι καλα.Βρηκα μια θεση στη ζωη.Μπορει προσωρινα.Αλλα να ξερεις ειναι θεωρειο!
Επιτελους μου χαριστηκε Ο Θεος"
Αμ,δε στη χαρισε Ο Θεος τη θεση,ματια μου.
Στην πουλησε.Και μαλιστα,πανακριβα!
Θυμάσαι ένα χειμωνιάτικο πρωινό, που ήρθα
και σε ξύπνησα χωρίς να με περιμένεις;
Σε πήρα από το χέρι και περπατήσαμε στους δρόμους,
μέσα στο κρύο και στη βροχή.
Δεν κάναμε τίποτα σπουδαίο.
Δεν λύσαμε κανένα πρόβλημα του κόσμου.
Κρατιόμαστε χέρι-χέρι, λέγαμε ό,τι μας ερχόταν
στο κεφάλι και γελούσαμε.
Δε σου είπα πόσο είχα ανάγκη εκείνη την ημέρα να σε δω.
Πως δεν άντεχα να κουβαλήσω ως το βράδυ
την ψυχή μου.
Δε σου είπα πόσο μου είχες λείψει..
Σου τραγουδά απ' έξω η χαρα.
Γιατί βάζεις μπαμπακι στ' αυτιά σου;
Η μοναξιά! Η μοναξιά ήταν δυο νούμερα μεγαλύτερη
απο την αντοχή του.

Αξίζει να ζεις μέσα στη γυάλα, από φόβο μην πληγωθείς;
Ζήσε τη ζωή σου ελεύθερα!
Κι όταν τσακίζεσαι, να ‘χεις το θάρρος να λες: Με γεια μου, με χαρά μου!
Φτου κι από την αρχή τώρα… Όχι κακομοιριές και κλαψούρες.
Η ζωή είναι όμορφη, παλικάρι μου, μόνο όταν την ζεις…
Όταν κυλιέσαι μαζί της…
Πότε σε λασπουριές και πότε σε ροδοπέταλα…
Κρατάς τις αναμνήσεις σου και προχώρα…
Μια περιπλάνηση είναι το διάβα μας σ’ αυτό το κόσμο…
Μια περιπλάνηση ανάμεσα ουρανού και γης…

"Αλκυόνη Παπαδάκη
"Όλα σε 'μένα βρήκαν να συμβούν;" Αυτή την καραμέλα γλείφεις συνεχώς και κλαίγεσαι. Όλα συμβαίνουν σε όλους μάτια μου. Στ΄ορκίζομαι......................Δες τα όλα από την αστεία τους πλευρά. Κάνε λίγο καλαμπούρι. Έστω και μαύρο. Ωφελεί. Κι αν θες να ξέρεις ο μεγαλύτερος χωρατατζής είναι ο Θεός. Ακόμα δεν το ΄χεις καταλάβει;



via

Δευτέρα 7 Μαρτίου 2022

Η ζωή είναι ωραία (La vita è bella): Μια υπέροχη ταινία – ύμνος στην αγάπη και στην ανθρώπινη δύναμη ψυχής

 

Παρ’όλη την καταφρόνια, την κατήφεια των ανθρώπων και τις μίζερες στιγμές που χαρακτηρίζουν την εκάστοτε κοινωνία, η ζωή είναι ωραία! Αυτό ακριβώς επιχειρεί να μεταφέρει μέσα από την ταινία «La vita è bella», τόσο σκηνοθετικά, όσο ερμηνευτικά ο Ρομπέρτο Μπενίνι.
Πρόκειται για ένα έργο που μας έκανε να κλάψουμε, να γελάσουμε και σίγουρα άφησε ανεξίτηλα το στίγμα του στο χώρο του κινηματογράφου. Η «ζωή είναι ωραία» κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους στις 20 Δεκεμβρίου 1997 στην Ιταλία και στις 23 Οκτωβρίου 1998 στις ΗΠΑ.
Η ταινία διηγείται την ιστορία ενός βιβλιοπώλη, ιταλικής -εβραϊκής καταγωγής, του Γκουίντο, κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής. Ο ήρωάς μας γνωρίζει μια όμορφη, ιταλίδα αριστοκράτισσα, τη Ντόρα και ερωτεύονται παράφορα. Παρά τις αντιρρήσεις της οικογένειάς της, αυτή αποφασίζει να τον παντρευτεί και κλέβονται για να ζήσουν μαζί. Ύστερα από μερικά χρόνια, αποκτούν και ένα γιο, τον Τζιοζέ . Όμως, η γερμανική απειλή δεν αργεί να φτάσει στο κατώφλι τους. Ο Γκουίντο, ο γιος του και ο θείος του πρώτου, μεταφέρονται από τους γερμανούς σε ένα από τα ναζιστικά στρατόπεδα.


Η Ντόρα παρακαλεί τους γερμανούς στρατιώτες να την αφήσουν να βρίσκεται με τον άντρα και το παιδί της, όμως επειδή είναι γνήσια Ιταλίδα, δεν της το επιτρέπουν. Τα πράγματα δυσκολεύουν μέσα στο στρατόπεδο, όμως ο Γκουίντο αποφασίζει να δημιουργήσει ένα παιχνίδι φαντασίας, ώστε το μικρό του παιδί να μην καταλάβει που βρίσκονται και για ποιο σκοπό.

Έτσι, του υπαγορεύει τους κανόνες του παιχνιδιού ώστε να το ξεκινήσει: αν κλάψει, παραπονεθεί, ζητήσει τη μαμά του ή αρχίζει να πεινάει, χάνει. Παράλληλα, του εξηγεί ότι οι γερμανοί φύλακες είναι οι κακοί χαρακτήρες του παιχνιδιού. Το βραβείο του νικητή: ένα γερμανικό τανκ!

Παρ’όλα αυτά, το μικρό παιδί χάνει σιγά σιγά την υπομονή του, όμως η καταπληκτική ερμηνεία του πατέρα του τον πείθει ότι βρίσκεται λίγους πόντους πριν τη νίκη και έτσι ακολουθεί τις οδηγίες του μέχρι το τέλος. Το οποίο δε θα αποκαλύψω, αφού ελπίζω πως όσοι δεν την έχετε δει ακόμα, θα τη δείτε!

Θεωρείται ένα από τα «διαμάντια» του ιταλικού κινηματογράφου, ένα αριστούργημα σε ευρύτερο πλαίσιο. Η μουσική που πλαισιώνει την ταινία είναι μαγική και ανατριχιαστική (Νικόλα Πιοβάνι), ενώ η ερμηνεία του Μπενίνι άκρως καθηλωτική.

η συνιστώ ανεπιφύλακτα!

Όπως άλλωστε και τα βραβεία που εισέπραξε: Όσκαρ Α’ Ανδρικού Ρόλου στο Ρομπέρτο Μπενίνι, Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας και Καλύτερης Μουσικής, Μεγάλο βραβείο επιτροπής στις Κάννες.

Τετάρτη 23 Φεβρουαρίου 2022

Animalia | Ντελ Αµό Ζαν-Μπατίστ από τις εκδόσεις Λιβάνη



Animalia, το έπος µιας οικογένειας αγροτών στη νοτιοδυτική Γαλλία, καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα, που ασχολούνται µε τη χοιροτροφία. Σε αυτό το περιβάλλον, όπου κυριαρχεί η παρουσία των ζώων, πέντε γενιές ζουν τα κατακλυσµιαία γεγονότα δύο παγκοσµίων πολέµων, τις οικονοµικές καταστροφές και τη βία της βιοµηχανικής εκµετάλλευσης. Μόνο το µαγικό βασίλειο της παιδικής ηλικίας –αυτό της Ελεονόρ και του Ζερόµ, του τελευταίου των απογόνων– και η έµφυτη ελευθερία των ζώων δηµιουργούν ανάχωµα στη βαρβαρότητα της ανθρωπότητας.

Το Animalia είναι ένα δυνατό µυθιστόρηµα για την επιθυµία του ανθρώπου να κατακτήσει τη φύση και τη µετάδοση της βίας από τη µια γενιά στην άλλη.

Η νέα παγκόσµια λογοτεχνική φωνή που θεωρείται ο νέος Εµίλ Ζολά.

ANIMALIA – ΒΡΑΒΕΙΑ
Βραβείο Livre Inter, Γαλλία, 2017
Βραβείο Valery-Larbaud
Βραβείο The Republic of Consciousness Prize for Small Presses,
Ηνωµένο Βασίλειο, 2020
Υποψήφιο για το German Book Prize, Μετάφραση, Γερµανία, 2019
Υποψήφιο για το Gay Fiction, Lambda Literary Awards, ΗΠΑ, 2020
Υποψήφιο για το Big Other Book Awards for Translation, ΗΠΑ, 2020
Υποψήφιο για το Albertine Prize, ΗΠΑ, 2020
Υποψήφιο για το Fiction, Best Translated Book Awards, ΗΠΑ, 2020


«Εικόνες αναδύονταν από µια αταβιστική µνήµη: άγρια λιβάδια, λασπόλακκοι που βρίσκονταν ανάµεσα σε φτέρες στην καρδιά αρχέγονων δασών, ορµητικά ποτάµια στα οποία ξεδιψούσε, απειλητικά στόµατα λύκων, µια τεράστια αγέλη στην οποία ανήκε και µε την οποία ταξίδευε. Έπειτα θυµήθηκε τις φωνές των ανθρώπων, τις παροτρύνσεις και τις κραυγές τους· τα χτυπήµατα στη µουσούδα, στα πλευρά και στα καπούλια του· τα χέρια τους που έπιαναν το αφτί του και το έστριβαν, τα χέρια τους που γέµιζαν µε τροφή τις ταΐστρες, τα χέρια τους που έχυναν το νερό, τα χέρια τους που τον οδηγούσαν προς την ακίνητη γουρούνα, έπιαναν το πέος του και το καθοδηγούσαν. Και, τέλος, θυµήθηκε τα στρογγυλά και επίφοβα πρόσωπα των ανθρώπων που έσκυβαν πάνω από τα κάγκελα του περιφράγµατος και αποφάσιζαν για το φως και το σκοτάδι».


το βιβλίο θα βρείτε από τις εκδόσεις Λιβάνη εδώ.

Έτσι άρχισαν όλα | Φραγκούλη Λίτσα από τις εκδόσεις Λιβάνη

 


Μια αγάπη απαγορευµένη, που η γυναίκα φορτώνεται όλο το βάρος της ευθύνης και το µεγαλύτερο µερίδιο στις ενοχές, που της υψώνουν ένα αβάσταχτο τείχος.Το κενό της απόγνωσης φωλιάζει µέσα της και σαν αφρισµένο ποτάµι την παρασύρει στην εσχατιά της θλίψης. Σε εκείνο το ατελείωτο κάλεσµα χωρίς όρια η ψυχή της, διάφανη και αθώα, καίγεται από τις φλόγες του πάθους. Η µεγάλη γεύση της µοναξιάς θα τη συνοδεύσει. Οι βεβαιότητες που έχουν φωλιάσει στην ψυχή της θα τη φέρουν αντιµέτωπη µε τον εαυτό της, που θα βουλιάζει καθηµερινά στη σιωπή, αφού θα εξασθενεί η σηµασία της ζωής. Προχωράει στους ανοιχτούς ορίζοντες ενός βαθύτερου συνειδητού, που τη συντρίβει. Σε αυτό το δεδοµένο σηµείο της απόγνωσης......Ο ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΝ ΛΙΘΟΝ ΒΑΛΕΤΩ.
Μια γυναίκα σε µια πορεία µε συγκεκριµένα όρια, όταν ξαφνικά συντελούνται µέσα της µετασχηµατισµοί. Δεν µπορεί να καταλαγιάσει σ’ ένα φθινόπωρο που την τελµατώνει. Αφουγκράζεται τα µηνύµατα που ανασύρει από τα κατάβαθά της. Πιστεύει ότι η ζωή τής χρωστάει και θα υποστηρίξει το µυστικό της. Δε θα αγγίζει πια τα σύνορα του ονείρου, αλλά αυτό που αναζητά θα γίνει πραγµατικότητα.

Το βιβλίο θα βρείτε από τις εκδόσεις Λιβάνη εδώ.

Τι είναι ενθουσιασμός - Και πώς να προσθέσεις ζωή στη ζωή | Yamada Kobi από τις εκδόσεις Λιβάνη για όλες τις ηλικίες!

 

 
Από τον συγγραφέα του best seller των New York Times
Τι Μπορείς να Κάνεις με μια Ιδέα;

Τι είναι ενθουσιασµός; Πώς µπορεί κάποιος να τον βρει; Ενθουσιασµός είναι µια καρδιά γεµάτη ελπίδα, χαρά και φαντασία, που ο καθένας µας έχει όταν έρχεται σε αυτόν τον κόσµο. Μεγαλώνοντας όµως, µεγαλώνουν και οι ευθύνες, οι αµφιβολίες, οι φόβοι µας, και γι’ αυτό µπορεί να χάσουµε τον ενθουσιασµό µας.

Αυτό το µικρό βιβλίο θα µας βοηθήσει να τον ξαναβρούµε!

Γραµµένο από τον συγγραφέα των best sellers των New York Times Kobi Yamada, το Τι Είναι Ενθουσιασµός ακολουθεί τις περιπέτειες ενός αξιολάτρευτου παπιού σε ένα ταξίδι ζωής µε οδηγό την καρδιά.

Η εικονογράφηση του Charles Santoso εξερευνά τον κόσµο µέσα από την οπτική αυτού του καταπληκτικού παπιού, υπενθυµίζοντάς µας ότι, όσο µικροί κι αν νιώθουµε σε αυτόν τον µεγάλο κόσµο, είµαστε ικανοί για απίστευτα πράγµατα.

Απολαυστικά µαθήµατα ζωής, που είναι βέβαιο ότι θα έχουν απήχηση σε οποιονδήποτε µικρότερο από την ηλικία των 99 χρόνων!




Κείμενο Kobi Yamada
Εικονογράφηση Charles Santoso


το βιβλίο θα βρείτε από τις εκδόσεις Λιβάνη εδώ.

Θέλω ένα αστέρι | Πετρή Δέσποινα από τις εκδόσεις Λιβάνη

 

Τα πάντα µπορεί να γίνουν, εάν το θέλουµε πραγµατικά.

Σε αυτή τη µικρή ιστορία 
το αρκουδάκι ψάχνει για έναν φίλο.
Όµως ο φίλος αυτός βρίσκεται πολύ ψηλά.
Έτσι, ένα από τα παιχνίδια του 
θα κάνει το µεγάλο ταξίδι,
δίνοντάς του παράλληλα και µαθήµατα ζωής.
 
Μια υπέροχη ιστορία για την ώρα 
που τα παιδιά πάνε για ύπνο.

συγγραφέας Δέσποινα Πετρή

Το βιβλίο θα βρείτε από τις εκδόσεις Λιβάνη εδώ


Το πέρασμα. Αϊβαλί-Μυτιλήνη, 1922 ένα υπέροχο βιβλιο για παιδιά από 10 ετων από τις εκδόσεις Πατάκη

 

Το πέρασμα πέντε γυναικών και ενός μωρού –γιαγιά, μάνα, τρία μικρά κορίτσια κι ένα αβάφτιστο αγόρι– από το Αϊβαλί στη Μυτιλήνη, το 1922, με βάση πραγματικές μαρτυρίες. Οι εφτά άντρες της οικογένειας έμειναν πίσω και δεν άφησαν κανένα ίχνος, σαν να τους ρούφηξε η γη.
Αυτό το πέρασμα μοιάζει με τις ματριόσκες, τις ρώσικες κούκλες-φωλιές που η καθεμιά τους κρύβει πολλές μικρότερες, γιατί όσο ανοίγεις τις φωλιές της ιστορίας, τόσο βρίσκεις ότι τα καταχωνιασμένα περάσματα είναι πολλά. Η βασική αφηγήτρια είναι η μεγαλύτερη από τα τρία κορίτσια, η Ελένη, εννιά χρονών εκείνη τη σημαδιακή χρονιά.
Υλικά του μικρασιατικού αυτού αφηγήματος αποτέλεσαν η μυθοπλασία, μαρτυρίες Αϊβαλιωτών που μέσα στις δεκαετίες καταγράφηκαν σε βιβλία και στον τύπο –ένας από τους Αϊβαλιώτες αυτούς είναι και ο Ηλίας Βενέζης, το λογοτεχνικό έργο του οποίου φώτισε πολλές πτυχές της ιστορίας–, ιστορικά γεγονότα, μνήμες από τις οικογένειες των παππούδων της συγγραφέα και η πανταχού παρούσα στη ζωή της προφορική παράδοση.


«Ξέρεις, κι οι καημοί λιγοστεύουν και χάνονται. Στην αρχή, μοιάζουν με θεόρατα κύματα από τσιρίδες που πλησιάζουν, έρχονται και μας ξεκουφαίνουν, κυριεύουν ολόκληρη τη ζωή μας, κι ύστερα σιγά σιγά ξεμακραίνουν, ώσπου, σαν έρθει το πλήρωμα του χρόνου, βουλιάζουν πίσω από τον ορίζοντα και δε μας ταράζουν πια».


Κατηγορίες Παιδικά – Εφηβικά > Παιδική-Νεανική Λογοτεχνία
ISBN 9789601629483
Εκδοτικός οίκος Εκδόσεις Πατάκη
Βάρος 0,17
Διαθεσιμότητα Διαθέσιμο στο ράφι
Σελίδες 156
Διαστάσεις 12x18.5
Ηλικία από 10
Ημερομηνίας 1ης παρούσας έκδοσης Φεβρουάριος 2022

Το βιβλίο θα βρείτε από τις εκδόσεις Πατακη εδώ




Μόλις κυκλοφορησαν τρια νέα παιδικά βιβλία απο τις εκδόσεις Πατακή για παιδιά 2 χρονων και πάνω και είναι πραγματικά συναρπαστικά!

 

Μόλις κυκλοφορησαν τρια νέα παιδικά βιβλία απο τις εκδόσεις Πατακή για παιδιά 2 χρονων και πάνω και  είναι πραγματικά συναρπαστικά!
Ο Φώκος νόμιζε ότι ήθελε να κοιμάται με παρέα. Το βιβλίο θα βρείτε από τις εκδόσεις Πατάκη εδώ.

Ο Φώκος που συχνά φοβάται και ανησυχεί, νομίζει ότι θέλει παρέα για να κοιμάται ήρεμα. Οι γονείς του προσπαθούν να τον πείσουν ότι πρέπει να κοιμάται μόνος στο κρεβάτι του, όταν ανακαλύπτουν πως, σαν κοιμούνται όλοι μαζί, εκείνοι βλέπουν όνειρα παιδιών κι ο Φώκος μεγάλων. Από τότε ο Φώκος είναι εκείνος που θέλει να τους πείσει να πάνε στο κρεβάτι τους για να κοιμηθεί επιτέλους μόνος.

Ο Φώκος είναι μικρός και έχει φοβίες, ανησυχίες, εμμονές, όπως συχνά έχουν τα παιδιά. Κατορθώνει όμως και τις ξεπερνά με πρωτότυπους τρόπους γεμάτους φαντασία, ευρηματικότητα και χιούμορ.
Κατηγορίες Παιδικά – Εφηβικά > Παιδική-Νεανική Λογοτεχνία
ISBN 9789601661650
Εκδοτικός οίκος Εκδόσεις Πατάκη
Βάρος 0,24
Διαθεσιμότητα Διαθέσιμο στο ράφι
Σελίδες 24
Διαστάσεις 22.5x21
Ηλικία από 2
Ημερομηνίας 1ης παρούσας έκδοσης Φεβρουάριος 2022
Ημερομηνία 1ης Έκδοσης 4/2002
Βραβεία Αναγραφή στη λίστα White Ravens


Εικονογράφος Κελεμένδρη, Έλλη

Ο Φώκος νόμιζε ότι ήταν άρρωστος Το βιβλίο θα βρείτε απο τις εκδόσεις Πατακη εδώ.

Ο Φώκος, που συχνά φοβάται και ανησυχεί, νομίζει ότι είναι άρρωστος. Κλείνεται στο σπίτι, χάνεται από τους φίλους του και τρέχει στους γιατρούς. Τον διαβεβαιώνουν ότι δεν έχει τίποτα, αλλά αυτός επιμένει ότι θα είναι άρρωστος για πάντα! Μέχρι που…
…θα συναντήσει μια καινούρια φίλη και όλα θα αλλάξουν.

Ο Φώκος είναι μικρός και έχει ανησυχίες, όπως συχνά έχουν τα παιδιά. Κατορθώνει όμως και τις ξεπερνά μέσα από εμπειρίες γεμάτες ευρηματικότητα, φαντασία και χιούμορ.

Ο Φώκος νόμιζε ότι μισούσε το σχολείο

Το βιβλίο θα βρείτε από τις εκδόσεις Πατακη εδώ.

Ο Φώκος, που συχνά φοβάται και ανησυχεί, νομίζει ότι μισεί το σχολείο. Δεν θέλει ούτε να ακούει γι’ αυτό! Μάλιστα είναι βέβαιος ότι οι μεγάλοι το έφτιαξαν για να ξεφορτωθούν τους μικρούς.
Αποφασίζει ότι δεν θα ξαναπάει και μαζί με τους φίλους σχεδιάζουν να φτιάξουν τη «Χώρα των παιδιών». Μια χώρα μόνο για παιδιά, στην οποία όλη μέρα θα παίζουν και θα μαθαίνουν!
Μήπως, όμως, αυτή η χώρα υπάρχει ήδη;

Ο Φώκος είναι μικρός και έχει ανησυχίες, όπως συχνά έχουν τα παιδιά. Κατορθώνει όμως και τις ξεπερνά μέσα από εμπειρίες γεμάτες ευρηματικότητα, φαντασία και χιούμορ.

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα του βιβλίου
Ηλιόπουλος, Βαγγέλης



Ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964.

Σπούδασε παιδαγωγικά και θεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (ΕΚΠΑ). Από το 1984 εργάζεται στην πρωτοβάθμια ιδιωτική εκπαίδευση. Το 1995 εκδόθηκε «Η περιπέτεια της ζαρωμένης κάλτσας» (Εκδόσεις Δελφίνι), το πρώτο του βιβλίο για παιδιά. Το 1997 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Ο Τριγωνοψαρούλης» (Εκδόσεις Πατάκη). Το διαφορετικό ψάρι έγινε ο πιο διάσημος Έλληνας σύγχρονος λογοτεχνικός ήρωας. Από τότε ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος έχει γράψει πολλά βιβλία για παιδιά και νέους. Πολλά από αυτά κυκλοφορούν και σε άλλες χώρες, όπως Ιρλανδία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Σερβία, Μαλαισία, Τουρκία, Κορέα και Κίνα. Βιβλία του έχουν τιμηθεί με βραβεία και επαίνους. Θεωρείται ο συγγραφέας της αποδοχής του διαφορετικού, της κατανόησης και του αλληλοσεβασμού.

Εκτός από τη συγγραφή λογοτεχνικών έργων, ο Βαγγέλης Ηλιόπουλος επισκέπτεται σχολεία και βιβλιοθήκες όπου συναντά τους μικρούς αναγνώστες του, μεταφράζει λογοτεχνικά έργα για παιδιά, σχεδιάζει προγράμματα για την καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και ασχολείται με την προώθηση της παιδικής λογοτεχνίας.

Το 2013 ανακηρύχθηκε από την Ε.Ψ.Υ.Π.Ε. Αγγελιαφόρος Ψυχικής Υγείας στα σχολεία. Από το 1994 είναι μέλος του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ – Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, του οποίου υπήρξε πρόεδρος από το 2008 έως το 2015.

Έχει προταθεί για το Astrid Lindgren Memorial Award και για το διεθνές βραβείο Hans Christian Andersen.

Κική Δημουλά: «Nα φεύγεις από τους άντρες που σε κάνουν να νιώθεις λίγη. Να σε αγαπάς και να σε φροντίζεις»


Η Κική Δημουλά σ’ ένα κείμενο για τις ανθρώπινες σχέσεις, συμβουλεύει να αγαπάμε τον εαυτό μας και να φεύγουμε από ανθρώπους που δεν περνάμε καλά και δεν εκτιμούν αυτό που είμαστε και αυτά που τους δίνουμε.

“Να τον αγαπάς τον εαυτό σου και να τον φροντίζεις. Και να φεύγεις από σχέσεις που σε έκαναν να νιώθεις λίγος, λίγη.

Να φεύγεις από σχέσεις και από ανθρώπους που δεν έδωσαν αγώνα για να σε κρατήσουν, από ανθρώπους που σε θεωρούσαν δεδομένο, δεδομένη στη ζωή τους. Από ανθρώπους που σε άφησαν να φύγεις και δεν διεκδίκησαν την αλλαγή.

Να φεύγεις. Να μην δραπετεύεις όμως. Γιατί αν δραπετεύσεις, κινδυνεύεις να ξαναγυρίσεις. Να φεύγεις με το κεφάλι ψηλά. με αξιοπρέπεια, γιατί δεν σου δίνουν αυτό που ποθείς.
Η Κική Δημουλά για τα χαρακτηριστικά που θα πρέπει να έχει μία σχέση

Γιατί η σχέση πρέπει να είναι πόθος, πάθος, σεβασμός, έλξη, έρωτας και αγάπη. Και να μην φοβάται ο άλλος να δείχνει τα συναισθήματά του. Γιατί στη σχέση ο άλλος πρέπει να σου δείχνει ότι σε θέλει, όπως του δείχνεις και εσύ και όχι να μαντεύεις.

Και να αγαπάς. Εκείνον. Εκείνην. Αλλά να αγαπάς και τον εαυτό σου και να τον φροντίζεις. Να φεύγεις από σχέσεις που σε κάνουν να αμφισβητείς τον εαυτό σου.

Γιατί ο δρόμος για την αυτοεκτίμηση δύσκολα χτίζεται, εύκολα όμως γκρεμίζεται. Και ίσως χρειάζεται να φύγεις για να σε αναζητήσουν και να καταλάβουν ότι άξιζες να είσαι στη ζωή τους. Και αν δεν το κάνουν, δεν πειράζει. Και αν δεν το καταλάβουν, γιατί δεν θα μπορούν για τους δικούς τους λόγους, πάλι δεν πειράζει.

Πειράζει για εκείνους, όχι όμως για εσένα. Γιατί αυτό θα σημαίνει ότι εσύ πήρες την σωστή απόφαση. Σημαίνει ότι εσύ έφυγες από μία σχέση που ο άλλος δεν θα σε αντιμετώπιζε ποτέ όπως σου άξιζε.

Και εσύ. Εσύ πάντα θα έκανες υποχωρήσεις και εκείνος θα μάθαινε στις υποχωρήσεις σου και θα σου ζητούσε και άλλες, μέχρι που δεν θα είχες κάτι άλλο να δώσεις.

Να φεύγεις λοιπόν. Γιατί «Έχω και εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς… Μα δεν σκοτώνω άστρα…»”.

Μαύρη Σαμπούκα: Η σαρωτική κωμωδία του Τόλη Παπαδημητρίου επιστρέφει| Από 26/2 στο θέατρο Βεάκη

Πόσο καιρό έχετε να δείτε κωμωδία και να γελάσετε; Πόσο καιρό έχετε να σκεφτείτε την πανδημία, τη ΔΕΗ και την αύξηση στη βενζίνη; Αν η απάντησή σας είναι πως λίγα λεπτά πριν αυτά σκεφτόσαστε, τότε η πρότασή μου είναι να πάτε θέατρο. Και σίγουρα στη Μαύρη Σαμπούκα του Τόλη Παπαδημητρίου. Το γέλιο χαρίζει ζωή, ελαφρότητα και αισιοδοξία! Όλα αυτά που λείπουν από την καθημερινότητά μας.

Μαύρη Σαμπούκα: Η σαρωτική κωμωδία του Τόλη Παπαδημητρίου επιστρέφει| Από 26/2 στο θέατρο Βεάκη

Μετά από τέσσερις επιτυχημένες σεζόν και έπειτα από ένα «σύντομο» διάλειμμα για μια πανδημία, η «Μαύρη Σαμπούκα» ξαναχτυπά στην “Golden Label” εκδοχή της. Ο Τόλης Παπαδημητρίου «εμβολιάζει» το ήδη σαρωτικό του κείμενο και μαζί με τον Αντώνη Στάμο υπόσχονται να μας χαρίσουν αυτό που τόσο έχουμε ανάγκη: 100 λυτρωτικά λεπτά με γέλιο μέχρι δακρύων!
Μια κωμωδία για τη φιλία, το λάθος timing και τα μεγάλα σουξέ! Από 26 Φεβρουαρίου στο θέατρο Βεάκη.

Πλοκή
Όλα ξεκινούν από μια… λάθος διάρρηξη. Ο Βλάσης Κουρούπας, ένας ταξιτζής από τις Κουκουβάουνες, μπερδεύει τους ορόφους και μπαίνει στο σπίτι του πάμπλουτου μουσικοσυνθέτη Διονύσιου Αβέρωφ με σκοπό να κλέψει. Τα πράγματα μπερδεύονται περισσότερο όταν κάνει την εμφάνισή του ο συνεργός του, ο Μήτσος (αλλά αυτό δεν θα το αποκαλύψουμε, spoiler δεν κάνουμε).
Είναι η μοίρα, είναι οι θεοί- και τα δύο ή τίποτα από αυτά- που συνωμότησαν για να φέρουν αυτούς τους δύο ανθρώπους κοντά; Το μόνο σίγουρο είναι πως, υπό άλλες συνθήκες, ο Βλάσης και το είδωλό του, ο δημιουργός του λαϊκού σουξέ «Μαύρη Σαμπούκα» δεν θα είχαν συναντηθεί ποτέ και δεν θα ανέπτυσσαν μια σχέση παράδοξα δυνατή.
Τώρα τι σχέση μπορεί να έχουν με την ιστορία το hashtag #Pentheas, η Φουρέιρα και ο Αργυρός, τα απανωτά έκτακτα δελτία ειδήσεων, ο Tweety και τα αμέτρητα σφηνάκια, η απάντηση θα δοθεί επί σκηνής. Αυτό που μπορούμε να πούμε είναι ότι η «Μαύρη Σαμπούκα» είναι μια κωμωδία-ωδή στη φιλία που καλεί τους δύο βασικούς της χαρακτήρες να ζήσουν-και κυρίως να μοιραστούν- την πιο τρελή νύχτα της ζωής τους!

Ταυτότητα παράστασης
Μαύρη Σαμπούκα

Πρεμιέρα: Σάββατο 26 Φεβρουαρίου

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Τόλης Παπαδημητρίου
Πρωταγωνιστούν: Τόλης Παπαδημητρίου, Αντώνης Στάμος
Μαζί τους: Ανάργυρος Βαζαίος, Γραμματική Γκόρου
Βοηθός σκηνοθέτη / Φωτισμοί: Κλαίρη Ζουμπεράκη
Σκηνικά: Λία Ασβεστά
Λογότυπο: Inkaholic Tattoo
Φωτογραφίες: Θοδωρής Χανιώτης
Graphic Design: Μαριλένα Σιμάτου
Μουσική Επιμέλεια: Τόλης Παπαδημητρίου
Προβολή και Επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will
Παραγωγή: Θεατρικές επιχειρήσεις Τάγαρη

Πού: Στουρνάρη 32, Αθήνα, τηλ.: 210 5223522.
Πότε: Από 26 Φεβρουαρίου και κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 19:00
Διάρκεια: 100’ χωρίς διάλειμμα
Εισιτήρια: Από 13 €
Προπώληση εισιτηρίων: https://bit.ly/3rDZn34

Σκηνοθετικό σημείωμα
Η «Μαύρη Σαμπούκα» γεννήθηκε πριν από χρόνια στο μυαλό μου, όταν αποφάσισα να μιλήσω για τη σχέση δύο ανθρώπων που με μια πρώτη ματιά διαφέρουν, αλλά τελικά μοιάζουν πάρα πολύ. Ψάχνουν και οι δύο το ίδιο. Παρέα. Αγκαλιά. Διέξοδο. Και τα βρίσκουν ο ένας στον άλλον. Μόνο που το timing είναι ξεκαρδιστικά δύσκολο.

Ανέβασα για πρώτη φορά το έργο τον Οκτώβρη του 2017. Θέλαμε ο κόσμος να γελάσει. Και τα καταφέραμε. Η «Μαύρη Σαμπούκα» ταξίδεψε για 3 σεζόν. Η πανδημία όμως μας έκοψε. Ευτυχώς, όχι για πάντα.

Έκανα, λοιπόν, τις απαραίτητες αλλαγές με τη συνθήκη του Covid, έκοψα, έραψα και νομίζω πως μετά από 2 χρόνια απουσίας όλοι οι συντελεστές είμαστε έτοιμοι να σερβίρουμε μια “Gold Label” κωμωδία σε μια εποχή που χρειαζόμαστε το γέλιο όσο ποτέ. Γιατί η στιγμή αυτή είναι η πλέον κατάλληλη. Έχουμε ανάγκη να ξεφύγουμε. Να θυμηθούμε πώς είναι να περνάμε καλά. Να γελάσουμε. Να έρθουμε κοντά. Να διασκεδάσουμε. Να τραγουδήσουμε. Να χορέψουμε. Να μεθύσουμε. Να ζήσουμε χωρίς όρους και κανόνες. Έστω για ένα δίωρο. Έστω για λίγα λεπτά. Έστω για ένα σφηνάκι «Μαύρη Σαμπούκα».

Τόλης Παπαδημητρίου

Βιογραφικό Τόλη Παπαδημητρίου

Γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1990 στην Άρτα, αλλά μεγάλωσε στη Χαλκίδα. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή «Ίασμος» του Βασίλη Διαμαντόπουλου και την Ανώτερη Σχολή Καλών Τεχνών «Ιάκωβος Καμπανέλλης».

Με αφορμή τη θεατρική του δραστηριότητα ξεκινά να εργάζεται ως σεναριογράφος- διαλογογράφος σε τηλεοπτικές σειρές όπως «Κάτι χωρισμένα παλικάρια», «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα». Παράλληλα πρωταγωνιστεί στον β’ κύκλο της σειράς «Μην ψαρώνεις», ενώ παράλληλα αναλαμβάνει ως βασικός κειμενογράφος στην ψυχαγωγική εκπομπή «Καλό μεσημεράκι». Ταυτόχρονα με την τηλεοπτική του επιτυχία κάνει το πρώτο του συγγραφικό εγχείρημα στον κινηματογράφο με την ταινία «Αιγαίο SOS» το 2018.

Τρίτη 22 Φεβρουαρίου 2022

”Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς μα δε σκοτώνω άστρα”- Κική Δημουλά



Ένας από τους πιο γνωστούς στίχους της Κικής Δημουλά, με ένα δυνατό νόημα.

Ξέρεις από ποιο ποίημα προέρχεται;

Πρόκειται για το ποίημα της: ”Εκρηκτικό πόρισμα”


Κυνηγέ,
υποπτεύομαι γιατί σκοτώνεις τα πουλιά.
Τα απωθημένα σου φτερά εκδικείσαι.

Λυτρώσου.
Όλων μας σχεδόν τα πετάγματα
κάποια τα βρήκε αζύγιαστη
ή ζυγιασμένη σφαίρα.

Είτε σκάρτο νερουλό ήτανε το Ικάριο

κερί
είτε γιατί ο ήλιος είναι συνεργάσιμος
μονάχα με τη δύση του
είτε γιατί κατά την απογείωση εξερράγη
εκρηκτικός αντίπαλος.

Υπολόγισε τώρα τί φτερά ταπείνωσε
ενός κλουβιού το ύψος ότι τάχα
κελαηδούσαν γήινα καθημερινά
λες και η ανάγκη υπέργεια να κελαηδήσεις
δεν είναι γήινη δεν είναι καθημερινή.

Μνημονεύω χώρια, με ευλάβεια προσευχετική
τα αυτοκτόνα εκείνα πετάγματα
με σφαίρα που κρυφά τους επρομήθευσε
του ακατανόητου η μεγάλη γενναιότης
δεδικαίωται:
η νεκροψία όλης αυτής της καντεμιάς
έδειξε πως τα μόνα καλότυχα φτερά
τα είχε η ματαιότης.

Ηρέμησε λοιπόν.
Έχω κι εγώ ένα σωρό απωθημένους ουρανούς
μα δε σκοτώνω άστρα.

Και αν καμιά φορά από μανία αδέσποτη συμβεί
κάποιο να σημαδέψω
το πολύ να κλείσω τον τραυματία κελαηδισμό του
σ’ ένα κλουβάκι στίχου φευγαλέο.

Κική Δημουλά. [2001] 2009. Ήχος απομακρύνσεων. 5η έκδ. Αθήνα: Ίκαρος.

Τετάρτη 16 Φεβρουαρίου 2022

Το Ημερολόγιο ενός Αποτυχημένου Συγγραφέα | Θεατρική ομάδα Sickoφάντες | Από 25/2 στο θέατρο Δρόμος

Αφού δοκιμάστηκε με επιτυχία το 2019, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ off-off Athens στο Επί Κολωνώ, η θεατρική ομάδα Sickoφάντες είναι έτοιμη για έναν δεύτερο κύκλο παραστάσεων του έργου του Τειρεσία Λυγερού: «Το Ημερολόγιο ενός Αποτυχημένου Συγγραφέα». Πρόκειται για ένα κείμενο με πολλούς συμβολισμούς γύρω από το νόημα της ζωής και τις προκλήσεις που καλείται ν’ αντιμετωπίσει ο σύγχρονος άνθρωπος.


Πρεμιέρα: 25 Φεβρουαρίου στο θέατρο Δρόμος

Πλοκή
Ένας συγγραφέας προσπαθεί, μάταια, να ολοκληρώσει το αστυνομικό του μυθιστόρημα. Έγκλειστος και φυλακισμένος σε μια επαναλαμβανόμενη καθημερινότητα, βιώνει αλλεπάλληλα ψυχικά σκαμπανεβάσματα, σαν μια προσωπικότητα που ζει σε πολλαπλές πραγματικότητες. Ψευδαίσθηση ή αλήθεια, η διαδρομή του σε ένα σκληρό και άδικο κόσμο τον οδηγεί σε μαρτυρικό αδιέξοδο. Η «Ανάστασή» του, η έμπνευση και η δημιουργικότητα παραμένουν ζητούμενα σ' αυτό τον σύγχρονο κύκλο των παθών.

Ο συγγραφέας αντιμετωπίζει με χιούμορ και κυνισμό όλα τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά του- εξωτερικά, αλλά και αυτά που ο ίδιος θέτει στον εαυτό του, στην προσπάθεια να ολοκληρώσει το έργο του. Κάνει μια βαθιά ανασκόπηση της ζωής του και την ίδια στιγμή μια κοινωνική κριτική, με δόσεις αυτοσαρκασμού, στην κοινωνία που τον ταλαιπωρεί και τον βασανίζει.

Τελικά, πού ξεκινά και πού τελειώνει η κάθε μας αποτυχία και πώς αυτή συνδέεται με μια ολόκληρη κοινωνία, στην ζοφερή εποχή που καλούμαστε να ζήσουμε;

Σκηνοθετική προσέγγιση
Ο συγγραφέας καταθέτει ένα εμφανώς αυτοαναφορικό κείμενο που ανατέμνει τα προβλήματα του πνευματικού ανθρώπου του 21ου αιώνα. Η σκηνική παρουσίαση του κειμένου συνιστά μια καλλιτεχνική πρόκληση, αφού ο σκηνοθέτης καλείται να απαντήσει σε συγκεκριμένα ερωτήματα: Πώς εικονογραφείται ο πόνος; Πώς το αφήγημα της αποτυχίας του ενός γίνεται θέμα αναφοράς για όλους; Πώς η βία και η σκληρότητα αλώνει τις ψυχές των ανθρώπων; Πώς η ματαίωση των ονείρων οδηγεί στην καταρράκωση; Καθημερινά ανεχόμαστε μια ανυπόφορη κατάσταση για να μην συντριβούμε. Ο ήρωας της παράστασης αρνείται. Ο εσωτερικός του κόσμος καρκινοβατεί ανάμεσα στην τρέλα και την απελπισία. Ωστόσο, σε αυτό το χάος δηλώνει την άρνησή του να υποκύψει στο βόλεμα της καθεστηκυίας τάξης πραγμάτων. Η μοναδική αχτίδα λογικής στο σκοτάδι είναι η αντίστασή του στο ψέμα. Αγκαλιάζει τη συντριβή του ηδονικά και στο τέλος δικαιώνεται. Αυτό αφορά στον κάθε σύγχρονο άνθρωπο που συνθλίβεται από τα γρανάζια της εξουσίας, της διαφθοράς, του νεποτισμού, της πώρωσης και του αμοραλισμού. Χωρίς καμιά διάθεση διδακτισμού η παράσταση θέλει να προβληματίσει παρουσιάζοντας ένα «θέατρο στα μούτρα» (in your face).


Ταυτότητα παράστασης

Το Ημερολόγιο ενός Αποτυχημένου Συγγραφέα
Πρεμιέρα: 25 Φεβρουαρίου

Θεατρική ομάδα: Sickοφάντες
Συγγραφέας: Τειρεσίας Λυγερός
Σκηνοθεσία: Ανθούλλης Δημοσθένους
Ηθοποιός: Νεκτάριος Παπαλεξίου
Κοστούμια, μουσική, φωτισμοί: Ανθούλλης Δημοσθένους
Υπεύθυνη Επικοινωνίας ομάδας: Εύη Μάμαλη
Προβολή και επικοινωνία: Βάσω Σωτηρίου-We Will

Πού: Θέατρο Δρόμος, Αγίου Μελετίου 25 & Κυκλάδων, Κυψέλη, Αθήνα, τηλ.: 210 8818906
Πότε: Από 25 Φεβρουαρίου και για τέσσερις μόνο παραστάσεις (έως 18/3)
Ώρα: 21.15
Προπώληση: viva.gr https://bit.ly/3GDuDDB

*Το έργο παίχτηκε για πρώτη φορά στο πλαίσιο Φεστιβάλ Νέων Θεατρικών Ομάδων off-off Athens στο Επί Κολωνώ, το 2019.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ

Ανθούλης Δημοσθένους
Γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1976. Σπούδασε Ιστορία-Αρχαιολογία στο ΕΚΠΑ, ενώ έκανε το διδακτορικό του στην Σχολή Ανθρωπιστικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αιγαίου.
Το 2012 ξεκίνησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ. Παρακολούθησε σεμινάρια σκηνοθεσίας από την Sue Dunderdale, μουσικού Θεάτρου από τον Γιώργο Ροδοσθένους και ειδικεύτηκε στην τεχνική Meissner από τον Keith Farrukhar. Το 2015 παρακολούθησε summer course στην Royal Academy of Dramatic Art στο αντικείμενο της σκηνογραφίας. Έχει σκηνοθετήσει επτά παραστάσεις στην Κύπρο και την Ελλάδα, ενώ έχει προσκληθεί από τον curator του Tennessee Williams Provincetown Theatre Festival να συμμετάσχει το 2019 με το έργο «Ο Άγγελος στην εσοχή» στο εν λόγω φεστιβάλ. Ενδεικτικότερη σκηνοθεσία του, η παράσταση της Κεντρικής Σκηνής της Εταιρείας Θεατρικής Ανάπτυξης Λεμεσού Μάρτιος 2018 «Η νύχτα της Ιγκουανα» του Τένεσι Ουιλιαμς.

Τειρεσίας Λυγερός
Πρωτοείδε το φως κάπου στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα τελευταία χρόνια τα περνάει στο Αιγαίο. Δεν έμαθε να επικοινωνεί με τους ανθρώπους και αρέσκεται στη συντροφιά των αστικών, τετράποδων αιλουροειδών. Έμαθε να περνάει τη ζωή του σε σκονισμένα γραφεία, ανάμεσα σε βιβλία και χειρόγραφες σημειώσεις. Δεν ξέρει ποιο είναι το νόημα της ζωής και αρκείται στο να κοιτάζει το απέραντο, θαλασσινό τοπίο και να ακούει τα γουργουρίσματα των γάτων που κρύβονται στα βράχια.
Το 2017, εκδόθηκε το πρώτο του αστυνομικό μυθιστόρημα «Η μαύρη κάντιλακ» (εκδόσεις Ηριδανός), ενώ το 2021 το δεύτερο αστυνομικό του μυθιστόρημα «Τα ίχνη του αίματος» (εκδόσεις Λιβάνη). Το 2019, ανέβηκε το θεατρικό του έργο «Το ημερολόγιο ενός αποτυχημένου συγγραφέα» στο θέατρο Επί Κολωνώ, στο πλαίσιο του φεστιβάλ Off Off Athens.

Προμηθευτείτε τα εισιτήριά σας, κάνοντας κλικ εδώ

Ώρες & Μέρες Παραστάσεων
Κάθε Παρασκευή στις 21:15
Τιμές Εισιτηρίων
Γενική Είσοδος: €10
Μειωμένο: €8 (φοιτητικό, ανέργων, πολυτέκνων, ΑμεΑ, 65+)
Ειδικές Tιμές
Για ομαδικές κρατήσεις άνω των 10 ατόμων €8 (στο τηλέφωνο 210 88 18 906) στο viva.gr
Ατέλεια
€0
Διάρκεια Παράστασης
80 λεπτά χωρίς διάλειμμα

Τρίτη 15 Φεβρουαρίου 2022

Έρωτας και Ψυχή: Η πιο συγκλονιστική ιστορία αγάπης όλων των εποχών

 

Η παγκόσμια λογοτεχνία είναι γεμάτη από ιστορίες αγάπης με πάμπολλες παραλλαγές και συνδυασμούς. Καμία όμως, ούτε ακόμα και το εμβληματικό έργο του Σαίξπηρ «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», δεν μπόρεσε να πλησιάσει τον συγκλονιστικό αρχαίο ελληνικό μύθο του «Έρωτα και της Ψυχής». Είναι μία ιστορία αγάπης που ξεπερνά εμπόδια από θεούς και ανθρώπους, δοκιμάζεται, κινδυνεύει και αμφισβητείται, αλλά τελικά καταλήγει στη ολοκλήρωσή της: γεννά την ηδονή !
Η Ψυχή ήταν μία πεντάμορφη βασιλοπούλα, τόσο όμορφη που κανείς δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο να τη ζητήσει σε γάμο. Οι θνητοί την τιμούσαν σαν να ήταν η ίδια η Αφροδίτη, και η θεά ζήλεψε. Για να την ταπεινώσει, ζήτησε από τον γιό της, τον Έρωτα, να την κάνει να ερωτευτεί τον πιο άσχημο άντρα του κόσμου. Ο Έρωτας όμως, μόλις είδε την Ψυχή, την πόθησε και έδωσε χρησμό στον πάτερα της να την ετοιμάσει για γάμο και να την οδηγήσει στην κορυφή ενός ψηλού βουνού. Θα ερχόταν να την κατασπαράξει ένα τρομερό τέρας, έλεγε ο χρησμός. Ο βασιλιάς περίλυπος αλλά υποχρεωμένος να υπακούσει στην εντολή του χρησμού, ετοίμασε την κόρη του και την άφησε στην κορυφή του βουνού. Αντί για τέρας όμως, την πήρε από εκεί ο Ζέφυρος και την μετέφερε στον κήπο ενός λαμπρού παλατιού, όπου αόρατοι υπηρέτες εκτελούσαν κάθε της επιθυμία. Το βράδυ η Ψυχή αισθάνθηκε την παρουσία ενός αόρατου εραστή. Ένιωσε για πρώτη φορά τον Έρωτα να κυριεύει το κορμί της, κι ας μην μπορούσε να τον δει…

Έζησε έτσι ευτυχισμένη για αρκετό καιρό, ώσπου νοστάλγησε την οικογένειά της και ζήτησε να την δει. Ο Έρωτας, αόρατος πάντα, της έδωσε την άδεια με δύο όρους: να μην αποκαλύψει το μυστικό της ζωής της στο παλάτι του και να μην επιχειρήσει ποτέ να τον δει.

Οι αδελφές της, μόλις την είδαν τόσο ευτυχισμένη, ζήλεψαν και την πίεσαν φορτικά να αποκαλύψει το μυστικό της. Κάποια στιγμή εκείνη ενέδωσε και τους είπε την ιστορία. Τότε εκείνες την έπεισαν ότι ο αόρατος εραστής είναι κάποιο τέρας που τη θρέφει για να την φάει την κατάλληλη στιγμή. «Πρέπει να παραφυλάξεις και να τον σκοτώσεις, πριν σκοτώσει εκείνος εσένα», της είπαν με επιμονή…

Επιστρέφοντας στο παλάτι, η Ψυχή βρισκόταν σε τρομερό δίλλημα: να καταπατήσει την υπόσχεσή της στον αόρατο εραστή ή να παρακούσει τις αδελφικές νουθεσίες; Αποφάσισε να κάνει το πρώτο. Κρύφτηκε στο δωμάτιο του Έρωτα για να δει ποιο είναι αυτό το τέρας που δεν αποκαλύπτει τον εαυτό του και ενδεχομένως κάποια στιγμή θα την κατασπαράξει. Όταν όμως βγήκε από την κρυψώνα της, αντί για κάποιο δύσμορφο θηρίο, είδε έναν πανέμορφο έφηβο να κοιμάται. Ταράχτηκε τόσο από την ομορφιά του, που μία σταγόνα από το λυχνάρι που κρατούσε, έπεσε πάνω στο σώμα του Έρωτα και τον ξύπνησε.

Ο Έρωτας, οργισμένος που η Ψυχή είχε παρακούσει την επιθυμία του, έφυγε από το παλάτι… Εκείνη έμεινε να κλαίει για την απιστία της και το χαμό του ιδανικού εραστή… Ο Παν άκουσε το κλάμα της και τη συμβούλεψε να βγει σε βουνά και κάμπους και να τον αναζητήσει. Εκείνη πήγε πρώτα στο πατρικό της και ανάγκασε τις αδελφές της να γκρεμιστούν από το ψηλό βουνό για το κακό που της είχαν κάνει, και στη συνέχεια άρχισε να περιπλανιέται, αναζητώντας τον Έρωτα, που την ίδια ώρα υπέφερε στο σπίτι της μητέρας του.

Η Αφροδίτη ζήλεψε ξανά την αγάπη των δύο νέων και άρχισε να καταδιώκει την Ψυχή, ώσπου εκείνη να παραδοθεί. Τότε η θεά της υπέβαλε δοκιμασίες, όπως να ξεχωρίσει ανακατεμένους σπόρους όλων των ειδών, να μαζέψει το χρυσό μαλλί άγριων προβάτων και να της φέρει νερό από τη λίμνη της Στύγας, Η Ψυχή τα κατάφερε με τη βοήθεια ζώων και στοιχείων της φύσης μέχρι που η Αφροδίτη της ζήτησε να κατέβει στον Άδη και να ζητήσει από την Περσεφόνη ένα παρασκεύασμα ομορφιάς. Μόλις η Ψυχή άγγιξε το παρασκεύασμα, έπεσε σε μαγικό ύπνο…

Ο Έρωτας όμως, που δεν μπορούσε να τη βλέπει άλλο να υποφέρει από τις δοκιμασίες της μητέρας του, και έχοντας πάρει πια τις αποδείξεις της αγάπης της, την ξύπνησε με ένα βέλος και ζήτησε από τον Δία να του δώσει την άδεια να την παντρευτεί. Σύντομα η Ψυχή γέννησε ένα κοριτσάκι… Ήταν η Ηδονή.

O μύθος του Έρωτα και της Ψυχής βρήκε την ιδανική αποτύπωσή του στο κλασικιστικό αριστούργημα του Antonio Canova. Το έργο του γλύπτη βασίζεται στις αρχές αναπαράστασης του ανθρώπινου σώματος του Πραξιτέλη και από τον 18ο αιώνα, όταν σμιλεύθηκε, γνώρισε χιλιάδες αντιγραφές. Σήμερα φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου.

Πέμπτη 10 Φεβρουαρίου 2022

Αίγυπτος: Ανακάλυψαν ιερογλυφικά 2.000 ετών με τιμωρίες μαθητών -Ήταν γραμμένες και στα ελληνικά -

 

Γραπτά, κατά πάσα πιθανότητα τιμωρίες μαθητών, ανακάλυψαν στην Αίγυπτο αρχαιολόγοι, μεταξύ 18.000 θραυσμάτων αγγείων που χρονολογούνται 2.000 έτη πριν. Ειδικότερα, βρέθηκαν εκατοντάδες πινακίδες με το ίδιο σύμβολο γραμμένο τόσο στο μπροστινό όσο και στο πίσω μέρος, κάτι που οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι αποδεικνύει πως οι μαθητές αναγκάζονταν (όντας τιμωρημένοι) να γράψουν τις γραμμές αυτές.
Σε άλλα κεραμεικά κομμάτια, αναγράφονται ακόμα και λεπτομέρειες της ζωής στην αρχαία Αίγυπτο, όπως αποδείξεις, σχολικά κείμενα, εμπορικές πληροφορίες και λίστες ονομάτων.

Συγκεκριμένα, οι ερευνητές του γερμανικού Πανεπιστημίου Tübingen, που πραγματοποίησε την ανασκαφή, μίλησαν για ανακαλύψεις που έγιναν στην τοποθεσία Athribis, έναν αρχαίο οικισμό που χτίστηκε σχεδόν 200 χιλιόμετρα βόρεια του Λούξορ.
Ελληνικά, αραβικά και αιγυπτιακά ιερογλυφικά ήταν μεταξύ των γραφών που βρέθηκαν στα θραύσματα.

Οι ειδικοί είπαν ότι θεωρείται πάρα πολύ σπάνιο να βρεθεί ένας τόσο μεγάλος όγκος θραυσμάτων με μια ανασκαφή. Παρόμοια ποσότητα έχει ανακαλυφθεί μόνο μία φορά στο παρελθόν, κοντά στην Κοιλάδα των Βασιλέων στο Λούξορ, όπως δήλωσαν.

Γενικότερα, η συγκεκριμένη αρχαιολογική έρευνα επικεντρώνεται σε έναν ναό που χτίστηκε από τον φαραώ Πτολεμαίο XII και στη συνέχεια διακοσμήθηκε από Ρωμαίους αυτοκράτορες.

Από τότε, ο ναός άνοιξε για τους επισκέπτες, ενώ ο ευρύτερος αρχαιολογικός χώρος περιλαμβάνει ερείπια μιας αρχαίας πόλης, λατομεία, καθώς και έναν άλλοτε ανθρώπινο οικισμό.


Πηγή: CNN.com<p>Πηγή: 

Στο ατμοσφαιρικό Foyer Café Bistrot του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά -Κάθε βράδυ διαφορετικό [πρόγραμμα]

 

Το Foyer Café Bistrot του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά έχει κερδίσει το κοινό και το γιορτάζει με μουσικές βραδιές, τρεις φορές την εβδομάδα, μέχρι και τον Μάρτιο.
Οπερα, τζαζ και σύγχρονη ελληνική μουσική για θεατές των παραστάσεων ή επισκέπτες που θα επιλέξουν για την έξοδό τους το Foyer Café Bistrot του Δημοτικού θεάτρου Πειραιά.


Ενα καφέ-μπιστρό, σημείο αναφοράς για την πόλη, χώρος υψηλής αισθητικής, διοργανώνει ένα κύκλο μουσικών συναντήσεων αφιερωμένων στην όπερα, την τζαζ και την σύγχρονη ελληνική μουσική. Μεταμορφώνεται σε μια ατμοσφαιρική μουσική σκηνή με άρωμα θεάτρου και ξεχωριστές μουσικές επιλογές, τρείς ημέρες την εβδομάδα. Η Δευτέρα ανήκει στην Όπερα, η Τετάρτη στην Τζαζ και το Σάββατο στη σύγχρονη ελληνική μουσική σκηνή.


Αλλάζουμε τις νύχτες στον Πειραιά, δημιουργώντας ένα ξεχωριστό τόπο πολιτισμού μέσα στο ΔΘΠ. Ακολουθείστε αυτή τη μουσική περιπλάνηση! Το ραντεβού είναι πάντα στις 21.00, λέει η πρόσκληση του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.

Το πρόγραμμα του Foyer Café Bistrot στο ΔΘΠ
Τι θα δούμε, τι θα ακούσουμε, με μία ματιά
Φεβρουάριος στο Δημοτικό Θέατρο Πειραια


14/2: Ελένη Δαβου μεσόφωνος… Μιχάλης Κατσούλης βαθύφωνος… Μανώλης Παπασηφακης πιάνο…
"Το μικρόβιον…του Έρωτος!"
Μια γιορτή για τον Έρωτα και την Αγάπη…και παρόλο που η εποχή δεν επιτρέπει τις αγκαλιές και τα φιλιά εμείς μοιράζουμε απλόχερα με το τραγούδι μας!!!Η μεσόφωνος Ελένη Δαβου και ο βαθύφωνος Μιχάλης Κατσούλης με τον Μανώλη Παπασηφακη στο πιάνο μεταδίδουν το μικρόβιο του Έρωτα …πως;;;Με ερωτικά ντουέτι από τον κόσμο της Οπερετας του Κώστα Γιαννίδη, Θεόφραστου Σακελλαρίδη, Νίκου Χατζηαποστόλου


21/2:Ανδρέας Καραουλης (Τενόρος) - Ελένη ∆αβου (Πιάνο)
Passione"..
Στην αποψινή βραδιά, ο τενόρος Ανδρέας Καραουλης θα ερμηνεύσει άριες και καντσονετες του παγκοσμιου ρεπερτορίου, musicals αλλά και κάποιες αγαπημένες, νοσταλγικές, ελληνικές μελωδίες. Μαζι με την λαμπερή μεσοφωνο Ελένη Δάβου στο πιανο, θα σας ταξιδέψουν από τα θέατρα της Ευρωπης στη μάντρα του Αττίκ από τα κανάλια της Βενετίας στις μπουάτ της πλακας.
28/2:Αιμιλία ∆ιακοπούλου ( Υψίφωνος) - Ελένη ∆αβου (Πιάνο)
"Vissi d 'arte…!
Με όχημα τον έρωτα και την αγάπη η σοπράνο Εμιλια Διακοπούλου και η Ελένη Δάβου στο πιάνο θα ερμηνεύσουν αποσπάσματα από έργα Bellini, Puccini, Mascagni, Tosti, Rossini,Λεχαρ κ.α.

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...