Οι 10 αγαπημένες ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι

 

Κάθε σκηνοθέτης έχει κρυφές ή φανερές επιρροές και αδυναμίες.
Η επιλογή του Φελίνι αποτελείται από 10 ταινίες δημιουργών που στάθηκαν αφορμή για να να ξεκινήσει να κάνει σινεμά και του έδιναν έμπνευση για τα σενάριά του. Στη λίστα υπάρχει και μία αυτο-αναφορά, αλλά ποιος θα μπορούσε να αποκλείσει τον συγκεκριμένο τίτλο σε μία λίστα αγαπημένων ταινιών;

01. «Το Τσίρκο» (The Circus) του Τσάρλι Τσάπλιν (1928)

Η ιστορία του «Σαρλό», που ως άκακος αλητάκος προσπαθώντας να ξεφύγει από την αστυνομία θα γίνει μέλος του πολύχρωμου θιάσου σε ένα τσίρκο, αποτελεί μία από τις πρώτες αναμνήσεις του Ιταλού σκηνοθέτη.

02. Οποιαδήποτε ταινία από την φιλμογραφία των αδερφών Μαρξ ή του διδύμου του Χοντρού και του Λιγνού

Ανάμεσα στο 1921, όταν και ξεκίνησε η κινηματογραφική «καριέρα» του Χοντρού και του Λιγνού μέχρι και το 1957 που έληξε, πρόλαβαν να δώσουν στίγμα και οι αδερφοί Μαρξ που έδρασαν μονάχα για μια δεκαετία, παίζοντας και γράφοντας τα σενάριά τους.

 

03. «Η Ταχυδρομική Άμαξα» (Stagecoach) του Τζον Φορντ (1939) Ένα ταξίδι στην Άγρια Δύση με έναν εγκληματία μέσα σε μία άμαξα καταλήγει ως ένα ταξίδι αυτογνωσίας των επιβατών, που θα καταφέρουν να δουν πέρα από τα σκονισμένα τοπία του Φορντ.

04. «Rashomon» του Ακίρα Κουροσάβα (1950)

Με το Μεγάλο Βραβείο του Φεστιβάλ Βενετίας, αυτή η ταινία του Ιάπωνα σκηνοθέτη έμελλε να τον ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Με την ιστορία να επικεντρώνεται άτακτα στις μαρτυρίες 4 αντρών μετά τον φόνο ενός άνδρα και τον βιασμό της γυναίκας του, ο Κουροσάβα βουτάει σε επικίνδυνα νερά και αναμοχλεύει τις μύχιες σκέψεις της ανθρώπινης ψυχής.

 

05. «H Διακριτική Γοητεία της Μπουρζουαζίας» (The Discreet Charm of the Bourgeoisie) του Λουίς Μπουνιουέλ (1972) Ένα λανθασμένο ραντεβού για δείπνο θα φέρει αντιμέτωπους έξι φίλους της ανώτερης τάξης, αποτυπώνοντας το σουρεαλιστικό σύμπαν του Ισπανού σκηνοθέτη.  

06. «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» του Στάνλει Κιούμπρικ (1968) Το ταξίδι του «μάστορα» της Έβδομης Τέχνης προς το διάστημα ήταν και εκείνο που θα τον κατέτασσε ανάμεσα στους σημαντικότερους του σινεμά, και δεν θα μπορούσε να λείπει από την λίστα ενός άλλου auter.  

11:05 1/8 Οι 10 αγαπημένες ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι Οι 10 αγαπημένες ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι Με αφορμή την επανέκδοση του αριστουργηματικού «8½» στις αίθουσες, δημοσιεύουμε τη λίστα με τις αγαπημένες ταινίες του κορυφαίου σκηνοθέτη. Κάθε σκηνοθέτης έχει κρυφές ή φανερές επιρροές και αδυναμίες. Η επιλογή του Φελίνι αποτελείται από 10 ταινίες δημιουργών που στάθηκαν αφορμή για να να ξεκινήσει να κάνει σινεμά και του έδιναν έμπνευση για τα σενάριά του. Στη λίστα υπάρχει και μία αυτο-αναφορά, αλλά ποιος θα μπορούσε να αποκλείσει τον συγκεκριμένο τίτλο σε μία λίστα αγαπημένων ταινιών; 01. «Το Τσίρκο» (The Circus) του Τσάρλι Τσάπλιν (1928) Η ιστορία του «Σαρλό», που ως άκακος αλητάκος προσπαθώντας να ξεφύγει από την αστυνομία θα γίνει μέλος του πολύχρωμου θιάσου σε ένα τσίρκο, αποτελεί μία από τις πρώτες αναμνήσεις του Ιταλού σκηνοθέτη. Το τρέιλερ του «Τσίρκου» 02. Οποιαδήποτε ταινία από την φιλμογραφία των αδερφών Μαρξ ή του διδύμου του Χοντρού και του Λιγνού Ανάμεσα στο 1921, όταν και ξεκίνησε η κινηματογραφική «καριέρα» του Χοντρού και του Λιγνού μέχρι και το 1957 που έληξε, πρόλαβαν να δώσουν στίγμα και οι αδερφοί Μαρξ που έδρασαν μονάχα για μια δεκαετία, παίζοντας και γράφοντας τα σενάριά τους. Σκηνή από την «Σούπα Πάπιας» των αδερφών Μαρξ 03. «Η Ταχυδρομική Άμαξα» (Stagecoach) του Τζον Φορντ (1939) Ένα ταξίδι στην Άγρια Δύση με έναν εγκληματία μέσα σε μία άμαξα καταλήγει ως ένα ταξίδι αυτογνωσίας των επιβατών, που θα καταφέρουν να δουν πέρα από τα σκονισμένα τοπία του Φορντ. Το τρέιλερ της «Ταχυδρομικής Άμαξας» 04. «Rashomon» του Ακίρα Κουροσάβα (1950) Με το Μεγάλο Βραβείο του Φεστιβάλ Βενετίας, αυτή η ταινία του Ιάπωνα σκηνοθέτη έμελλε να τον ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο. Με την ιστορία να επικεντρώνεται άτακτα στις μαρτυρίες 4 αντρών μετά τον φόνο ενός άνδρα και τον βιασμό της γυναίκας του, ο Κουροσάβα βουτάει σε επικίνδυνα νερά και αναμοχλεύει τις μύχιες σκέψεις της ανθρώπινης ψυχής. Το τρέιλερ του «Rashomon» 05. «H Διακριτική Γοητεία της Μπουρζουαζίας» (The Discreet Charm of the Bourgeoisie) του Λουίς Μπουνιουέλ (1972) Ένα λανθασμένο ραντεβού για δείπνο θα φέρει αντιμέτωπους έξι φίλους της ανώτερης τάξης, αποτυπώνοντας το σουρεαλιστικό σύμπαν του Ισπανού σκηνοθέτη. Το τρέιλερ της «Διακριτικής Γοητείας της Μπουρζουαζίας» 06. «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος» του Στάνλει Κιούμπρικ (1968) Το ταξίδι του «μάστορα» της Έβδομης Τέχνης προς το διάστημα ήταν και εκείνο που θα τον κατέτασσε ανάμεσα στους σημαντικότερους του σινεμά, και δεν θα μπορούσε να λείπει από την λίστα ενός άλλου auter. Το (νέο) τρέιλερ του «2001: η Οδύσσεια του Διαστήματος» 07. «Paisan» του Ρομπέρτο Ροσελίνι (1946) Τι είναι αυτό που μένει όταν ένας πόλεμος λήξει; Αυτή ήταν η θεματική του Ροσελίνι στο «Paisan». Η ταινία μεταφέρει την πλοκή της στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου (χρονικά ταιριάζει με τα γυρίσματα της ταινίας) στην Ρώμη, όπου οι Αμερικανοί κατακτητές θα χρειαστεί να συμβιώσουν με τους απελευθερωμένους Ιταλούς.

 

08. «Τα Πουλιά» (The Birds) του Άλφρεντ Χίτσκοκ (1963) Έχοντας ήδη παραδώσει τον «Δεσμώτη του Ιλίγγου» και το «Ψυχώ», κερδίζοντας προσωπικά στοιχήματα καλλιτεχνικής και εμπορικής αποδοχής, ο Άλφρεντ Χίτσκοκ πειραματίζεται με μια ιστορία τρόμου, όπου επιθέσεις πουλιών σπέρνουν τον πανικό σε ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό και ο θύτης (για πρώτη φορά στις ταινίες του) δεν είναι ξεκάθαρα απτός. Και αυτό είναι ακόμα πιο τρομακτικό. 09. «Άγριες Φράουλες» (Wild Strawberries) του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν (1957) Ένας συνταξιούχος γιατρός ταξιδεύει με την έγκυο νύφη του από τη Στοκχόλμη σε μια παρακείμενη πόλη, για να παραλάβει ένα τιμητικό βραβείο. Στη διαδρομή θα συναντήσει εμπόδια, πειρασμούς και επισκέπτες που θα τον οδηγήσουν σε έναν εκβιαστικό απολογισμό της ζωής του.  

10. «8 1/2» του Φεντερίκο Φελίνι (1963) Κι όμως μέσα στη λίστα με τις 10 αγαπημένες του ταινίες, ο Φελίνι κρατάει μια θέση και για μια δική του ταινία. Το «8 1/2» γυρισμένο στις αρχές του '60 αφηγείται τις ιστορίες του σκηνοθέτη Γκουίντο Ανσέλμι (Μαρτσέλο Μαστρογιάνι) που προσπαθώντας να βρει την έμπνευση για τη νέα του ταινία, θα αποδομήσει τις αναμνήσεις του και εν τέλει ολόκληρη την ζωή του.

via

Πέτρινα: Ένα «χωριό» στο κέντρο της Αθήνας, λίγα λεπτά μακριά από το Σύνταγμα

 

Η φτωχογειτονιά του Αλέκου Αλεξανδράκη στη «Συνοικία το Όνειρο» εξελίχθηκε σε πανέμορφη γωνιά του αθηναϊκού κέντρου, γεμάτη με λουλουδιασμένες αυλές.
Δεν το φαντάζεται όποιος δεν έχει περπατήσει με προσοχή στο ευρύτερο κέντρο της Αθήνας, ωστόσο μόλις λίγα λεπτά από το Σύνταγμα μπορείτε να φτάσετε σε μια μικρή γειτονιά με πέτρινα σπίτια. Η οποία θα σας δώσει την εντύπωση ότι βρίσκεστε σε κάποιο ήσυχο χωριό, παρά στην πολύβουη πρωτεύουσα.

Τα λεγόμενα «Πέτρινα» εντάσσονται πλέον στα Άνω Πετράλωνα και εντοπίζονται στην περιοχή γύρω από τον λόφο του Φιλοπάππου, που αποτελεί αγαπημένο προορισμό των Αθηναίων για βόλτες και πικ-νικ. Είναι χτισμένα σε καταπράσινο ύψωμα, με τα στενά τους να αφήνουν ζωηρή την αίσθηση μιας γειτονιάς προηγούμενων δεκαετιών, προσφέροντας ευκαιρία για έναν γαλήνιο περίπατο ανάμεσα σε λεμονιές και λουλουδιασμένες αυλές.

Η σύγχρονη ζωή, ασφαλώς, είναι παρούσα με διάφορους τρόπους –π.χ. με τις AirBnb ευκαιρίες που έκαναν την εμφάνισή τους πριν την πανδημία. Διατηρείται ωστόσο η παλιά απλότητα, μαζί με καθημερινούς ρυθμούς αισθητά πιο χαλαρούς, συγκριτικά με το τόσο κοντινό κέντρο της Αθήνας.

Μάλιστα, για όσους έχουν δει την ταινία του Αλέκου Αλεξανδράκη «Συνοικία το Όνειρο» (1961), η εγγύτητα των Πέτρινων προς το κέντρο είναι καλά αποτυπωμένη στις σκηνές με την Αλίκη Γεωργούλη, την οποία βλέπουμε να διασχίζει με τα πόδια τη φτωχογειτονιά της, οδεύοντας για την περιοχή της Ακρόπολης –σε μια διαφορετική Αθήνα και, ιδεατά, σε μια διαφορετική ζωή.
Ατταλιώτικα, Ασύρματος και «Βρέχει στη Φτωχογειτονιά»

Στον επισκέπτη των δικών μας ημερών φαίνεται αδιανόητο ότι τα Πέτρινα είναι τα ίδια με τη φτωχογειτονιά που αποτυπώθηκε στα πλάνα της «Συνοικίας το Όνειρο», αλλά και στο θρυλικό τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη «Βρέχει στη Φτωχογειτονιά», το οποίο είπε στην ταινία ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης από το πάλκο μιας τοπικής ταβέρνας. Η θέση πρωτοκατοικήθηκε μετά την Καταστροφή του 1922, όταν έφτασαν εκεί Μικρασιάτες πρόσφυγες: περίπου 800 οικογένειες, που έφτιαξαν πρόχειρα σπιτάκια (με γκαζοντενεκέδες, σανίδια και χωματόπλινθους) σε ύψωμα έκτασης 30 στρεμμάτων, όπου έστεκε ένα εγκαταλελειμμένο λατομείο.

Καθώς οι περισσότερες από αυτές τις οικογένειες προέρχονταν από την Αττάλεια, ως αρχικό όνομα της συνοικίας επικράτησε το Ατταλιώτικα. Με τον καιρό, όμως, πιθανότατα γιατί παραδίπλα βρισκόταν ένας ασύρματος της Σχολής Πολέμου του Πολεμικού Ναυτικού, έγινε γνωστή ως Ασύρματος. Σε σειρά δημοσιευμάτων στον αθηναϊκό Τύπο από τη δεκαετία του 1920 ως την εποχή της ταινίας του Αλεξανδράκη, ο Ασύρματος φιγούραρε ως μία από τις πιο υποβαθμισμένες συνοικίες της πρωτεύουσας: μια παραγκούπολη γεμάτη ξυπόλητα παιδιά και λάμπες πετρελαίου, όπου τα σκουπίδια έπρεπε να κουβαλιούνται έξω από τα όριά της και το νερό να μεταφέρεται στα χέρια, μέσα από δύσβατα μονοπάτια.

Τα πράγματα άλλαξαν, μα με αργούς ρυθμούς. Πρώτα ήταν η πυρκαγιά του 1944 κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών, που δεν κατέστρεψε μόνο τη Σχολή Πολέμου, αλλά και κάποιες κατοικίες. Και ύστερα ήταν οι ενέργειες της βασίλισσας Φειδερίκης στη δεκαετία του 1950. Με πρωτοβουλία της, δηλαδή, οι πελεκητές πέτρες από την κατεδαφισμένη ως τότε Σχολή Πολέμου επαναχρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή 170 σπιτιών, τα οποία το 1956 ανέλαβαν να στεγάσουν τον πληθυσμό του Ασυρμάτου. Αποδείχθηκαν λίγα. Το πρόβλημα θα λυνόταν το 1967, όταν χτίστηκε μια μεγάλη πολυκατοικία στην παλιά είσοδο της συνοικίας (σήμερα οδός Στησικλέους), σε σχέδιο της αρχιτεκτόνισσας Έλλης Βασιλικιώτη.


Έκτοτε, αφενός χάρη στην πολυκατοικία της Βασιλικιώτη, αφετέρου λόγω του ανοίγματος του περιφερειακού δρόμου του Φιλοπάππου (λίγα χρόνια μετά), η παλιά φτωχογειτονιά εξαφανίστηκε. Και τα πέτρινα σπιτάκια έγιναν τόσο χαρακτηριστικά του γύρω τοπίου, ώστε με τον καιρό ξεχάστηκε και η ονομασία Ασύρματος. Όταν η συνοικία άρχισε βαθμιαία να εντάσσεται σε ό,τι αναγνωρίζουμε σήμερα ως Άνω Πετράλωνα, ήταν γνωστή ως «Τα Πέτρινα της Φρειδερίκης». Ονομασία που απλοποιήθηκε τελικά σε Πέτρινα, κατά τα χρόνια της Μεταπολίτευσης.
Η όαση της σημερινής γειτονιάς

Ο χαμηλός συντελεστής δόμησης, τα νεοκλασικά κτήρια που διατηρούνται αναλλοίωτα, το θρυλικό θερινό σινεμά «Ζέφυρος» (που κάποτε διατέλεσε φημισμένο βαριετέ) και τα δημοφιλέστατα καφέ και μεζεδοπωλεία που έχουν ανοίξει στα δρομάκια τους, καθιστούν τα Άνω Πετράλωνα μία από τις ωραιότερες συνοικίες της ευρύτερης περιοχής του κέντρου.

Από εκεί μπορεί να ξεκινήσει κανείς για να φτάσει στα Πέτρινα, τα οποία παραμένουν μεν διακριτή γειτονιά, αλλά στις μέρες μας θεωρούνται τμήμα αυτού του συνόλου. Στη διακλάδωση της Κοίλης θα βρείτε λοιπόν την οδό Λακείου, θα περάσετε στον περιφερειακό του Φιλοπάππου κι έπειτα θα ακολουθήσετε την Απολλωνίου. Άτυπος κεντρικός δρόμος των Πέτρινων θεωρείται η Καλλισθένους, αν χρειαστεί να προσανατολιστείτε ακριβέστερα.

Τα πέτρινα σπίτια των καιρών μας είναι πολύ πιο αναβαθμισμένα σε σύγκριση με τα κτήρια που κατασκευάστηκαν επί Φρειδερίκης. Μόνο 3 ή 4 διάσπαρτες οικίες έχουν μείνει να θυμίζουν εκείνα τα χρόνια: ακόμα και το παλιό εκκλησάκι του Ασύρματου στο πλάι του περιφερειακού του Φιλοπάππου (η «Αγιά-Σωτήρα» των ντόπιων, Μεταμόρφωση του Σωτήρος πιο επίσημα) έχει αποκτήσει πιο ανακαινισμένη εικόνα. Έτσι, αν περπατήσετε στα στενά των Πέτρινων θα δείτε περιποιημένα κτίσματα με πολύ όμορφες αυλές. Κάποιες είναι γεμάτες με γλάστρες, ενώ από άλλες φύονται λεμονιές και νεραντζιές, συμβάλλοντας ακόμα περισσότερο στον συνολικότερο χαρακτήρα «εξοχής» που αποπνέει η συνοικία.

Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της σημερινής γειτονιάς είναι η ζωοφιλία των κατοίκων της, που την κάνει ιδανική για αυτούς που θα ήθελαν να την περπατήσουν μαζί με τον σκύλο τους. Στο βόρειο άκρο της, επίσης, το πεζοδρομημένο τμήμα της Τρώων προσφέρει ευκαιρίες άθλησης για όσους επιθυμούν να ασκηθούν στο τρέξιμο ή στο ποδήλατο, ενώ υπάρχουν και γήπεδα μπάσκετ για όσους αναζητούν κάτι πιο ομαδικό.

Μία ακόμα ενδιαφέρουσα διαδρομή που συστήνεται να κάνετε, είναι φεύγοντας από τα Πέτρινα. Αντί δηλαδή να γυρίσετε προς τα Άνω Πετράλωνα (στρίβοντας δεξιά στην Καλλισθένους θα βρείτε την πλατεία Μερκούρη), μπορείτε να ακολουθήσετε τα βήματα που λίγο-πολύ έκανε και η Αλίκη Γεωργούλη στη «Συνοικία Το Όνειρο». Σήμερα, άλλωστε, η εμπειρία δεν άχαρη, όπως η δική της, καθώς περνάτε μέσα από την καταπράσινη όαση του λόφου του Φιλοπάππου. Κατευθυνόμενοι σταθερά προς την Ακρόπολη θα βγείτε στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου, αποκτώντας εύκολη πρόσβαση στην Πλάκα, στο Θησείο, στο Μοναστηράκι και στου Ψυρρή.

via

Να θυμάστε: δεν χάνετε εσείς τους άλλους, οι άλλοι χάνουν εσάς.

Οι απώλειες και οι χωρισμοί αποτελούν μια θλιβερή πραγματικότητα της ζωής. Μάθετε να αντιμετωπίζετε τη λύπη και να θυμάστε πάντα: μη χάσετε τον εαυτό σας επειδή χάσατε κάποιον άλλον.
Οι άλλοι χάνουν εσάς όχι εσείς τους άλλους! Χωρίς αμφιβολία, κάποια στιγμή στη ζωή σας χάσατε κάποιον που σήμαινε πολλά για σας: έναν σύντροφο, έναν φίλο, κάποιον συγγενή…

Σήμερα θα μιλήσουμε για τις συναισθηματικές απώλειες, όχι για τις φυσικές. Αναφερόμαστε στις ρήξεις που με κάποιον τρόπο ξεριζώνουν τη ζωή μας. Πρόκειται για τις σχέσεις που μας αφήνουν πληγωμένους και γεμάτους ερωτήματα.

Το πιο δύσκολο μέρος του τερματισμού μιας σχέσης οποιουδήποτε είδους είναι η δυσκολία να αντιμετωπίσουμε το γεγονός αυτό θετικά, με τρόπο που μας βοηθάει να εξελιχθούμε σε προσωπικό επίπεδο.

Μετά από έναν χωρισμό, συνήθως η αυτοεκτίμησή μας παίρνει τον κατήφορο.

Πολλοί κατηγορούν τον εαυτό τους για το τέλος της σχέσης, ξεκινώντας έτσι μια κατιούσα ελικοειδή πορεία σκέψεων και ενοχής. Σκέφτονται πράγματα του τύπου: “Θα μπορούσα να έχω κάνει κάτι διαφορετικό”, “δεν μου αξίζει η αγάπη”, “δεν ήμουν αρκετά καλός/ή για αυτό το άτομο…”.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: για να ξεπεράσουμε τον πόνο μιας συναισθηματικής απώλειας πρέπει να ελέγξουμε αυτά τα είδη σκέψεων που τρέχουν στο μυαλό μας.

Δεν υπάρχει χειρότερος εχθρός από τον εαυτό σας. Όταν βιώνουμε συναισθηματικές απώλειες όπως έναν χωρισμό, μερικές φορές βασανίζουμε οι ίδιοι τον εαυτό μας.

Κάτι τέτοιο είναι ανώφελο. Ακολουθούν μερικές απλές, αποτελεσματικές στρατηγικές για να διαχειριστείτε τα συναισθήματά σας.
Αυτό που χάσατε, αυτό που αφήσατε πίσω σας και αυτό που θα σας βοηθήσει να προχωρήσετε μπροστά


Οι άνθρωποι είναι πιο ευάλωτοι από ό,τι πιστεύουμε.

Στην καθημερινότητά μας καταφέρνουμε να προσποιούμαστε ότι όλα βρίσκονται υπό έλεγχο. Αυτό μας βοηθάει να πιστεύουμε ότι μπορούμε να καταφέρουμε τα πάντα, ότι τίποτα δεν μας πληγώνει.

Σε ορισμένες περιόδους της ζωής μας το πιστεύουμε πραγματικά αυτό επειδή διατηρούμε ισχυρούς δεσμούς με τους ανθρώπους που αγαπάμε.

Οι στενές φιλίες, οι καλές οικογενειακές σχέσεις και μια ευτυχισμένη ερωτική σχέση μάς δίνουν φτερά, δύναμη και αισιοδοξία.

Μερικές φορές, όμως, αρκεί να χαλαρώσει ένας κρίκος σε αυτήν την τέλεια αλυσίδα για να καταρρεύσουν τα πάντα.

Ξαφνικά κατακλυζόμαστε σε τέτοιον βαθμό από αρνητικά συναισθήματα που κλεινόμαστε στον εαυτό μας και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, τι να σκεφτούμε ή πώς να αντιδράσουμε.

Τα θεμέλια της ύπαρξής μας μοιάζουν να έχουν καταρρεύσει κάτω από τα πόδια μας και δεν μπορούμε να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε την απώλεια, τον χωρισμό ή το άτομο που μας άφησε… και δεν ξέρουμε γιατί.
Μην ικετεύετε για αγάπη

Καταρχάς πρέπει να κατανοήσουμε ότι όλα τα αρνητικά συναισθήματα, δηλαδή η οργή, η απελπισία, η λύπη ή ο θυμός, έχουν τον σκοπό τους στον εγκέφαλό μας. Μας κάνουν να δούμε την πραγματικότητα όπως είναι έτσι ώστε να αντιδράσουμε απέναντι στον “κίνδυνο”:

Τα αρνητικά συναισθήματα είναι ενστικτώδη και μας θέτουν σε επιφυλακή για κάτι: πρόκειται να υπάρξει κάποια αντίδραση.
Αν είναι σαφές ότι κάποιος δεν μας αγαπάει, τίποτα δεν είναι πιο καταστροφικό από το να ικετεύουμε για μία ακόμα ευκαιρία.
Ο χωρισμός πονάει. Είναι απαραίτητο να βιώσετε τη λύπη, να ξεσπάσετε και να περάσετε χρόνο με τις σκέψεις σας.
Αργότερα θα καταφέρετε να αποδεχτείτε όσα έγιναν και θα αρχίσετε να προχωράτε μπροστά.

Η εστίαση στο παρελθόν και στο “τι θα γινόταν αν…” δεν ωφελεί, απλώς παρατείνει την απελπισία σας.
Δεν μπορείτε να κατηγορείτε τον εαυτό σας για αυτήν την απώλεια.
Μην ντροπιάζετε και μη βασανίζετε τον εαυτό σας. Μη σκέφτεστε ότι πρέπει να αλλάξετε για να ταιριάξετε στα σχέδιά τους.
Μη χάσετε ποτέ την ταυτότητά σας ή αυτό που σας κάνει σπουδαίους. Αν σε κάποιους δεν αρέσει, είναι δικό τους πρόβλημα. Αν δεν καταλαβαίνουν, δεν υπάρχει λόγος να βασανίζεστε. Οι άλλοι χάνουν εσάς, όχι εσείς εκείνους.

Καλλιεργήστε την αγάπη για τον εαυτό σας, φροντίστε την αυτοεκτίμησή σας και μην καταστρέφετε τα ωραία σας γνωρίσματα για τα οποία προσπαθήσατε τόσο σκληρά απλώς επειδή κάποιοι δεν τα είδαν ή επειδή δεν ταίριαζαν στο σχήμα της καρδιάς τους.
Μη χάσετε τον εαυτό σας απλώς επειδή χάσατε κάποιον
\

Δεν αξίζει να χάσετε τον εαυτό σας. Δεν είναι υγιές να σταματήσετε να αγαπάτε τον εαυτό σας επειδή κάποιος επέλεξε να αποστασιοποιηθεί όταν εσείς ελπίζατε να είστε κοντά του.

Αν επιλέξετε να σταματήσετε να φροντίζετε τον εαυτό σας ή αν επιλέξετε να αποστασιοποιηθείτε από την καρδιά σας, θα γίνετε θλιβεροί αιχμάλωτοι.
Θα γίνετε αιχμάλωτοι του ατόμου που σας είπε όχι και σας έκλεισε την πόρτα φυτεύοντας σπόρους θλίψης στον νου σας.
Κλείστε αυτό το κεφάλαιο και δώστε τέλος στον κύκλο του πόνου.
Βγείτε έξω και ξαναγνωρίστε τον εαυτό σας.
Μην υποκαταστήσετε τη χαμένη αγάπη με κάποια άλλη για να αισθανθείτε καλύτερα και να ξεχάσετε.


Το καλύτερο που έχετε να κάνετε σε αυτές τις περιπτώσεις είναι να αφιερώσετε λίγο χρόνο για να θεραπευτείτε και να ξαναθυμηθείτε αυτά που σας κάνουν ευτυχισμένους. Μάθετε ποια είναι τα όνειρά σας και τι έχει νόημα για σας.

Αυτό που χάσατε δεν υπάρχει πλέον. Ανήκει στο παρελθόν. Τώρα έρχονται καινούργιες χαρές και νέες ελπίδες.

Αν το θέλετε, μπορείτε να το επιτύχετε.

via