3 νέες κυκλοφορίες από τις εκδόσεις Πατάκη

 

Ένας οδηγός για νέους εκπαιδευτικούς, ό,τι πρέπει να ξέρει μία έφηβη για την περίοδο και ένα βιβλίο αφιερωμένο στη Μαρία Κάλλας, με αφορμή το "Έτος Μαρίας Κάλλας" για τον εορτασμό των 100 ετών από τη γέννηση της.

Οι εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν τρεις νέους τίτλους βιβλίων των Βασιλική Νίκα, Δέσποινα Μπογδάνη-Σουγιούλ και Άννα Ρουά. 

Οδηγός για νέους εκπαιδευτικούς (Βασιλική Νίκα)

Το βιβλίο απευθύνεται –κυρίως– σε νέους εκπαιδευτικούς που θα υπηρετήσουν στο δημόσιο δημοτικό σχολείο, ή σε εκπαιδευτικούς οι οποίοι έχουν μικρή εμπειρία. Είναι γραμμένο με τρόπο απλό και κατανοητό, συμπυκνώνοντας τις θεωρίες της παιδαγωγικής και επικοινωνίας μέσα από το πρίσμα της εμπειρίας και της βαθιάς γνώσης της σχολικής πραγματικότητας. Οι νέοι εκπαιδευτικοί, που καλούνται να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε σχολεία διαφόρων τύπων, συνήθως δεν έχουν τον χρόνο να λύσουν απορίες σχετικά με τη συνολική λειτουργία της σχολικής μονάδας, ενώ συχνά λόγω των παρανοήσεων δημιουργούνται άγχη, αγωνίες και εντάσεις. 

Μέσα από τα δεκατρία κεφάλαια του βιβλίου λύνονται απορίες και παρανοήσεις, δίνονται ιδέες για διαχείριση της τάξης και των μαθητών, προσφέρονται προτάσεις για δημιουργική συνύπαρξη στο σχολείο των νέων και των παλιών εκπαιδευτικών, ενώ στο τελευταίο κεφάλαιο σχολιάζεται σημαντική βιβλιογραφία, απαραίτητη σε κάθε σύγχρονο εκπαιδευτικό.

Μαρία Κάλλας. Ζώντας μόνο για την τέχνη (Δέσποινα Μπογδάνη-Σουγιούλ)

Με αφορμή το "Έτος Μαρίας Κάλλας" για τον εορτασμό των 100 ετών από τη γέννηση της. Η Σεσίλια Σοφία Άννα Μαρία Καλογεροπούλου, γνωστή στο κοινό ως Μαρία Κάλλας, υπήρξε αναμφίβολα η μεγαλύτερη λυρική τραγουδίστρια του 20ού αιώνα. Παιδί μεταναστών, ξεκίνησε το μακρινό της ταξίδι από τη Νέα Υόρκη, όπου γεννήθηκε, για να επιστρέψει στην Ελλάδα. Από εδώ ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο βαδίζοντας στα μαγικά μονοπάτια της μουσικής, έχοντας πάντα στην καρδιά της την αγάπη και το πάθος για το τραγούδι. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα κατάφερε να μιλούν γι’ αυτή σε ολόκληρο τον κόσμο με θαυμασμό. Κάθε της εμφάνιση ήταν μεγάλο πολιτισμικό γεγονός. Ωστόσο, η ζωή της υπήρξε ταραγμένη. Ακολουθήστε μαζί μας στο βιβλίο αυτό τα βήματα της Μαρίας Κάλλας. 

Όλα για την περίοδο (Άννα Ρουά)

Η Άννα Ρουά και η Μαντµουαζέλ Καρολίν συνέλαβαν από κοινού την ιδέα αυτού του βιβλίου ως ενός πρακτικού, προσβάσιµου και ζωντανού "χάρτη" για µια ψύχραιµη αντιµετώπιση αυτού του σηµαντικού βήµατος της εφηβείας.

via

Το Δέντρο που Έδινε: Το ωραιότερο παραμύθι που γράφτηκε ποτέ για μεγάλους

 

Το “Δέντρο που Έδινε” του Σελ Σιλβερστάιν εκδόθηκε το 1964. Πρόκειται για ένα από τα πλέον αριστουργηματικά κείμενα που διαβάσατε ποτέ σε “παιδικό” βιβλίο. Σε ελάχιστες προτάσεις, δίνεται μια υπέροχη ιστορία που σε μαγεύει.

Το κείμενο του Σιλβερστάιν απορρίφθηκε στην αρχή από εκδοτικούς οίκους ως πολύ λυπημένο για τα παιδιά και πολύ απλοϊκό για τους ενήλικες. Σήμερα, έχει πουλήσει περισσότερα από 9 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο τον κόσμο ενώ σε όλους τους διαγωνισμούς και ψηφοφορίες επιτροπών και ομάδων ανθρώπων εμφανίζεται πάντα στην πρώτη εκατοντάδα με τα καλύτερα παιδικά βιβλία.

Ένα παραμύθι γεμάτο με δυνατά μηνύματα για την προσφορά, τη γενναιοδωρία, την πλεονεξία, την ακόρεστη μανία που οδηγεί στην ανικανοποίηση και αχόρταγη απαίτηση για όλο και περισσότερα, μέχρι που η ζωή φτάνει στο τέλος…

“Μία φορά κι έναν καιρό ήταν μια μηλιά… και αγαπούσε ένα αγοράκι. Κάθε μέρα το αγοράκι πήγαινε και μάζευε τα φύλλα της και τα έπλεκε στεφάνι κι έπαιζε τον βασιλιά του δάσους.

Σκαρφάλωνε στον κορμό της κι έκανε κούνια στα κλαδιά της κι έτρωγε μήλα.

Παίζανε και κρυφτό…κι όταν το αγόρι κουραζόταν, αποκοιμιόταν στον ίσκιο της.Το αγόρι αγαπούσε τη μηλιά… πάρα πολύ κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα πέρασαν τα χρόνια και το αγόρι μεγάλωσε. Και πολλές φορές η μηλιά έμενε μοναχή.

Τότε μια μέρα το αγόρι πήγε στη μηλιά κι η μηλιά είπε: «Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου, να φας μήλα και να παίξεις στον ίσκιο μου από κάτω και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Είμαι μεγάλος πια για να σκαρφαλώνω και να παίζω», είπε το αγόρι. «Θέλω ν’ αγοράσω πράγματα και να καλοπεράσω. Θέλω λεφτά. Μπορείς να μου δώσεις λεφτά;».

«Λυπάμαι», είπε η μηλιά, «μα εγώ δεν έχω λεφτά. Έχω μονάχα φύλλα και μήλα. Πάρε τα μήλα μου, αγόρι, και πούλησέ τα στην πόλη. Έτσι θα ‘χεις λεφτά και θα ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι σκαρφάλωσε στη μηλιά, μάζεψε τα μήλα της και τα πήρε μαζί του. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί… και η μηλιά ήταν λυπημένη.

Ώσπου μια μέρα το αγόρι ξαναγύρισε κι η μηλιά τρεμούλιασε απ” τη χαρά της κι είπε: «Έλα αγόρι, έλα να σκαρφαλώσεις στον κορμό μου και να κάνεις κούνια στα κλαδιά μου και να ‘σαι ευτυχισμένο».

«Δεν έχω πια χρόνο να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι. «Θέλω ένα σπίτι που να δίνει ζεστασιά», είπε. «Θέλω γυναίκα και παιδιά, και γι’ αυτό χρειάζομαι ένα σπίτι. Μπορείς να μου δώσεις ένα σπίτι;» «Εγώ δεν έχω σπίτι», είπε η μηλιά.

«Σπίτι μου είναι το δάσος, μα μπορείς να κόψεις τα κλαδιά μου και να χτίσεις ένα σπίτι. Τότε θα ‘σαι ευτυχισμένο». Κι έτσι το αγόρι έκοψε τα κλαδιά της και τα πήρε μαζί του για να χτίσει το σπίτι του.

Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη. Μα το αγόρι έκανε πολύ καιρό να ξαναφανεί. Κι όταν γύρισε η μηλιά ήταν τόσο ευτυχισμένη που ούτε να μιλήσει καλά – καλά δεν μπορούσε.

«Έλα, αγόρι», ψιθύρισε, «έλα να παίξεις».

«Είμαι πια πολύ γέρος και πολύ λυπημένος για να παίζω» είπε το αγόρι. «Θέλω μια βάρκα να με πάρει μακριά.Μπορείς να μου δώσεις μια βάρκα;».

«Κόψε τον κορμό μου και φτιάξε μια βάρκα», είπε η μηλιά. «Έτσι θα μπορέσεις να φύγεις μακριά…και να ‘σαι ευτυχισμένο».

Και τότε το αγόρι έκοψε τον κορμό της έφτιαξε μια βάρκα κι έφυγε μακριά. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη… μα όχι πραγματικά. Κι ύστερα από πολύ καιρό το αγόρι ξαναγύρισε.

«Λυπάμαι, αγόρι », είπε η μηλιά, «μα δε μου απόμεινε τίποτα πια για να σου δώσω… Δεν έχω μήλα». «Τα δόντια μου δεν είναι πια για μήλα», είπε το αγόρι. «Δεν έχω κλαδιά», είπε η μηλιά.

«Δεν μπορείς να κάνεις κούνια…» «Είμαι πολύ γέρος πια για να κάνω κούνια», είπε το αγόρι. «Δεν έχω κορμό», είπε η μηλιά. «Δεν μπορείς να σκαρφαλώσεις..»

«Είμαι πολύ κουρασμένος πια για να σκαρφαλώνω», είπε το αγόρι.«Λυπάμαι», αναστέναξε η μηλιά. «Μακάρι να μπορούσα να σου δώσω κάτι… μα δε μου απόμεινε τίποτα πια. Δεν είμαι παρά ένα γέρικο κούτσουρο. Λυπάμαι…»

«Δε θέλω και πολλά τώρα πια», είπε το αγόρι, «μονάχα ένα ήσυχο μέρος να κάτσω και να ξαποστάσω. Είμαι πολύ κουρασμένος».

«Τότε», είπε η μηλιά, κι ίσιωσε τον κορμό της, «τότε, ένα γέρικο κούτσουρο είναι ό,τι πρέπει να κάτσεις και να ξαποστάσεις.Έλα, αγόρι, κάτσε. Κάτσε και ξεκουράσου».

Και το αγόρι έκατσε και ξεκουράστηκε. Κι η μηλιά ήταν ευτυχισμένη.”

Απολαύστε το βίντεο:

via

Βρέθηκαν σχολικοί πίνακες, ανέγγιχτοι για σχεδόν 100 χρόνια! (ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ)

Βρέθηκαν ανέγγιχτοι, σχολικοί πίνακες! Όταν τα συνεργεία ξεκίνησαν την ανακαίνιση τεσσάρων αιθουσών διδασκαλίας στο Γυμνάσιο Emerson στην Oklahmoma είχαν μια σαφή αποστολή: να βελτιώσουν το μαθησιακό περιβάλλον. Δεν περίμεναν ότι οι εργασίες τους θα αποκάλυπταν ένα συναρπαστικό κεφάλαιο της τοπικής ιστορίας.

Οι σχολικοί πίνακες από το 1917! Το αρχικό τους έργο ήταν η αφαίρεση των παλιών μαυροπινακων, αλλά καθώς άρχισαν τις εργασίες τους, έπεσαν πάνω σε μια εκπληκτική αποκάλυψη. Κάτω από τους υπάρχοντες μαυροπίνακες κρυβόταν ένα άλλο στρώμα, ανέγγιχτο για σχεδόν έναν αιώνα. Τα σχέδια και τα γραπτά που ήταν χαραγμένα σε αυτούς τους κρυμμένους πίνακες έμοιαζαν σαν να είχαν δημιουργηθεί μόλις χθες.



Αυτοί οι καλοδιατηρημένοι σχολικοί μαυροπίνακες παρέχουν μια συναρπαστική ματιά στις εκπαιδευτικές πρακτικές του 1917, αναδεικνύοντας παιδαγωγικές τεχνικές που με το πέρασμα των χρόνων έχουν περάσει στην αφάνεια. Αυτό που είναι πραγματικά αξιοσημείωτο, ωστόσο, εκτείνεται πέρα από το περιεχόμενο – είναι η άψογη καλλιγραφία, μια μορφή τέχνης που σήμερα θεωρείται απαρχαιωμένη.Γυμνάσιο Emerson στην Oklahmoma



Το ύφος και η ουσία αυτών των μαθημάτων μπορεί να φαίνονται άγνωστα στους σημερινούς μαθητές, ωστόσο προσφέρουν μια συγκλονιστική σύνδεση με τους προγόνους τους. Για την παλαιότερη γενιά, η θέα αυτών των πινάκων προκαλούσε ισχυρά συναισθήματα.



Οι πίνακες φέρουν δύο διαφορετικές ημερομηνίες: 30 Νοεμβρίου 1917 και 4 Δεκεμβρίου 1917, λειτουργώντας ως παράθυρα σε μια περασμένη εποχή.

Η προέλευση αυτών των σχεδίων, είτε πρόκειται για έργο μαθητών είτε εκπαιδευτικών, παραμένει ένα μυστήριο.



Μέσα από τις απλές αλλά υποβλητικές οδηγίες για την καθαριότητα και την υγιεινή, οι πίνακες αυτοί μας μεταφέρουν έναν αιώνα πίσω στο χρόνο.

Το Γυμνάσιο Έμερσον, που στέκει από το 1895, έχει υποστεί πολλές αλλαγές και ανακαινίσεις με την πάροδο των χρόνων, αλλά τίποτα παρόμοιο με αυτή την αξιοσημείωτη ανακάλυψη δεν έχει έρθει ποτέ στο φως.

via