Όταν είχα γεννήσει, μετά την επέμβαση στην αίθουσα που μας βάλανε, δίπλα μου
ήταν μια πολύ όμορφη και νέα κοπέλα.
Περιμέναμε πολύ ώρα, δεν υπήρχαν
ελεύθερα δωμάτια και ανυπομονούσα να πάω να δω την κόρη μου. Μου έδωσε το
χέρι της και κράτησε το δικό μου κι άρχισα να της μιλάω για το μωρό μου και πόσο
ήθελα να το αγκαλιάσω. Της έλεγα ότι πονάω.
Μου έσφιξε το χέρι και μου είπε:"
είναι λίγος ο πόνος και πολύ όμορφη η ζωή"...είχε καρκίνο του μαστού και είχε κάνει επέμβαση αφαίρεσης...
Η ζωή είναι όμορφη,
μου είπε...ξέρεις, σήμερα, δεν πονάω, είμαι χαρούμενη γιατί ξέρω πώς θα έρθω, εδώ,
ξανά μια μέρα, να φέρω στον κόσμο μια ζωή και να κρατήσω δύο χεράκια, να τους δείξω τον κόσμο.
Αν είχα έρθει λίγο νωρίτερα, μόνο. Όταν ανέβηκα στο δωμάτιο δεν έφευγαν από την σκέψη μου τα λόγια της και δεν νομίζω να τα ξεχάσω ποτέ. Η πρόληψη σώζει ζωές.
Κλείνω τα μάτια μου και η ζωή περνά από μπροστά μου...μια ανάσα, δύο, μια ζωή, ένα ξημέρωμα, έξω από το κάστρο, ν ' ακούω τα κύματα. Χαρά, λύπη, όλα περνούν σε μια στιγμή. Θα φτάσω άραγε, εκεί που θέλω; Δεν βλέπω. Αλλά συνεχίζω να περπατάω. Κι όλα γίνονται φως.
Έχουμε μία ζωή και είμαστε εμείς και μόνο που την ζωγραφίζουμε με τα χρώματα που θέλουμε. Αλλάζουμε. Ενημερωνόμαστε, σήμερα! Η ζωή είναι απλά υπέροχη.
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, παρακαλώ μοιραστείτε το. Θα το εκτιμούσα. :)
