Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις μιας μαμάς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις μιας μαμάς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2018

Οι τοξικοί άνθρωποι δεν ικανοποιούνται με τίποτα

Οι τοξικοί άνθρωποι δεν ικανοποιούνται με τίποτα
Με τον όρο ''τοξικός'', οι ψυχολόγοι περιγράφουμε τον επιβλαβή για την ψυχοσυναισθηματική και σωματική υγεία ενός ατόμου. Οι τοξικοί άνθρωποι έχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά στη συμπεριφορά τους τα οποία και χρησιμοποιούν εξοντώνοντας το ''θύμα'' τους.

Μπορεί να είναι οι γονείς, μπορεί να είναι κάποιος άλλος συγγενής, ίσως ένας φίλος ή ακόμη και ένας σύντροφος. Η τοξική ταυτότητα δεν έχει πρόσωπο. Τοξικός μπορεί να είναι οποιοσδήποτε και κατά συνέπεια είναι δυνατό να έχετε μία τοξική σχέση με έναν άνθρωπο που βρίσκεται πολύ κοντά σας ή είναι ένας ''σημαντικός άλλος'' στη ζωή σας.

Για παράδειγμα, εάν έχετε έναν τοξικό φίλο, είναι δύσκολο να το διαχειριστείτε ή να τον απομονώσετε αλλά είναι πολύ δυσκολότερο όταν έχετε έναν τοξικό γονιό ή σύζυγο.

Οι τοξικοί άνθρωποι είναι άκρως επικίνδυνοι για την ψυχική υγεία των άλλων, καθώς τον καταδυναστεύουν ψυχολογικά και συναισθηματικά και του προκαλούν έντονο στρες στον βωμό της επερχόμενης αντίδρασης του.

Η αδιάκοπη κριτική τους, η απουσία αποδοχής τους, η σκληρή απαιτητικότητά τους, η έντονη ενασχόληση με το τι θέλουν και τι χρειάζονται ΜΟΝΟ εκείνοι , είναι από τα βασικότερα χαρακτηριστικά τους που σφυροκοπούν την ψυχοσυναισθηματική υγεία των ατόμων που τους περιτριγυρίζουν.

Κατά κάποιο τρόπο, είναι τα άτομα που θεωρούν ότι μόνο εκείνα έχουν δικαιώματα και μπορούν να εξουσιάζουν τους άλλους μετατρέποντας τους σε μαριονέτες.

Τα τοξικά άτομα κακοποιούν μέσω πληθώρας μέσων ψυχολογικής κακοποίησης, όπως λεκτική εξύβριση/κριτική - προσβολές - υποτιμητικά σχόλια, απομόνωση του θύματος, απειλές, εκφοβισμό, οικονομική κακοποίηση/ έλεγχος μέσω των χρημάτων κλπ.

Το αποτέλεσμα είναι η ψυχολογική δηλητηρίαση του ατόμου που το περιβάλει. Φόβος, Άγχος, Θυμός, Θλίψη, Καταπίεση είναι από τα βασικότερα συναισθήματα που φωλιάζουν και καταπιέζονται σε έναν άνθρωπο που τον δηλητηριάζει ο ναρκισσισμός ενός τοξικού ατόμου.

Είναι κουραστικοί και εξαντλητικοί, ενώ προκαλούν φόβο εξαιτίας της σκληρής αντίδρασης και συμπεριφοράς τους. Μέσω αυτού του φόβου καταφέρνουν να εξουσιάζουν και να χειρίζονται τα θύματά τους τα οποία προσπαθούν να αποφύγουν τις προστριβές και τις εντάσεις - οι οποίες φυσικά είναι αναπόφευκτες όπως και να φερθούν ο,τιδήποτε και να κάνουν- και έτσι παγιδεύονται στις τοξικές διαθέσεις, ενώ απομακρύνονται από αυτά που επιθυμούν να πράξουν, να ακολουθήσουν και να υπερασπιστούν. Με λίγα λόγια απομακρύνονται από τον εαυτό τους.

Είναι γεγονός όμως πως οι τοξικοί άνθρωποι δεν ικανοποιούνται με τίποτα. Η βαθιά αίσθηση αναξιότητας του εαυτού τους μετατρέπεται σε σκληρή κριτική και προσβλητικά σχόλια προς τους άλλους. Οτιδήποτε και να λάβουν ποτέ δεν θα τους είναι αρκετό. Τα άτομα που τους πλαισιώνουν προσπαθούν με κάθε τρόπο να ανταποκριθούν στις προσδοκίες τους με αποτέλεσμα να αποδομούνται ψυχολογικά και να εξαντλούν τα ενεργειακά συναισθηματικά τους αποθέματα.

Αναμφίβολα είναι πολύ δύσκολο, να υπάρχεις ή να έχεις υπάρξει με ένα τέτοιο πρόσωπο. Ιδιαίτερα όταν αυτό το πρόσωπο είναι και πολύ οικείο. Είναι αναγκαίο όμως, να βρεις το κουράγιο να αντιμετωπίσεις όλα όσα πέρασες ή περνάς και να διεκδικήσεις την ταυτότητά σου, την ύπαρξη σου, τα δικαιώματά σου.... τον εαυτό σου!

Κανένας δεν έχει το δικαίωμα να σε ορίζει, να αποφασίζει για σένα, να σε μειώνει, να προσβάλει τις επιλογές και τα όνειρά σου....

Όλη αυτή η χειριστική συμπεριφορά αποσκοπεί στην εξάρτησή σου. Είναι πολύ σημαντικό για τον εαυτό σου να αποφασίσεις εάν θέλεις να είσαι εξαρτημένος ή ανεξάρτητος.

Υπάρχει τρόπος να μάθετε πως να διαχειρίζεστε τέτοιου είδους σχέσεις. Ένας ψυχολόγος θα μπορούσε να σας βοηθήσει σε αυτό. Επιπλέον θα μπορούσατε να συμβουλευτείτε κάποιο συγκεκριμένο εγχειρίδιο

Να θυμάστε ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τους άλλους, παρά μόνο τον εαυτό μας!!


Δήμητρα Μιχαλοπούλου, Ψυχολόγος


Παρασκευή, 9 Μαρτίου 2018

Οἱ μικροὶ γαλαξίες

On a Trail with the Stars - See 12 Pictures of Space You Won't Believe Aren't Photoshopped & Enjoy Real Out of Space Treasures with the Opportunity to Sign Up for My Newsletter at this Surprising Informative Website. Make a Lucrative Income through Any Websites of Your Choice + Marketing Campaign via All in One (1 click)!! http://www.themarketingplatform.com/lnchd0fb2a2ad995126725bed73a86ca70fd See Video: http://screencast-o-matic.com/watch/coQrhpf786 Wow... Enjoy ***

Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ.

Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας
ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους.
Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν
σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται.
astronomy, outer space, space, universe, stars, moons, clouds
Ὅμως, ἐσύ,
δὲ λόξεψες, βάδισες ἴσα, προχώρησες
μὲς ἀπὸ μένα, κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα μου,
ὅπως κι ἐγώ: προχώρησα ισα, μὲς ἀπὸ σένα,
κάτω ἀπ᾿ τὰ τόξα σου. Σταθήκαμε ὁ ἕνας μας
μέσα στὸν ἄλλο, σὰ νάχαμε φτάσει.
Βλέποντας πάνω μας δυὸ κόσμους σὲ πλήρη
λάμψη καὶ κίνηση, σαστίσαμε ἀκίνητοι
κάτω ἀπ᾿ τὴ θέα τους -
This photo, released by NASA and the European Space Agency to commemorate the Hubble Space Telescope’s completion of 100,000th orbit around the Earth in its 18th year of exploration and discovery, scientists have aimed Hubble to take a snapshot of a dazzling region of celestial birth and renewal. In the image, a small portion of the nebula star cluster NGC 2074, located 170,000 light-years away, can be observed.
Ἤσουν νερό,
κατάκλυσες μέσα μου ὅλες τὶς στέρνες.
Ἤσουνα φῶς, διαμοιράστηκες. Ὅλες
οἱ φλέβες μου ἔγιναν ἄξαφνα ἕνα
δίχτυ ποὺ λάμπει: στὰ πόδια, στὰ χέρια,
στὸ στῆθος, στὸ μέτωπο.
Τ᾿ ἄστρα τὸ βλέπουνε, ὅτι:
δυὸ δισεκατομμύρια μικροὶ γαλαξίες καὶ πλέον
κατοικοῦμε τὴ γῆ.
La tristeza de una persona jamás va a alcanzar las estrellas,la felicidad es más fuerte que la tristeza. #laFelicidadEsMasFuerte

Νικηφόρος Βρεττάκος 

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

Tι μπορούμε να μάθουμε από τον θρήνο της απώλειας


Resim
Η αντιμετώπιση της θλίψης και της απώλειας είναι μια πραγματικότητα που όλοι πρέπει να αντιμετωπίσουμε, στον βαθμό που μπορούμε. Η εμπειρία της θλίψης είναι διαφορετική για όλους και δεν έχει χρονοδιάγραμμα. Η θλίψη, ωστόσο, είναι απαραίτητο μέρος των διεργασιών αντιμετώπισης και επούλωσης.
Limited angel art photo "cosmic guardian angel" , modern angel painting, artwork, picture frame, gift,
Ο πρόσφατος θάνατος ενός αγαπημένου μας προσώπου μας κάνει να δημιουργούμε ουσιαστικά ένα δικό μας περιβάλλον, στο οποίο μπορούμε να ζήσουμε για μια περιόδο. Το περιβάλλον αυτό είναι έτσι διαμορφωμένο από εμάς ώστε να μην μπορούν άλλα άτομα να το καταλάβουν. Δυο συνθήκες ισχύουν κατά την περίοδο της θλίψης μετά από ένα τραγικό γεγονός και οι οποίες χαρακτηρίζουν το περιβάλλον που δημιουργούμε. Η πρώτη συνθήκη είναι αυτή της απόλυτης απομόνωσης, κατάθλιψης και μοναξιάς και η δεύτερη είναι αυτή της δημιουργίας έμπνευσης, επιθυμίας και πάθους για ζωή.
Angel Wings Painting. Have your very own custom by MichelleLakeArt
Για όλο τον πόνο που φέρνει, η θλίψη υπάρχουν πολλά μαθήματα ζωής που μπορεί να μας διδάξει: 
Sharon Jorgensen
Η θλίψη μας διδάσκει ότι η απώλεια είναι αναπόφευκτη.
Η θλίψη μάς διδάσκει να μην θεωρούμε τους αγαπημένους μας ως δεδομένο.

Η θλίψη μας διδάσκει για την πίστη μας.

Η θλίψη μας διδάσκει να είμαστε υπομονετικοί.
Angel of Joy 12" x 24" Gallery Quality Giclee Print on canvas made from image of Original painting by Karen Tarlton fine art by Karensfineart on Etsy https://www.etsy.com/listing/215779810/angel-of-joy-12-x-24-gallery-quality
Η θλίψη μάς διδάσκει ότι πρέπει να ζούμε κάθε μέρα δημιουργώντας αναμνήσεις που θα μας παρηγορούν, αφού οι αγαπημένοι μας φύγουν.
Η θλίψη μάς διδάσκει για τα συναισθήματά μας.
Η θλίψη μας διδάσκει ότι είναι απαραίτητο να θρηνήσουμε. Μας επιτρέπει να προχωρήσουμε.
Η θλίψη μας διδάσκει να βρούμε το σκοπό μας στη ζωή.
Η θλίψη μας διδάσκει ότι ο πόνος και η χαρά μπορούν να συνυπάρχουν.
Η θλίψη μάς διδάσκει να είμαστε πιστοί στον εαυτό μας.

ώς να βοηθηθήσουμε ένα άτομο που θρηνεί
Εάν γνωρίζουμε κάποιο άτομο που έχει χάσει έναν αγαπημένο του πρόσωπο, οι παρακάτω προτάσεις μπορεί να το βοηθήσουν:
Να μπορούμε να ακούμε: Μπορούμε να ακολουθήσουμε τις συμβουλές του μουσικού Michael McLean. Όταν κάποιος θρηνεί πρέπει να είμαστε εκεί και χωρίς να μιλάμε πολύ. Ο θλιμμένος άνθρωπος πρέπει να ακουστεί και να αισθάνεται ότι κάποιος νοιάζεται. Η θλίψη είναι μια προσωπική εμπειρία, μια εμπειρία που ανήκει αποκλειστικά στο άτομο που τη βιώνει και πρέπει να τους συμπεριφερθούμε με τον σεβασμό και τον χρόνο που του αξίζει. Ακούγοντας κάποιον που θρηνεί είναι ένα ανεκτίμητο δώρο.
Мир во всем мире
Να είστε ένας φύλακας: Σε μια έντονα οδυνηρή και γεμάτη θλίψη περίοδο, μπορούμε να είμαστε το άτομο μέσω του οποίου οι πληροφορίες φιλτράρονται για διάδοση. Μπορεί να διαπιστώσετε ότι άλλοι φίλοι, μέλη της οικογένειας και γνωστοί σας ζητούν πληροφορίες για τον φίλο σας. Κανονικοποιήστε τη θλίψη με απαντήσεις όπως: “Υπάρχουν καλές μέρες και κακές μέρες – και μάλλον θα είναι για μεγάλο χρονικό διάστημα.” Ή, “Η θλίψη ποτέ δεν σταματά πραγματικά. Είναι κάτι που μεταφέρετε μαζί σας με διαφορετικούς τρόπους για το υπόλοιπο της ζωής σας. ”
ANGEL LOVE ♡♥♡
Η θλίψη χρειάζεται υποστήριξη
Η διαδικασία θλίψης μπορεί να είναι μακρά και μοναχική. Όταν θρηνούμε πρέπει να πάρουμε το χρόνο που μας χρειάζεται, είναι σημαντικό να αντιμετωπίσουμε όλα τα άσχημα συναισθήματα που μας δημιουργούνται και βέβαια να αποδεχθούμε την υποστήριξη και την φροντίδα των ατόμων που είναι κοντά μας.
Η συζήτηση για τη θλίψη είναι ένα σημαντικό μέρος της θεραπείας. Η αίσθηση του ψυχολογικού βάρου και η ενσυναίσθηση που εκφράζονται για την απώλεια μπορούν να μας δυσκολέψουν και αυξήσουν το χρόνο που θα κάνουμε για να ανακάμψουμε. Εάν καταλάβουμε ότι επιθυμούμε και έχουμε ανάγκη να επικοινωνήσουμε με ένα Ειδικό Ψυχικής Υγείας δεν θα πρέπει να διστάσουμε.
ANGEL AND DOVE OF PEACE

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Χόρχε Μπουκάι - Τα 10 «ΟΧΙ» της ζωής σου

Χόρχε Μπουκάι - Τα 10 «ΟΧΙ» της ζωής σου
1. Κρύβομαι

Μην κλείνεις ποτέ την καρδιά σου στον πόνο. Να επιτρέπεις στον εαυτό σου να βιώνει και να εκφράζει τα συναισθήματα που αναδύονται. Μην τα συγκρατείς.

Μην παριστάνεις τον δυνατό, μην τα κρατάς όλα μέσα σου. Με τον καιρό, ο πόνος θα λιγοστεύει. Αν υπάρχει κάτι που λειτουργεί πάντα και συντομεύει τον δρόμο που έχεις να διανύσεις, είναι ακριβώς αυτό: να βρεις τον τρόπο να επιτρέψεις στον εαυτό σου να νιώθει και να δείχνει τον πόνο, τη θλίψη, τον θυμό και τον φόβο γι’ αυτόν που χάθηκε. Να περπατάς τον δρόμο βήμα βήμα, αυτό είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να κλείσουν και να γιατρευτούν οι πληγές. Και μην ξεχνάς: ο δρόμος αυτός λέγεται ο δρόμος των δακρύων. Δώσε λοιπόν στον εαυτό σου την άδεια να κλάψει. Το έχεις αυτό το δικαίωμα, να κλαις όποτε το έχεις ανάγκη. Πιθανότατα, αυτό που σου συνέβη ήταν χτύπημα σκληρό, η ζωή σε αιφνιδίασε και κανείς δεν μπόρεσε να καταλάβει... Έφυγε το πρόσωπο που αγαπούσες και σε άφησε μόνο. Τίποτα πιο λογικό από το να ξαναβρείς την παλιά μας ικανότητα να κλαίμε όταν είμαστε λυπημένοι, να βογκάμε όταν πονάμε, να μουσκεύουμε το μαξιλάρι όταν η θλίψη μας ξεχειλίζει. Μην κρύβεις τον πόνο σου. Μπορείς να μοιραστείς αυτό που σου συμβαίνει με την οικογένειά σου, με τους στενούς σου φίλους... Το κλάμα είναι χαρακτηριστικό αποκλειστικά του ανθρώπου, όπως και το γέλιο. Το κλάμα λειτουργεί σαν βαλβίδα και απελευθερώνει τη φοβερή εσωτερική ένταση που προκαλεί η απώλεια. Κλαίμε μόνοι, αν αυτή είναι η επιλογή μας, ή με τους συνοδοιπόρους μας, και μοιραζόμαστε τον πόνο τους που είναι ίδιος με τον δικό μας. Όταν μοιραζόμαστε τα βάσανα, μοιράζεται και το βάρος τους. Όταν πονάει η ψυχή σου, δεν υπάρχει καλύτερη τακτική από το κλάμα.

Μην προσπαθείς να το αποφύγεις από φόβο μήπως κουράσεις ή μήπως ενοχλήσεις τους γύρω σου. Να ψάχνεις ανθρώπους με τους οποίους μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και να εκφράζεις αυτό που αισθάνεσαι, όπως το αισθάνεσαι. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να διακόπτεις το συναίσθημά σου με τη βλακώδη αντίληψη ότι πρέπει να φανείς δυνατός και να προστατεύσεις έτσι και τους γύρω σου.

2. Αμέλεια

Πολλοί από αυτούς που βρίσκονται στον δρόμο των δακρύων, είναι τόσο απασχολημένοι με τις διεργασίες που γίνονται μέσα τους, έχουν τόσο πολύ στραμμένη την προσοχή τους στο οδυνηρό τους συναίσθημα, που δεν δίνουν καμία σημασία στο ίδιο τους το σώμα. Αφού περάσουν οι πρώτες μέρες, θα είναι φρόνιμο και ωφέλιμο να επιβάλεις στον εαυτό σου για μερικές εβδομάδες ένα συγκεκριμένο ωράριο... Τι ώρα θα σηκώνεσαι το πρωί, τι ώρα θα τρως τα διάφορα γεύματα της ημέρας, τι ώρα θα ξαπλώνεις το βράδυ... και να φροντίσεις να το τηρείς αυτό το ωράριο. Να τρέφεσαι καλά και να μην κάνεις κατάχρηση τσιγάρων, αλκοόλ και φαρμάκων. Και αν πράγματι χρειαστεί να πάρεις κάποιο φάρμακο για να σε βοηθήσει σ’ αυτές τις δύσκολες στιγμές, αυτό θα το κρίνει πάντοτε ο γιατρός, και ποτέ οι συγγενείς, οι φίλοι ή οι γείτονες, ακόμη κι αν έχουν καλή πρόθεση οι συμβουλές τους. Οπωσδήποτε, καλό είναι να μην γυρίζεις από γιατρό σε γιατρό «ψάχνοντας» τον ειδικό που θα δεχτεί να σου δώσει ψυχοφάρμακα «για να μην αισθάνεσαι». Γιατί, όχι μόνο δεν θα σε βοηθήσουν τέτοια φάρμακα, αλλά μπορεί και να συντελέσουν να γίνει το πένθος χρόνιο.

3. Μη βιάζεσαι

Χρειάζεσαι χρόνο για να διαβείς τον δρόμο, και λένε πως ο χρόνος όλα τα γιατρεύει.

Πρόσεξε, όμως, γιατί δεν φτάνει μόνο ο χρόνος.

Αυτό που μπορεί πραγματικά να βοηθήσει, είναι τι κάνει ο καθένας με τον χρόνο.

Μην περιμένεις να γίνουν θαύματα, και να είσαι προετοιμασμένος για τις υποτροπές. Ένα απροσδόκητο γεγονός, μια επίσκεψη, μια επέτειος, τα Χριστούγεννα... σε γυρίζουν πάλι στην αρχή, στην κατάσταση απ’ όπου ξεκίνησες. Δεν πρέπει, όμως, να γίνεται έτσι.

Όπως δεν γίνεται να κλάψεις σήμερα γι’ αυτό που θα γίνει αύριο, έτσι δεν πρέπει να συνεχίσεις να κλαις γι’ αυτό που έγινε χτες. Το κλάμα σου σήμερα, είναι για το σήμερα. Για το αύριο, θα είναι το κλάμα σου αύριο.

Χρησιμοποιείς τη σημερινή μέρα για να αποδεχτείς ότι βρίσκεσαι σε πένθος, και να παραδεχτείς ότι αυτός που χάθηκε, πέθανε και δεν πρόκειται να είναι ποτέ ξανά κοντά σου;

Χρησιμοποιείς το σήμερα για να βιώσεις έντονα τα συ-ναισθήματά σου και να εκφράσεις τον πόνο που συνεπάγεται η απώλεια;

Χρησιμοποιείς την ημέρα αυτή για να μάθεις να ζεις χωρίς το αγαπημένο σου πρόσωπο;

Χρησιμοποιείς τη σημερινή μέρα για να στρέφεις ξανά την προσοχή και το ενδιαφέρον σου σ’ εσένα τον ίδιο;

Ζήσε μόνο μία μέρα κάθε μέρα. Το σήμερα.

4. Ξεχνώ την πίστη

Ορισμένα πράγματα, απλώς δεν γίνεται να τα καταφέρει κανείς μόνος του. Όση βοήθεια κι αν έχεις, ίσως δεν σου προσφέρει αυτό που πραγματικά χρειάζεσαι για ν’ αντέξεις αυτό που συνέβη.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι αν φέρουν τα προβλήματα αυτά στον Θεό, θα ανακουφιστούν και θα ξαλαφρώ-σουν απ’ όλα αυτά που τους βαραίνουν την καρδιά.

Από την πρώτη στιγμή, όταν ο Θεός είναι ο κύριος αποδέκτης της οργής σου, είναι ωφέλιμο να επιστρέφεις στην εκκλησία και να συζητήσεις με τον ιερέα, ή τον πνευματικό σου.

Είναι η στιγμή που θα μάθουμε να μη ζητάμε να έχουν τα πράγματα την κατάληξη που θα θέλαμε, αλλά να ζητάμε από τον Θεό να μας βοηθήσει να αποδεχτούμε τις αλλαγές, και να δούμε ποιες επιλογές έχουμε.


5. Απαιτήσεις από τον εαυτό μου

Μη φέρεσαι άσχημα στον εαυτό σου. Ακόμη κι αν τα συναισθήματα που βιώνεις είναι πολύ έντονα και πολύ δυσάρεστα (και σίγουρα είναι), σημασία έχει να μην ξεχνάς ότι είναι πάντα περαστικά... Από τις δυσκολότερες συνήθως στιγμές του πένθους είναι όταν κάνεις την εμφάνισή σου μερικούς μήνες μετά την απώλεια, κι όλοι γύρω σου αρχίζουν να σου λένε ότι θα έπρεπε να έχεις ήδη ξαναβρεί τον εαυτό σου, να έχεις συνέλθει. Εσύ, να έχεις υπομονή. Να μη βιάζεσαι. Να σέβεσαι τον δικό σου τρόπο, τον χώρο και τον χρόνο. Βασανίζεσαι, ίσως, γιατί νομίζεις ότι θα έπρεπε ήδη να αισθάνεσαι καλύτερα. Ο χρόνος είναι δικός σου. Να θυμάσαι πως ο χειρότερος εχθρός για το πένθος είναι να μην αγαπάς τον εαυτό σου.

6. Ο φόβος μήπως τρελαθώ

Όλοι μπορεί να βιώσουμε έντονα συναισθήματα ως απάντηση στην κατάσταση του πένθους, χωρίς αυτό να μας κάνει να χάσουμε τη διανοητική μας ισορροπία. Η θλίψη, ο θυμός, η ενοχή, η σύγχυση, η απελπισία, μέχρι και η φαντασίωση ότι πεθαίνουμε, αποτελούν συνηθισμένες αντιδράσεις, κοινές στους περισσότερους ανθρώπους μετά από μια σημαντική απώλεια, ή τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου.

Χρειάζεται να νιώσεις τον πόνο και όλα τα συναισθήματα που τον συνοδεύουν: θλίψη, θυμό, φόβο, ενοχή... Κάποιοι θα σου πουν: «Πρέπει να φανείς δυνατός». Μην τους δώσεις σημασία. Δεν είναι ανάγκη να φανείς τίποτα, μη σταματήσεις να είσαι όπως αισθάνεσαι. Δεν χρειάζεται να δίνεις εξηγήσεις, ούτε να ζητάς την άδεια. Ούτε και να αισθάνεσαι ότι είναι λάθος σου αν κάποιες στιγμές δεν είσαι τελείως καλά.

Η ψυχή σου σακατεύτηκε, έμεινε ανάπηρη, και σήμερα υποφέρει από το χτύπημα· πονάει γι’ αυτό που της λείπει.

7. Χάνω την υπομονή μου

Παρ’ όλα τα προηγούμενα, πρέπει να σου πω να μην έχεις απαιτήσεις από τους άλλους.

Αγνόησε τις προσπάθειες κάποιων να σου πουν πώς πρέπει να αισθάνεσαι και για πόσον καιρό. Δεν μπορούν όλοι να καταλάβουν τι περνάς. Με γλυκό τρόπο, θα δοκιμάσουν να σε κάνουν να ξεχάσεις τον πόνο σου... Το κάνουν με τις καλύτερες προθέσεις, για να μη σε βλέπουν λυπημένο. Έχε υπομονή, αλλά μην προσπαθήσεις να τους ευχαριστήσεις. Καλύτερα κράτησέ τους μακριά με ευγενικό τρόπο και ψάξε εκείνους που σου επιτρέπουν να «είσαι χάλια», που μπορείς να τους ανοίγεις την καρδιά σου χωρίς να φοβάσαι όταν νιώθεις έτσι. Οπωσδήποτε, θα ήταν ίσως καλύτερο για ένα διάστημα να δίνεις περισσότερη προσοχή στις προθέσεις εκείνων που σε περιβάλλουν, παρά σε αυτά που σου λένε. Καμιά φορά, αυτοί που νόμιζες ότι θα ήταν οι καλύτεροι συνοδοιπόροι σ’ αυτήν τη πορεία, δεν μπορούν να μοιραστούν τη στιγμή, να συμμεριστούν τον πόνο σου. Δεν αντέχουν τον ξένο πόνο, με αποτέλεσμα να διακόπτουν τις διεργασίες και να καθυστερούν την πορεία σου προς το τέρμα του δρόμου. Και πάλι, όμως, μη θυμώνεις μαζί τους γι’ αυτό.

8. Αυτάρκεια

Μη σταματάς να ζητάς βοήθεια. Μη διακόψεις την επαφή σου με τους άλλους, έστω κι αν εκείνοι δεν βρίσκονται σήμερα στον ίδιο δρόμο. Έχεις ανάγκη την παρουσία τους, τη στήριξη, την έννοια, την φροντίδα τους. Δώσε την ευκαιρία στους φίλους και τα άλλα προσφιλή σου πρόσωπα να είναι δίπλα σου. Όλοι αυτοί που σ’ αγαπάνε θέλουν να σε βοηθήσουν, έστω κι αν δεν ξέρουν τι να κάνουν. Ορισμένοι φοβούνται μήπως γίνουν ενοχλητικοί. Αλλοι νομίζουν ότι θα σε στεναχωρήσουν αν σου θυμίζουν την απώλεια. Αυτό που χρειάζεσαι είναι να σε ακούσουν, όχι να σου πουν τη γνώμη τους για το τι θα έπρεπε να κάνεις, να αισθάνεσαι ή να αποφασίσεις. Μην κάθεσαι να περιμένεις τη βοήθειά τους, και ακόμα λιγότερο, μην περιμένεις να μαντέψουν ότι τους χρειάζεσαι. Ζήτα αυτό που έχεις ανάγκη. Δεν είναι πιο σοφός ή πιο προχωρημένος αυτός που δεν χρειάζεται βοήθεια, αλλά εκείνος που ξέρει καλά πότε τη χρειάζεται κι έχει το θάρρος να τη ζητήσει.

9. Μην παίρνεις σημαντικές αποφάσεις

Αποφάσεις όπως το να πουλήσεις το σπίτι, να φύγεις από τη δουλειά, να αλλάξεις τόπο διαμονής, σου φαίνονται πολύ ελκυστικές στα πρώτα στάδια της διαδρομής. Ηρέμησε. Αυτές είναι αποφάσεις που υπερβαίνουν τα όρια και πρέπει να τις παίρνουμε σε στιγμές υπέρτατης πνευματικής διαύγειας, και όχι ενώ μας θολώνει το μυαλό η αναπόφευκτη σύγχυση. Συνήθως τίποτα δεν χάνεται, γι’ αυτό και είναι προτιμότερο να αφήνεις τέτοιου είδους αποφάσεις για λίγο αργότερα.

Με την ίδια συλλογιστική —κυρίως τον πρώτο καιρό αμέσως μετά την απώλεια—, δεν ενδείκνυται να ξεκινάει κανείς μια καινούργια ερωτική σχέση, να αποφασίζει μια εγκυμοσύνη ή να επισπεύδει έναν γάμο. Μπορεί να το μετανιώσει μετά. Υπάρχουν ορισμένες επιτακτικές ανάγκες που δεν γίνεται να καθυστερήσουν. Είναι προς το συμφέρον μας, όμως, να σεβόμαστε τον κανόνα που λέει: «μην περνάς τη γέφυρα, πριν φτάσεις ώς εκεί».

10. Η λήθη

Μην προσπαθείς να ξεχάσεις αυτό που έγινε. Αντίθετα, να το θυμάσαι. Χωρίς να φτάνεις σε άρρωστημένο σημείο, αλλά και χωρίς διάθεση να το αποφύγεις.
Η διαδικασία του πένθους σού επιτρέπει να τοποθετήσεις το αγαπημένο σου πρόσωπο στη θέση που του αξίζει ανάμεσα στους θησαυρούς της καρδιάς σου.
Είναι δύναμη να το σκέφτεσαι και να μη νιώθεις πια τον πόνο να σε μαστιγώνει.
Να το θυμάσαι με τρυφερότητα και να αισθάνεσαι ότι ο χρόνος που περάσατε μαζί ήταν ένα υπέροχο δώρο.
Και αυτό ισχύει για όλες τις απώλειες. Με την επεξεργασία, ό,τι έζησες μέχρι τώρα με εκείνον που δεν είναι πια εδώ, αποκτάει νόημα.
Καταλαβαίνεις με την καρδιά σου πως η αγάπη δεν τελειώνει με τον θάνατο.
Είναι βέβαιο ότι δεν θα ξαναγίνεις ποτέ όπως ήσουν πριν από μια πολύ σημαντική απώλεια... γιατί η απώλεια σε αλλάζει αναπόδραστα. Μπορείς, όμως, να επιλέξεις αν αυτή η αλλαγή θα είναι προς το καλύτερο.
Θα ήθελα να τελειώσω το κεφάλαιο αυτό με μια ιστορία...

Χ. Μπουκάι – Ο Δρόμος των Δακρύων

Η θλίψη της μάνας

Στο παρακάτω video θα δείτε τη θλίψη μιας μητέρας-χιμπατζή που έχει χάσει το μικρό της. Αφού μεταφέρει το σώμα για 24 ώρες ανά τακτά χρονικά διαστήματα επιστρέφει στο πτώμα και το αγγίζει στο στόμα και στο λαιμό για να επιβεβαιώσει τον θάνατο του.
Δεν θέλει να το πιστέψει από την στεναχώρια της ή είναι απλά περίεργη για το νεκρό σώμα διερωτώνται οι επιστήμονες. Μάλλον δεν θα μπορέσουμε να το μάθουμε αλλά σίγουρα το βίντεο είναι άκρως συγκινητικό.

Δευτέρα, 4 Δεκεμβρίου 2017

Όνειρο ήτανε...Αλκίνοος Ιωαννίδης

My angels, Miscarriage, Stillbirth, loss of a child, Angel baby.
Ο ουρανός ανάβει τα φώτα
τίποτα πια δε θα `ναι όπως πρώτα
Ξημέρωσε πάλι

Ξυπνάω στο φως, τα μάτια ανοίγω
για λίγο νεκρός, χαμένος για λίγο
Ξημέρωσε πάλι

Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο, 
μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο
Μην ξημερώνεις ουρανέ
Άδεια η ψυχή μου, το δωμάτιο άδειο
κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
το λυγμό της να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε.
Mother Daughter Tattoos Ideas


Θα ξαναρθείς μόλις νυχτώσει
και τ’ όνειρο πάλι την αλήθεια θα σώσει
Θα `μαι κοντά σου

Resultado de imagem para mãe e filho desenho tumblr
Μόνο εκεί σε βλέπω καλή μου, 
εκεί ζυγώνεις κι ακουμπάς την ψυχή μου
με τα φτερά σου
Missing so many loved ones...
Μα το πρωί χάνεσαι φεύγεις, 
ανοίγω τα μάτια κι αμέσως πεθαίνεις
Μην ξημερώνεις ουρανέ
66 Amazing Mother Daughter Tattoos
Άδεια η ψυχή μου, το δωμάτιο άδειο
κι από τo όνειρό μου ακούω καθάριο
το λυγμό σου να λέει όνειρο ήτανε, όνειρο ήτανε...
I love you and miss you so much Robby, it's slowly killing me.

A child of any age. Missing my son so very much.

Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Μανούλα γιατί να υπάρχει κακία στον κόσμο; Γιατί να υπάρχουν φτωχά, ορφανά, βασανισμένα παιδιά;

Άνοιξε τα μικρά σου φτερά και πέτα ψηλά γλυκιά μου κορούλα, Ανδριάνα μου, εκεί, είναι ο απέραντος ουρανός, είναι η αγάπη, η αιώνια χαρά και η γαλήνη. Πέτα μικρή μου όσο πιο ψηλά μπορείς...σ΄αγαπάω τόσο πολύ...καμία δύναμη δεν είναι πιο δυνατή από την απέραντη αγάπη μας, κορούλα μου, μονάκριβο παιδί μου.

Θέλω να ξέρεις πώς δεν ήσουν ένα τυχαίο παιδί, ήσουν ένα παιδί που ονειρεύτηκα με όλη μου την ψυχή και την καρδιά να αποκτήσω. Είσαι ένα παιδί που λάτρεψα πριν σε αποκτήσω. Είσαι γέννημα της απέραντης αγάπης μας, φωτεινή, δυνατή και σπουδαία θα ζεις πάντα μικρή μου. Γιατί κανένας αποχωρισμός, ούτε ο θάνατος είναι πιο δυνατός από την απέραντη αγάπη μας.Αυτή γίνεται κάθε μέρα, κάθε στιγμή πιο μεγάλη και δυνατή.

Πριν να σε αποκτήσουμε περπατούσα στον δρόμο, κι έβλεπα μαμάδες να αγκαλιάζουν τα μωρά τους κι ονειρευόμουν κι εγώ να δώσω την αγάπη μου σε σένα.

Ο παππούς σου ο Ανδρέας, όταν ήμουν παιδί με έπαιρνε αγκαλιά, με ανέβαζε πάνω στην κληματαριά μας και μου έλεγε Ζαφειρούλα όταν μεγαλώσεις θα κάνεις ένα κοριτσάκι που θα το πούμε Ανδριάνα. Κι έτσι έγινε. Στις 30 Νοεμβρίου, ανήμερα της γιορτής του γέννησα εσένα μονάκριβή κορούλα μου, ζωή μου.
Άκουσα τους πρώτους χτύπους σου στην κοιλιά μου, σε χάιδευα ασταμάτητα, μέρα - νύχτα, σου έλεγα παραμύθια για τον κόσμο που θα δεις όταν γεννηθείς...Παίζαμε εκείνο το παιχνίδι που σου έλεγα "κόρη μου δείξε στην μανούλα, την πατούσα, το χεράκι" κι εσύ το έκανες μέσα από την κοιλιά μου....Πώς λαχταρούσα να γεννηθείς, να σε πάρω απ ΄το χέρι να γυρίσουμε τον κόσμο, παρέα, να κάνουμε κούνια, ψηλά, μέχρι τον ουρανό, τ' αστέρια...

Πόσο αγάπη ένιωσα και φόβο μαζί όταν σε πήρα πρώτη φορά στην αγκαλιά μου...Πόση ευτυχία ένιωθα την ώρα που σου έδινα το γάλα σου. Κοιτούσα μαγεμένη τις εκφράσεις σου, ένιωθα απέραντα ευτυχισμένη που στο χέρι μου κρατούσα το μικρό σου χεράκι. Κι όταν κοιμόσουν ερχόμουν ασταμάτητα να σε κοιτάω να δω αν όλα είναι καλά κι αν αναπνέεις και έσκυβα να ακούσω κάθε μαγικό χτύπο της καρδιάς σου, μικρή μου.Θυμάμαι τα πάντα. Κάθε στιγμή της ζωής σου ήμουν δίπλα σου. Από την ώρα που γεννήθηκες είχες μεγάλη δύναμη στα ποδαράκια, στο κεφάλι και στο σώμα σου... είχες μόλις γεννηθεί λίγες ώρες και έστρεψες το κεφαλάκι σου προς την γιαγιά στο μαιευτήριο μόλις σε φώναξε...να δεις ποια είναι.Στον ένα μήνα ζωής σου στεκόσουν όρθια στον καναπέ, στηρίζοντας, το σώμα στα ποδαράκια σου.

Ένα βράδυ, ήσουν 7 μηνών, ξύπνησες και μου ζήτησες στα μωρουδιακά σου, που τα ήξερα -όπως κάθε μανούλα- τα ξέρει, άπταιστα, "μαμά, αγκά, πιπί, γα, μπιγκό", δηλαδή: "μαμά, θέλω αγκαλιά, πιπίλα, γάλα και μπισκότο". Βιαζόσουν πάντα να τα πεις όλα, να τα κάνεις όλα, να τα ζήσεις όλα. Χαμογελάσαμε τόσο πολύ, εμείς οι γονείς σου, με αυτά που μας τα ζητούσες όλα μαζί!
Κάθε βράδυ σε έπαιρνα αγκαλιά και σου έλεγα χιλιάδες παραμύθια, έχω κοιμηθεί τόσες φορές στο πάτωμα πολύ μετά τα μεσάνυχτα, διαβάζοντάς σου παραμύθια τα οποία από την νύστα έπεφταν πάνω στο κεφάλι μου και με ξυπνούσαν, όταν με έπαιρνε ο ύπνος.

Περπάτησες, πάρα πολύ γρήγορα, 10 μηνών περπατούσες και σκαρφάλωνες στο παρκοκρέββατο, ενώ εγώ έγραφα το διδακτορικό μου.Ύστερα η γιαγιά σε έβγαλε έξω κι εγώ από την άλλη πλευρά, σε είδαμε να κάνεις τα πρώτα σου βήματα. Τι μαγική στιγμή ευτυχίας! Να βλέπω τα πρώτα σου βήματα και να ονειρεύομαι πώς σε παίρνω από το χεράκι και προχωράμε μαζί στην ζωή...για πάντα...μαζί.
Παίζαμε ασταμάτητα, έχουμε παίξει χιλιάδες παιχνίδια, έχουμε μαγειρέψει, έχουμε κάνει κούνια, έχουμε παίξει κρυφτό, κυνηγητό, μήλα. Έχουμε χαϊδέψει και σώσει ζωάκια, (ήθελες να γίνεις κτηνίατρος όταν μεγαλώσεις) έχουμε ταξιδέψει, έχουμε χορέψει, έχουμε τραγουδήσει, έχουμε κολυμπήσει μαζί, έχουμε δει την βροχή, το ουράνιο τόξο, το χιόνι, τον ήλιο, το φεγγάρι, τα αστέρια...έχουμε κόψει λουλούδια, σε έχω δει να σκαρφαλώνεις μέχρι τις κορυφές των δέντρων, να γελάς με την ψυχή σου, όπως τότε με το παγωτό που είχα φτιάξει και το άπλωσες σε όλο σου το πρόσωπο κι έγλυφες τα μουστάκια σου.
Μεγάλωνες κι όλα τα παιδάκια στο σχολείο, στην παιδική χαρά σε λάτρευαν. Όλοι σε αγάπησαν τόσο πολύ. Τι ευλογία να περνάς από αυτήν την ζωή και να έχεις αγαπηθεί τόσο πολύ.
Και τώρα σε έβλεπα να μεγαλώνεις και να αρχίζεις να γίνεσαι δεσποινίδα, πόσο σε θαύμαζα να σε βλέπω να μεγαλώνεις. Πόσο ονειρευόμουν να σε βλέπω να γίνεσαι μεγάλη.
Η Ανδριάνα μου, η μονάκριβη κορούλα μου, να μεγαλώνει και να γίνεται ένας πολύ σπουδαίος άνθρωπος, η όμορφη, η έξυπνη, η δυνατή, η καλή μου κόρη...να γίνεται μεγάλη.
Κάθε πρωί σε ξύπναγα με ένα τραγουδάκι που είχα βγάλει απ' το μυαλό μου και σου άρεσε τόσο πολύ!

Ο ήλιος θα φωτίζει την καρδιά σου,
στα χέρια θα κρατάς τα όνειρά σου,
μαζί θα ταξιδέψουμε παρέα,
θα δεις που η ζωή είναι ωραία.
Και με αυτό το τραγουδάκι σε αποχαιρέτησα και προσευχόμουν μέσα μου να μην φοβάσαι και να φύγεις για την αγκαλιά του Θεού που είναι γεμάτη αγάπη και γαλήνη.
Θα περιμένω όλη μου την ζωή μικρή ή μεγάλη, τη στιγμή που θα έρθω κοντά σου, την μαγική εκείνη μέρα που θα τρέχουμε σε λιβάδια χαράς, θα σε πάρω με όλη την δύναμή στην αγκαλιά μου, θα σε σηκώσω με τα πόδια μου να σε κάνω αεροπλανάκι, θα χορεύουμε και θα γελάμε μέχρι τ' αστέρια.
Λατρεμένη μου κορούλα, εσύ μου δίδαξες την αγάπη, με έμαθες να τιμώ και να σέβομαι το θείο δώρο της ζωής. Με ρωτάνε πώς αντέχω....που έχεις φύγει...
Όταν έχεις πάρει στα χέρια σου, τα χέρια του παιδιού σου, όταν έχεις βυθιστεί στην πιο όμορφη αγκαλιά του κόσμου, ακόμα κι αν φύγει το παιδί σου, είναι σε κάθε βήμα σου, σε κάθε χτύπο της καρδιάς σου, σε κάθε ανάσα, κάθε στιγμής. Είσαι, κόρη μου σε όλα τα ωραία που ζήσαμε και πάντα θα ζούμε.
Το τελευταίο βράδυ πριν πέσεις για ύπνο κορούλα μου μου ζήτησες να σου πάω νερό στο κρεβατάκι σου και να προσευχηθούμε όπως κάνουμε κάθε βράδυ, πριν κοιμηθείς. Σε πήρα αγκαλιά κι άρχισες να μου μιλάς.
-Γιατί υπάρχει κακία στον κόσμο μανούλα; Γιατί να υπάρχουν φτωχά, ορφανά, βασανισμένα παιδάκια;


-Δεν ξέρω γιατί υπάρχει κακία στον κόσμο κορούλα μου. Όλη μου την ζωή προσπαθούσα να αλλάξω τον κόσμο. Αλλά δεν τα κατάφερα. Μόνο κάτι μικρά πράγματα άλλαζα. Κι ο παππούς σου ο Αντρέας ένα τέτοιο παιδί ήταν. Είχε βασανιστεί πολύ. Ο Θεός δίνει ευκαιρίες σε όλους μας να αγαπηθούμε, αλλά κυρίως να αγαπήσουμε. Και τι ωραίο είναι να αγαπάς. Γι΄αυτό ήρθαμε σε αυτήν την ζωή....για να αγαπήσουμε.

- Είσαι η καλύτερη μανούλα στον κόσμο. Σ' αγαπάω τόσο πολύ. Πάω να συναντήσω τον παππού, απόψε μανούλα.

-Είμαι σίγουρη, ότι θα πας. Ο Θεός μαζί σου. Καληνύχτα κορούλα μου. Αυτά ήταν τα τελευταία μας λόγια....

Ο παππούς της Αντριάνας μας, είχε φύγει από την ζωή δύο μήνες πριν, μετά από την μεταμόσχευση ήπατος στην οποία είχε υποβληθεί.
Χάρις στην αμέριστη συμπαράσταση όλου του κόσμου και την έμπρακτη στήριξη όλων, είχαμε καταφέρει να συγκεντρώσουμε μέσα από το facebook, 90 φιάλες αίμα που χρειάστηκε ο παππούς της. Όμως, ο παππούς δεν τα κατάφερε...και έφυγε από την ζωή.Το πιο τραγικό από όλα όσα έχω ποτέ ζήσει...ήταν αυτό που έγινε δύο μήνες μετά, στις 5 Οκτωβρίου, δεν τα κατάφερε ούτε η κορούλα μας κι ακολούθησε τον παππού της.
Εκείνο το βράδυ, ξύπνησα ταραγμένη, ακούγοντας την βασανιστική ανάσα της, την πρόλαβα την κόρη μας ανώ ακόμα κουνούσε τα ματάκια της και της είπα "ότι έγινε, έγινε κορούλα μου, θα βρω τον καλύτερο γιατρό του κόσμου και θα σε κάνει καλά!" Όταν, δευτερόλεπτα μετά μπήκε ο μπαμπάς της, στο δωμάτιο είχε καρφώσει τα ματάκια της στο κενό. Δεν προλάβαμε να κάνουμε τίποτα. Μόνο να καλέσουμε το ασθενοφόρο.Είχε μεγάλη εγκεφαλική αιμοραγία...

Εμάς δυστυχώς η κόρη μας έφυγε με εγκεφαλική αιμοραγία, πριν κλείσει τα 10, ένα χρόνο πριν είχε έναν ισχυρότατο πονοκέφαλο,έκανε εμετούς και έχασε για δευτερολεπτα τα λόγια της,αν και έκανε εισήχθη στο νοσοκομείο και έκανε όλες τις εξετάσεις (μαγνητικές, αξονικές, εγκεφαλογραφήματα, καρωτίδες και ένα σωρό άλλες) δεν βρέθηκε τιποτα. Ούτε στο επαναληπτικόεγκεφαλογράφημα, ένα μήνα μετά. 
Οι γιατροί έκαναν ότι μπορούσαν. Είχε διαγνωσθεί οτι είχε ημικρανία. Ένα χρόνο και ένα μήνα μετά έπεσε σε κώμα στον ύπνο της και κατέληξε 2 εικοσιτετραωρα μετά από εγκεφαλική αιμοραγία. Μακάρι, στο μέλλον, να δοθούν κονδύλια και η παγκόσμια ιατρική κοινότητα να ασχοληθεί περαιτέρω με το θέμα της επιτυχούς διαγνωσης των παιδικών ανευρυσμάτων, (που είναι συνήθως πολύ σπάνια) ,με μεθόδους βελτιωμένες και μη παρεμβατικες που ελλοχεύουν κινδύνους, ώστε στο μέλλον τα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας από εγκεφαλικές αιμοραγίες και ρήξεις ανευρυσμάτων να γίνουν ακόμα μικρότερα.

Ένα χρόνο μετά, όταν έμπαινα στην εντατική που είχε πέσει σε κώμα, δάκρυζε κι όταν της τραγουδούσα το τραγουδάκι μας και της έλεγα να ξυπνήσει να πάμε να διαλέξει τούρτα για τα γενέθλιά της που πλησιάζουν, έβλεπα στα μηχανήματα να πέφτει η ενδοκρανιακή πίεση. Δυστυχώς, δεν τα κατάφερε.

Είχα ζητήσει να δοθούν τα όργανά της προς μεταμόσχευση, κάτι που τελικά δεν μπόρεσε να γίνει.

Το τελευταία εκείνο πρωί, χτύπησε το τηλέφωνο της γιαγιάς, ενώ ήμασταν στην εκκλησία για να προσευχηθούμε, την ρωτούσα "τι σου λένε; Τι;" και δεν έπαιρνα απάντηση.
Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν τρελή. Άρχισα να τρέχω με όλη μου την δύναμη για τον 3ο όροφο της εντατικής.

Η γιατρός δάκρυζε όταν την ρώταγα αν ζει...και της έλεγα "δεν μπορεί ζει, δεν είναι δυνατόν να μην ζει!!!!"...θυμάμαι πώς έτρεξα μέσα στην εντατική, είχα καταλάβει πώς κάτι δεν πάει καλά, οτι έχει φύγει η κόρη μου κι άρχισα να της κάνω μαλάξεις στην καρδιά, κι έβλεπα στο μηχάνημα τους παλμούς και φώναζα στους γιατρούς πώς "ζει, πώς ζει!!!!", κι εκείνοι με κοιτούσαν λυπημένοι, με δάκρυα και μου έλεγαν πώς το μηχάνημα απλώς δείχνει τις κινήσεις μου...
Και μετά τους έλεγα να την χτυπήσουν με ρεύμα να πάρει μπροστά η καρδιά της, κι εκείνοι δάκρυζαν και τους έλεγα πώς δεν μπορεί να πεθάνει, πώς "ζει!!!!", να της βγάλουν το κρανίο, μήπως γίνει καλά.
Μας είχαν πει, οτι αν έκριναν έτσι, αυτή ήταν η τελευταία μας ελπίδα, σαν επέμβαση, για να ζήσει...μα με κοίταγαν λυπημένοι και μου έλεγαν "δεν θα γυρίσει πίσω, έχει φύγει πολύ ώρα"...κι εγώ δεν μπορούσα να το πιστέψω, και συνέχιζα τις μαλάξεις και της τραγουδούσα και την φιλούσα και της φυσούσα αέρα μέσα στο στόμα μήπως με την ανάσα μου γίνει θαύμα και ξυπνήσει, και την χάιδευα και την φιλούσα γιατί είχα καταλάβει πώς το παιδί μου έφυγε, η μονάκριβή κορούλα μου, η λατρεμένη μου κορούλα μου, είχε φύγει...και θα μείνουμε για πάντα μόνοι μας...χωρίς το παιδί μας.

Ύστερα, ρώταγα δεξιά κι αριστερά, τα όργανά της; Πάρτε τα, να ζήσουν άλλα παιδιά, πάρτε τα να ζήσουν άλλα παιδιά από αυτά.
Πάλι, σιωπή και δάκρυα παντού γύρω μου.Κι ύστερα έκλαιγα κι εγώ....για όλα...που δεν ήμουν μαζί της, την ώρα που έφευγε να την χαιρετήσω,να της πω να μην φοβάται οτι εκεί είναι ο παράδεισος κι ότι είναι ωραία. Κι ότι εκεί υπάρχει αγάπη και γαλήνη.
Να πάει, να μην φοβάται...Κι οτι την αγαπάω τόσο πολύ. Κι ότι δεν πειράζει που δεν τα καταφέραμε, η αγάπη μας είναι πιο δυνατή από τον θάνατο!

Η κόρη μας αγαπούσε πολύ να τρέχει, είχε πάει και είχε δοκιμάσει πολλά αθλήματα αλλά πάντα μας έλεγε να την πάμε τον στίβο. Λάτρευε να τρέχει. Ακόμα και μια φορά που είχε 40 πυρετό μου είχε ζητήσει να πιει ένα ντεπόν και να φύγουμε για την προπόνηση. Έβρεχε εκείνο το βράδυ, και δεν είχαμε ούτε αυτοκίνητο να πάμε στο Φάληρο.Και θύμωσε πολύ όταν της είπα να γυρίσουμε σπίτι. Μου το κράταγε πολύ καιρό που δεν την πήγα για προπόνηση.
Κι ο παππούς σου ο Αντρέας, κορούλα μου ήθελε όταν ήταν παιδί να γίνει αθλητής του στίβου...στα 2 του χρόνια είχε παραδοθεί με εισαγγελική εντολή από την Πρόνοια στο Πρότυπο Νηπιατροφείο Καλλιθέας. Μετά τα 4 χρόνια του πήγε και σε δεύτερο ορφανοτροφείο. Όταν βγήκε από αυτά πήγε σε έναν σύλλογο και ζήτησε να τον κρατήσουν να γίνει αθλητής, να τρέχει στον στίβο, αλλά ήταν φτωχός, δεν είχε παπούτσια, είχε δηλαδή, αλλά ήταν τρύπια γι ' αυτό και δεν μπόρεσαν να τον κρατήσουν και να πραγματοποιήσει το όνειρό του...
Όταν ο παππούς σου Αντριάνα μου αρρώστησε και ήταν απαραίτητο να κάνει μεταμόσχευση ήπατος για να ζήσει, το βράδυ εκείνο που του το ανακοίνωσε η γιατρός, ενώ έβρεχε κατακλυσμιαία, έτρεξε να έρθει στον στίβο που έκανες προπόνηση, παρά την δυνατή βροχή για να σε θαυμάσει να τρέχεις. Θυμάμαι εκείνο το βράδυ περπατούσαμε ο ένας δίπλα στον άλλο και σε κοιτάγαμε από μακριά, να τρέχεις. Κι ο παππούς σου, ο Αντρέας, μου είπε "Θα είμαι πάντα, εδώ, κάθε φορά που βρέχει, να περπατάμε παρέα και να βλέπουμε την Αντριάνα μας να προπονείται. Στα δύσκολα φαίνεται ο χαρακτήρας μας".
Γι΄αυτό κι εμείς λέμε να πάρουμε μέρος στον αγώνα των 5 χλμ, γιατί στα δύσκολα, φαίνεται ο χαρακτήρας μας. λέμε να πάρουμε μέρος, έστω και περπατώντας, για να γιορτάσουμε την ζωή που όσο πόνο και θλίψη κι αν έχει τώρα, που δε ζει η κορούλα μας, επειδή αγαπήσαμε και αγαπάμε με όλη μας την ψυχή το παιδί μας και όλα τα παιδιά, λέμε να πάρουμε μέρος.
Γιατί κάθε λεπτό από αυτό το θείο δώρο που λέγεται ζωή όσο πόνο κι αν έχει μέσα του, πρέπει να το τιμάμε γιατί δίνεται μόνο μια φορά και δίνεται για έναν και μοναδικό λόγο...ήρθαμε σε αυτήν την ζωή μόνο για να αγαπήσουμε.

Γι' αυτό την Κυριακή 12 Νοεμβρίου Θα πάρουμε μέρος στον αγώνα των 5 χλμ, έστω και περπατώντας, αφού δεν μπορούμε να τρέξουμε, στην μνήμη της κορούλας μας Ανδριάνας που έφυγε από την ζωή, για να ακουστούν τα τελευταία λόγια της που θεωρούμε ότι είναι ευχή κάθε παιδιού.
Θέλουμε να είστε όλοι εκεί, για να περάσουμε όλοι μαζί το τελευταίο μήνυμα της πριν φύγει από την ζωή, από εγκεφαλικό ανεύρυσμα, (πριν καν κλείσει τα 10 χρόνια ζωής της) να μην υπάρχει κακία στον κόσμο, να μην υπάρχουν φτωχά, ορφανά, βασανισμένα παιδιά. Η παρουσία σας, αν κι ο αγώνας θα είναι αρκετά πρωί και ξέρουμε πώς είναι δύσκολο να τα καταφέρετε να έρθετε, είναι πολύ σπουδαία για εμάς...και πολύ τιμητική για την μνήμη της χιλιολατρεμένης κόρης μας...

Διάρκεια αγώνα 07.45–09.05

Αγώνας Δρόμου 5χλμ WIND - Πρωί Εκκίνηση επί της Λεωφόρου Αμαλίας στο ύψος του Μεγάρου Μποδοσάκη Τερματισμός μέσα στο Παναθηναϊκό Στάδιο

Block Εκκίνησης: 5
Επώνυμο ANAPLIOTI
Όνομα:ANDRIANA
Αριθμός Συμμετοχής στον αγώνα (BIB): 58961


Block Εκκίνησης: 5
Επώνυμο: ANAPLIOTIS
Όνομα: IOANNIS
Αριθμός Συμμετοχής στον αγώνα (BIB): 58960


Block Εκκίνησης: 5
Αριθμός Συμμετοχής στον αγώνα (BIB): 58959
Block Εκκίνησης: 5

Επώνυμο: RAFTOPOULOU
Όνομα: ZAFEIRIA

Ευχαριστούμε θερμά στον ΣΕΓΑΣ που μόλις μία βδομάδα μετά τον θάνατο του παιδιού μας κι αφού μοιραστήκαμε την ιστορία μας, μαζί τους , μας έδωσαν τα νούμερα με τα οποία θα πάρουμε μέρος στον αγώνα, θερμά ευχαριστούμε επίσης τον διοργανωτική επιτροπή του Μαραθωνίου Αθήνας για την αμέριστη συμπαράσταση τους, στο βαρύ πένθος μας.

Πολλοί με ρωτάτε "Πώς είναι όταν δεν ζεις πια με το παιδί σου;" Έχω την βαθιά πεποίθηση οτι το παιδί μου και όλοι οι αγαπημένοι μας, που έφυγαν, είναι καλά, ζουν μέσα στην αγάπη του Θεού και χαίρονται που υπάρχουμε και θα μας φωτίσουν τον δρόμο να κάνουμε το καλό...

Όταν έχεις πάρει και δώσει τόση αγάπη, ακόμα και τον θάνατο δεν τον φοβάσαι. Είναι πολύ μικρός για να σε πάρει στην δίνη του και να σε συνθλίψει. Η αγάπη μας είναι τόσο φωτεινή που κάθε σκοτάδι θα το διαλύσει....

Θέλει απίστευτη προσπάθεια για να ανακτήσεις εσωτερική γαλήνη αλλά όλοι εμείς που πήραμε αγάπη και δώσαμε αγάπη έχουμε ζήσει ότι πιο σπουδαίο υπάρχει σε αυτήν την ζωή, ούτε ο θάνατος κι αποχωρισμός μπορεί να μας συνθλίψει.
Η αγάπη είναι η μεγαλύτερη δύναμη στον κόσμο...πιο δυνατή από όλα....αυτοί που ήρθαμε εδώ κι αγαπήσαμε πήραμε το μεγαλύτερο δώρο που μας δίνει η ζωή...δεν έχει σημασία ο χρόνος, η αγάπη δεν έχει χρόνο, η αγάπη η αληθινή είναι μόνο για ΠΑΝΤΑ. 

Ήρθαμε σε αυτήν την ζωή, μόνο για να αγαπήσουμε....κι εγώ νιώθω οτι το παιδί μου αν και πολύ μικρό το έκανε με όλη του την ψυχή...δεν έχει σημασία πόσο ζούμε αλλά πώς ζουμε....κι η κορούλα μας και κάθε παιδί που έφυγε θα ζει πάντα μέσα από την απέραντη αγάπη που μας έδωσε...και του χαρίσαμε.
Κι όμως ξέρω...κορούλα μου πώς θα συνεχίσεις να ζεις αν όλοι εμείς παλέψουμε για έναν καλύτερο κόσμο. Τα τελευταία λόγια σου, είναι η ευχή κι η προσευχή κάθε δικού μας παιδιού, πριν πέσει κάθε βράδυ για να κοιμηθεί...

Παρακαλώ θερμά κοινοποιήστε το.Όσοι από εσάς επιθυμείτε να τρέξετε σε κάποιον από τους αγώνες του Μαραθωνίου την Κυριακή 12 Νοεμβρίου, μπορείτε αν θέλετε να τυπώσετε και να καρφιτσώσετε στην φανέλα σας τα τελευταία λόγια της κόρης μας, πριν φύγει από ανεύρυσμα. Κι όσοι από εσάς είστε κατά μήκους του δρόμου, ή στον τερματισμό θα χαρούμε πολύ και θα νιώσουμε μεγάλη τιμή, αν σας δούμε εκεί, να το φοράτε για να ακουστεί δυνατά το μήνυμα της κόρης μας που είναι μήνυμα κάθε παιδιού. Επίσης μπορείτε να το βάλετε στην εικόνα του προφίλ σας στο facebook.

Παρακαλώ κοινοποιήστε το.
Σελίδες επικοινωνίας στο facebook είναι οι ακόλουθες:
https://www.facebook.com/zefi.raftopoulou (Ζέφη Ραφτοπούλου, μαμά Ανδριάνας)
https://www.facebook.com/Paizoumemazi/ (Παίζουμε μαζί)
https://www.facebook.com/%CE%91%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%B1-%CE%91%CE%BD%CE%B1%CF%80%CE%BB%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7-125807524803917/?modal=admin_todo_tour (Ανδριάνα Αναπλιώτη)


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...