Μάθε για όσα το παιδί σου δεν σου μιλάει...

Μια θυμωμένη μαμά μαλώνει τον γιο της που δεν θέλει να πηγαίνει στις προπονήσεις του ποδοσφαίρου. Ήταν κάτι που την παρακαλούσε τόσο καιρό να κάνει, της έχει κοστίσει πολλά χρήματα και δεν καταλαβαίνει γιατί έχει αλλάξει γνώμη. Υπάρχουν πράγματα για τα οποία τα παιδιά μας δεν μιλάνε γιατί φοβούνται τις αντιδράσεις μας. Αισθάνονται ντροπή και ενοχή .Ως το τέλος αυτού του βίντεο, 1 παιδί στην Ινδία θα έχει κακοποιηθεί σεξουαλικά. Ίσως το παιδί σου προσπαθεί να σου πει κάτι. Αναγνώρισε τα σημάδια, προτού να είναι αργά.

Νοσταλγική βόλτα σε μια Αθήνα που δεν υπάρχει πια... [Βίντεο]

Σήμερα είχα κατέβει στο κέντρο της Αθήνας για να παρακολουθήσουμε με την κόρη μου μια θεατρική παράσταση. Η λέξη που θα μπορούσε καλύτερα να περιγράψει αυτό που συμβαίνει είναι μία, και αυτή είναι η πλήρης εγκατάλειψη. Σκουπίδια, φτώχεια, εξαθλίωση, άστεγοι, ναρκομανείς άνθρωποι στα αζήτητα...Περιττό να σας πω ότι βαδίζοντας στο κέντρο ένιωσα, φόβο, λύπη, θυμό και απελπισία.  Δεν μπορώ να ξεχάσω τα μάτια των ανθρώπων που είδα. Ήταν σαν να είναι φυλακισμένοι. Σε μια πόλη που κάθε γωνιά της έβγαζε μια κραυγή απελπισίας. Προσπαθούσα να βρω κάπου ομορφιά. Γύρναγα το βλέμμα μου στον ήλιο, έψαχνα κάτι φωτεινό, μα ήταν τόσο ηχηρή η εγκατάλειψη, τόσα κλειστά μαγαζιά, τόσο απελπισμένοι οι άνθρωποι...στην πόλη - φυλακή.

Η αίσθηση που αποκόμισα ήταν όπως υπάρχει κάποιο σχέδιο γκετοποίησης όλου του κέντρου. Μια πόλη που όταν ήμουν παιδί και την περπάταγα με τον μπαμπά μου δεν ήταν έτσι. Κρατάω μέσα μου όσα καλά είχα την τύχη να δω ως παιδί και προσπαθώ κρατώντας από το χέρι την κόρη μου να την μάθω να ελπίζει και να ονειρεύεται σ΄έναν κόσμο δύσκολο...και εξαιρετικά απρόβλεπτο. Και αναρωτιέμαι θα ζήσουν ποτέ τα παιδιά μας σε μια Αθήνα που θα δουν κάτι όμορφο; Θα μπορέσουμε εμείς σαν γενιά να μεγαλώσουμε παιδιά που θα πάνε μπροστά αυτόν το τόπο; 

Εμείς, σαν γενιά, την Αθήνα που θα δείτε στο βίντεο , δεν είχαμε την τύχη να την γνωρίσουμε. Την γνώρισαν όμως οι γονείς μας. Η Αθήνα του 20ου αιώνα, οι γειτονιές της, οι εκδηλώσεις της, οι άνθρωποι που την έζησαν και δημιούργησαν μέσα σε αυτήν, μέσα από μία σειρά όμορφων εικόνων. Νιώθω θυμό. Μεγάλο θυμό. Δεν θέλω το παιδί μου να μεγαλώσει σε μια Αθήνα σαν αυτή που έζησα σήμερα.Τα παιδιά μας αξίζουν πολύ περισσότερα...

Φτιάξτε μικρά κάδρα που το παιδί σας θα εκθέτει μόνο του τις ζωγραφιές του στο παιδικό δωμάτιο.

Φτιάξτε μικρά κάδρα που το παιδί σας θα εκθέτει μόνο του τις ζωγραφιές του στο παιδικό δωμάτιο.  Όπως θα δείτε είναι πολύ εύκολο και όμορφο. Οι ζωγραφιές που παρουσιάζονται μπορούν να αλλάζουν κάθε φορά από το παιδί σας. Καλή επιτυχία! 

via

Πώς να μάθω το παιδί μου γεωμετρία

Είναι ίσως ένας εξαιρετικός τρόπος να μυήσουμε τα παιδιά μας στον μαγικό κόσμο της γεωμετρίας και να φάνε  τα φρούτα τους, παίζοντας. Αφήστε τα να επιλέξουν τι θέλουν να κάνουν. Σκοπός είναι η χαρά και το παιχνίδι.  Καλή διασκέδαση! 

via

Bullying στα σχολεία. Εμείς οι γονείς μεγαλώνουμε τα θύματα, εμείς και τους θύτες.

Τον τελευταίο καιρό, κανάλια, ιστοσελίδες, μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάνουν μέρα νύχτα λόγο για το bullying στα σχολεία και συνέχεια ακούγεται με στόμφο πόσο λίγα κάνουν οι εκπαιδευτικοί για όλο αυτό. Η πραγματικότητα όμως, όπως εγώ σαν γονιός την βιώνω καθημερινά, είναι ότι όσο κι εάν δεν μας αρέσει γιατί έχουμε μάθει να τα φορτώνουμε όλα στους άλλους, ο ρόλος της οικογένειας είναι  και θα είναι πάντα ο πιο σημαντικός. Εάν κάποιος ευθύνεται για το παιδί του αυτός είναι πρώτα και πάνω απ όλα η οικογένεια στην οποία μεγαλώνει. 

Μην ζητάτε απ΄τους εκπαιδευτικούς να κάνουν θαύματα. Οφείλουν και μπορούν να βοηθήσουν όταν βλέπουν κάτι να μην πηγαίνει καλά, αλλά δεν μπορούν να αλλάξουν το παιδί που εμείς τους δίνουμε. Τα θύματα ή οι θύτες στα σχολεία, στην δουλειά, στην κοινωνία είναι δικό μας κατασκεύασμα. Στα σχολεία οι εκπαιδευτικοί καλούνται να αντιμετωπίσουν το αποτέλεσμα της βίας που ασκούμε εμείς, πρώτα, οι ίδιοι στα σπίτια μας, ακούσια ή εκούσια. Αλλά το τραυματικό αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και οι ευθύνες πρωτίστως δικές μας. 

Η πραγματικότητα είναι πώς τα παιδιά μιμούνται στο σχολείο και στη συνέχεια στη ζωή τους αυτά που βλέπουν στο σπίτι τους. Εμείς, οι γονείς κάνουμε τα παιδιά μας θύματα, θύτες ή ευτυχισμένους ανθρώπους. Εμείς είμαστε που έχουμε συντελέσει τα μέγιστα στην διαμόρφωση του χαρακτήρα τους πριν καν ακόμα πάνε στο σχολείο.
Το φαινόμενο του bullying δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί στα παιδιά αλλά πρωτίστως μέσα στην οικογένειά τους και στα σχολεία τους. Η αιτία του προβλήματος είναι η οικογένεια, το σύμπτωμα είναι το συμπεριφορά του παιδιού. Αντί λοιπόν να ασχολούμαστε με το σύμπτωμα ας κοιτάξουμε πως μπορούμε να βοηθήσουμε στη θεραπεία της αιτίας. Βέβαια είναι πολύ της μόδας το θέμα. Γιατί εύκολα μπορείς να στοχοποιήσεις μια κοινωνική ομάδα αλλά πολύ δύσκολο μια κοινωνία ευρύτερα να αναλάβει τις ευθύνες που της αναλογούν.

Κανένα παιδί δεν ξεφεύγει από αυτόν τον κύκλο βίας εάν κάτι από τον κύκλο αυτό, δεν σπάσει μέσα στην οικογένειά του. Και βέβαια το άρθρο αυτό δεν γράφτηκε για να υποστηρίξει τον ένα ή τον άλλο, αλλά για να μπει ένα τέλος στην βία που ασκείται στα παιδιά μας στο σπίτι γιατί αυτή η βία, τα κάνει θύτες ή θύματα όχι μόνο στο σχολείο αλλά παντού στην ζωή τους αργότερα....και είναι πολύ δύσκολο τα παιδιά μας, οι μελλοντικοί αυριανοί πολίτες, οι αυριανοί γονείς, να κατορθώσουν να ξεφύγουν από τα βιώματα της βίας που είχαν στην οικογένεια τους. 
Καλός γονιός είναι και αυτός που παίρνει το βάρος της ευθύνης που του αναλογεί. Φοβάμαι πώς σαν γενιά φορτώνουμε τα παιδιά μας με χίλιες δραστηριότητες και γνώσεις, με χίλια παιχνίδια και υλικά αγαθά, αλλά ξεχάσαμε να μείνουμε άνθρωποι και να τα μεγαλώνουμε σωστά. Θέλω να το φωνάξω:  Εμείς οι γονείς μεγαλώνουμε τα θύματα, εμείς και τους θύτες.