Σπουδαίοι έλληνες λογοτέχνες «αποκαλύπτονται» στο κοινό Σπουδαίοι έλληνες λογοτέχνες (όπως οι Καζαντζάκης, Ελύτης) αποκαλύπτονται στο κοινό μέσα από ένα πρωτότυπο και σπάνιο υλικό από τα χρόνια της φοιτητικής τους ζωής ή της διδακτικής τους δράσης

Σε ένα μεσοπολεμικό κτίριο της οδού Σκουφά στο Κολωνάκι φυλάσσονται τα ίχνη ανθρώπων που διέγραψαν πορεία ανεξίτηλη στο πέρασμά τους από τον κόσμο. Σπουδαίοι έλληνες λογοτέχνες του 19ου και του 20ού αιώνα αποκαλύπτονται στο κοινό μέσα από ένα πρωτότυπο και σπάνιο αρχειακό υλικό από τα χρόνια της φοιτητικής τους ζωής ή της διδακτικής τους δράσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Επιστολές του Καζαντζάκη, φωτογραφίες από τα φοιτητικά χρόνια του Ελύτη και του Γκάτσου, το απόσπασμα της εγγραφής του Αγγελου Σικελιανού στο Πανεπιστήμιο, το καταστατικό του πρώτου φοιτητικού σωματείου στην Ελλάδα με μέλη τον Φίλιππο Δραγούμη, τον Μίλτο Κουντουρά, τον Βασίλη Ρώτα και αργότερα τον Λίνο Πολίτη και τον Θεοτοκά…

Αυτός ο κόσμος θα έρθει στο φως για έναν μήνα μέσα από μια μοναδική έκθεση του Ιστορικού Αρχείου του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, η οποία εγκαινιάζεται σήμερα στις εγκαταστάσεις του Αρχείου.

Αξιοποιώντας ανέκδοτα χειρόγραφα, φοιτητικούς φακέλους, τεκμήρια από ποιητικούς διαγωνισμούς, πρακτικά της Συγκλήτου, άγνωστη αλληλογραφία λογοτεχνών που φοίτησαν ή δίδαξαν στο Πανεπιστήμιο, σκιαγραφείται η πολυεπίπεδη σχέση του ιδρύματος με την πολιτική, κοινωνική αλλά και την πνευματική ζωή της χώρας από το 1837 μέχρι σήμερα.

Ο ΠΑΛΑΜΑΣ

«Ο Κωστής Παλαμάς υπήρξε γραμματέας του Πανεπιστημίου για περίπου 30 χρόνια αφήνοντας τα ίχνη του παντού στο Αρχείο του ΕΚΠΑ. Παράλληλα οι πανεπιστημιακές τελετές συνδέθηκαν συχνά με λογοτεχνικά δρώμενα, όπως η απαγγελία από τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη του ποιήματος που είχε παραγγείλει το Πανεπιστήμιο για την αποκάλυψη του ανδριάντα του Γρηγορίου Ε’ στα Προπύλαια το 1871» λέει ο πρόεδρος του Ιστορικού Αρχείου του ΕΚΠΑ και επίκουρος καθηγητής του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας Βαγγέλης Καραμανωλάκης.

«Δεκάδες διδάσκοντες του ιδρύματος κατέθεσαν τη δική τους λογοτεχνική παραγωγή, από τον Φίλιππο Ιωάννου και τον Δημήτριο Βερναρδάκη έως τον Γεώργιο Βιζυηνό, για να περιοριστούμε στον 19ο αιώνα, ενώ το 1925 δημιουργήθηκε η πρώτη έδρα Νεοελληνικής Φιλολογίας με καθηγητή τον Νίκο Βέη, κορυφαίο νεοελληνιστή του καιρού του, ο οποίος δίδαξε για πρώτη φορά σε πανεπιστημιακό ακροατήριο Διονύσιο Σολωμό και Παλαμά.

Τέλος, εκατοντάδες λογοτέχνες φοίτησαν στις σχολές και αρκετοί έγραψαν λογοτεχνικά ή αυτοβιογραφικά κείμενα εστιάζοντας στο Πανεπιστήμιο και στα φοιτητικά τους χρόνια» προσθέτει ο Βαγγέλης Καραμανωλάκης.

Η έκθεση με τίτλο «Λογοτεχνικές Αρχειολογίες στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, 19ος και 20ός αιώνας» υλοποιείται στο πλαίσιο της ενότητας «Ανοιχτές Συλλογές» της διοργάνωσης «Αθήνα 2018 Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου» του Δήμου Αθηναίων και θα φιλοξενηθεί στο Ιστορικό Αρχείο του ΕΚΠΑ μέχρι τις 20 Φεβρουαρίου.

1. Τον Δεκέμβριο του 1941 η Αίθουσα Τελετών του Πανεπιστημίου Αθηνών επιτάσσεται από τον γερμανικό στρατό κατοχής. Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς οι ναζί διοργανώνουν δείπνο, μετατρέποντάς τη σε «ταβέρνα φαγητού και οινοποσίας», κατά τον τότε πρύτανη, και λεηλατούν το κτίριο.

2. Χειρόγραφο του Κωστή Παλαμά με τον Φοιτητικό Υμνο, 1897

3. Αίτηση του Αντρέα Λεντάκη για να του χορηγηθεί πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής τον Απρίλιο του 1974. Ο Λεντάκης είχε συλληφθεί από τη χούντα για τους πολιτικούς και κοινωνικούς του αγώνες, είχε βασανισθεί και καταδικασθεί σε πολυετή φυλάκιση

4. Αποβολή για «κομμουνιστική δράση» του μετέπειτα συγγραφέα και εκδότη του «Μικρού Ηρωα» Στέλιου Ανεμοδουρά τον Μάρτιο του 1940

via

Πρόσκληση στην παρουσίαση του βιβλίου Και ο κλήρος έπεσε στα δάκρυα του π. Βασιλείου Χριστοδούλου

Και ο κλήρος έπεσε στα δάκρυα

Ὁ κινηματογράφος τῆς ἀπουσίας τοῦ Θεοῦ σέ θεολογική παρακολούθηση

Συγγραφέας: π. Βασίλειος Χριστοδούλου

εκδόσεις Γρηγόρη

"Τό θέμα, πού ὁμολογῶ πώς ἀπό παιδί μέ πλήγωνε, εἶναι ἐκεῖνο τοῦ ἀναίτιου καί πρόωρου χαμοῦ τῶν ἀνθρώπων, τό ἀναπάντεχο τοῦ θανάτου, ὁ ἐπώδυνος καί μαρτυρικός τρόπος τῆς ἐξόδου πολλῶν ἀνθρώπων ἀπ’ τή ζωή, παρά τίς ὅσες γιά «ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα καί εἰρηνικά τέλη» ἱκεσίες Τόν εἴχαμε ἀνά τούς αἰῶνες παρακαλέσει.

Μεγαλώνοντας βέβαια καί παίρνοντας μυρουδιά ἀπό τά τεκταινόμενα στήν παγκόσμια ἱστορία, ἀκόμα βασανιστικότερο γινόταν γιά μένα καί τό θέμα τῆς διαφαινόμενης ἀπουσίας καί σιωπῆς τοῦ Θεοῦ, ὅταν οἱ δίκαιοι ἀφανίζονται καί ἡ ἠχώ τῶν κραυγῶν τους πολλαπλασιάζεται ἀνατριχιαστικά μέσα σ’ ἕνα βουβό κενό. Ὅταν ὁ Θεός παρακαλεῖται νά ἐπέμβει καί δέν τό κάνει. Ὅταν κάποιοι πού ὑποφέρουν Τοῦ φωνάζουν καί ὁ οὐρανός σιωπᾶ.

Ὀκτώ κινηματογραφικές ταινίες σέ θεολογική παρακολούθηση, μέ θέμα τους αὐτό τό βασανιστικό ζεῦγος τῆς ἀπώλειας καί ἀπουσίας, τῶν ἀγαπημένων ἀδελφῶν καί τοῦ σπλαχνικοῦ Πατέρα. τό ζεῦγος πού πάντα θά μᾶς στοιχειώνει.

Τά δάκρυα, στοιχεῖο σωματικό ἀλλά καί σημεῖο πνευματικό, διαρρέουν ὅλη τήν ὑπόστασή μας καί ἐκφράζουν τά ἀνείπωτα. ὅσα ὁ λόγος καί οἱ λέξεις ἀδυνατοῦν νά μεταφέρουν. Πάντοτε κλαῖμε. στήν ὑπέρτατη χαρά καί στήν πιό ἀβάσταχτη θλίψη. Πάντοτε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θά μᾶς ὑπερβαίνει ἀλλά καί ἡ αἴσθηση τῆς ἀπουσίας Του θά μᾶς κατακλύζει. Τό περίσσευμα κι ἀπ’ τά δύο, ὅσο ἀδυνατοῦμε ἐμεῖς νά χωρέσουμε, ὑπερεκχειλίζει.

Μέ τά δάκρυα Σοῦ μιλᾶμε καλύτερα. μέ τά δάκρυα Σέ ἀναζητοῦμε. Μέ τά δάκρυα πιστώνουμε τήν παρουσία Σου μέσα μας καί μέ τά ἴδια δάκρυα σπαράζουμε τήν ἀπουσία Σου.

Οἱ εἰλικρινεῖς πάντοτε θά κλαῖνε. μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο.

Πάντοτε κλαμμένοι μπροστά Σου θά ’μαστε καί τά δάκρυα οἱ ἀποσκευές μας. Μ’ αὐτά θά ξεπλένουμε τό χῶμα ἀπό πάνω μας ἀλλά καί θά ποτίζουμε στάλα-στάλα τήν ἐλπίδα.

"Διαβάζοντας το βιβλίο, ένοιωσα σε κάθε σελίδα του, σε κάθε πρόταση, σε κάθε λέξη την εναγώνια του Ωραίου. Την χαμένη ομορφιά. Το βιβλίο καταμαρτυρά αλήθειες, χωρίς τις οποίες δεν ζεις αληθινά...

Ο συγγραφέας παίρνει όλα τα δάκρυα και τα κάνει φωνή που λέει πως όσο πόνο κι αν εμπεριέχει αυτή η ζωή, η απίστευτα σκληρή, κάποιες φορές, είναι όμορφη.

Πίσω από τον λυρική αφήγηση και τον πυκνά σε νοήματα δομημένο λόγο, ο συγγραφέας όντας ευαίσθητος παλμογράφος της ζωής, με μάτια διεισδυτικά μέσα στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής, μας κάνει να νοιώσουμε πως η ζωή είναι Θείο δώρο...

Όλη η Αγάπη για την ζωή μέσα σε ένα βιβλίο. Να είναι καλοτάξιδο! Εννοείται πώς θα είμαστε εκεί στην παρουσίαση!"

Η ποίηση είναι στους δρόμους

Θεωρώ ότι όλοι μας είμαστε εν δυνάμει ποιητές. Και πάντα με γοήτευε ένας γραμμένος τοίχος γιατί συνήθως είχε κάτι σοφό ή όμορφο να πει...Μέσα σε λίγες λέξεις.

23ο Παζάρι Βιβλίου στην πλατεία Κοτζιά

Από σήμερα και για 24 ημέρες, έως και την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου, πραγματοποιείται στην πλατεία Κοτζιά το μεγαλύτερο και πλέον οργανωμένο Παζάρι Βιβλίου στην πόλη των Αθηνών, με κεντρικό σύνθημα «Το Βιβλίο είναι η δύναμή σου».

Το Παζάρι Βιβλίου είναι η θεσμοθετημένη εκδήλωση που διοργανώνεται εδώ και 23 έτη, προσφέροντας στο αναγνωστικό κοινό χιλιάδες τίτλους βιβλίων σε πολύ χαμηλές τιμές, που αρχίζουν από μόλις ένα ευρώ.

Στο 23ο Παζάρι Βιβλίου, όπως κάθε χρόνο, συμμετέχουν εκδότες από όλη την Ελλάδα (μέλη πρωτοβάθμιων σωματείων), προσφέροντας πάνω από 9.000 τίτλους βιβλίων, σε τιμές, που δεν ξεπερνούν το 30% της αρχικής τους λιανικής τιμής.

Σε μία σύγχρονη, υπαίθρια, στεγασμένη και θερμαινόμενη εγκατάσταση, το αθηναϊκό, και όχι μόνο, αναγνωστικό κοινό έχει την ευκαιρία να προμηθευτεί αξιόλογα βιβλία από μία μεγάλη ποικιλία τίτλων, όλων των κατηγοριών και για όλες τις ηλικίες, αξιόλογα βιβλία σε τιμές έκπληξη.

Το φετινό Παζάρι Βιβλίου -το οποίο πραγματοποιείται στο πλαίσιο και με τη στήριξη της διοργάνωσης «Αθήνα 2018 - Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου του Δήμου Αθηναίων»- θα λειτουργεί καθημερινά, Σάββατα και Κυριακές από τις 09:00 το πρωί μέχρι και τις 21:00 το βράδυ, με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

via

Κορμός δέντρου 110 ετών έγινε βιβλιοθήκη!

Ένα δέντρο που κόβεται δε σημαίνει ότι αχρηστεύεται κιόλας. Αυτό άλλωστε απέδειξε η Sharalee Armitage Howard, βιβλιοθηκάριος, καλλιτέχνης και πρώην βιβλιοδέτης, που αποφάσισε ότι ο κορμός μιας λεύκας 110 ετών στην αυλή της θα αποτελούσε το τέλειο σκηνικό για μια «Μικρή Βιβλιοθήκη».

«Για χρόνια τα κλαδιά του δέντρου έπεφταν στο πεζοδρόμιο, με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος τραυματισμού ακόμα και για τους περαστικούς. Τελικά ένα κλαδί έπεσε στο αυτοκίνητο του γιου μας», επισημαίνει η Sharalee Armitage Howard. Αν και η μέση διάρκεια ζωής μιας λεύκας είναι 40-50 χρόνια με αυτή την ιδέα το δέντρο κατάφερε να ζήσει ήδη το διπλάσιο.

Ο κορμός του δέντρου έχει σκαλιστεί εσωτερικά, διαθέτει στέγη, εσωτερικό και εξωτερικό φωτισμό και φιλοξενεί βιβλία δημιουργώντας μια από τις πιο εντυπωσιακές βιβλιοθήκες στον κόσμο

via