Υπάρχει ένας κόσμος αιθέριος κι ονειρικός και ζούνε τα σύννεφα που ταξιδεύουν σε χώρες μαγικές, εκεί που ζουν παραμύθια.
Κοιτάζω, να δω την πόλη μου από ψηλά και ψάχνω να δω ουρανό. Τον κρύψαμε και μάθαμε το γκρίζο να το λέμε φως. Όλα από ψηλά, τα βλέπουμε πιο καθαρά.
Οδηγώ σε μια πόλη, χωρίς πράσινο ,αφού τριάντα χρόνια, τώρα, δεν σκέφτηκα να περπατήσω σε πορεία αυτογνωσίας, να διαμαρτυρηθώ που μας το κλέβανε. Τώρα, δεν έχω, να το δώσω στο παιδί μου.
Περπατώ σε μια πόλη, χωρίς φαντασία αλλά ούτε και γι' αυτό δεν διαμαρτυρήθηκα ποτέ. Τώρα, γύρω μου, δεν υπάρχει να την χαρίσω στο παιδί μου. Υπάρχει, όμως, μέσα του και φτιάχνουμε τον κόσμο, απ' την αρχή μέσα από το παιχνίδι.
Κάτι μου λέει πώς η εποχή της αθωώτητας ίσως πια, να έχει χαθεί σ' αυτήν την πόλη, την χώρα. Τότε, άγνοια...σήμερα βλέπουμε; Δεν είμαι σίγουρη.
Πόσο επηρεάζει την ζωή μας, η κρίση; Που δεν είναι μόνο οικονομική αλλά, κατά την γνώμη μου, βαθιά πολιτισμική. Κοιτάζω τους ανθρώπους, πάντα στα μάτια. Βλέπω πρόσωπα, κάποιες φορές, σκυθρωπά και κάποιες φορές γεμάτα αγωνία για το μέλλον κι όταν γυρνώ και κοιτάζω τα παιδιά, βλέπω χαρά και την ζωή.
Στα μάτια των παιδιών ο κόσμος όλος, ανθίζει. Δεν είναι ο κόσμος μας ιδανικός...Κάτι, μου λέει, ότι η ζωή είναι αλλού κι εμείς τόσα χρόνια χαμένοι στην μετάφρασή της...Σαν να ξεχάσαμε που πάμε.Πιάνω το χέρι της κόρης μου που μου δείχνει τ' αστέρια κι η καρδιά μου χτυπά, ένα χαμόγελό της κι αναπνέω...
Είμαι μαμά, το πιο μεγάλο δώρο, το πιο φωτεινό μονοπάτι. Καλημέρα ζωή! Καλή αρχή σ' οτι κι αν ξεκινήσετε...μην σταματήσετε να ελπίζετε. Έτσι κι αλλιώς το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να πιστέψουμε πώς τα όνειρα, γίνονται αληθινά κι οτι υπάρχει ελπίδα, εκεί...έξω...και μας φωνάζει "Έλα"!
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, παρακαλώ μοιραστείτε το. Θα το εκτιμούσα. :)
