Το αγαπημένο λογοτεχνικό βιβλίο κάθε χώρας (χάρτης)

Το διάβασμα ενός βιβλίου αποτελεί την καλύτερη συντροφιά ενώ παράλληλα ανοίγει τους ορίζοντές μας και διεγείρει τις σκέψεις μας.

Ένας λάτρης των βιβλίων και χρήστης του Reddit με όνομα Backforward24, αποφάσισε να συμπληρώσει έναν χάρτη με το αγαπημένο λογοτεχνικό βιβλίο κάθε χώρας και να τον κοινοποιήσει στο διαδίκτυο, όπου πολλοί έκαναν τις διορθώσεις και τις επισημάνσεις τους για το ποιο θα πρέπει να είναι το πιο αντιπροσωπευτικό.

Τα κριτήρια που πρέπει να πληροί ένα βιβλίο για να τοποθετηθεί στο χάρτη είναι να είναι υψηλής αναγνωσιμότητας, να έχει γραφεί από συγγραφέα της χώρας και να αναφέρεται στη χώρα αυτή. Δεν γνωρίζουμε την ακρίβεια των πηγών του, πρόκειται ωστόσο για μια πρωτότυπη ιδέα που έχει αρκετό ενδιαφέρον.

Για την Ελλάδα ο δημιουργός του χάρτη έχει επιλέξει την Ιλιάδα.

Κι αν δυσκολεύεστε να διαβάσετε τον χάρτη σας αναφέρουμε ενδεικτικά μερικές μεγάλες χώρες και τα αγαπημένα τους βιβλία:

ΗΠΑ: Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια (Χάρπερ Λι)

ΡΩΣΙΑ: Πόλεμος και Ειρήνη (Λέων Τολστόι)

ΚΙΝΑ: Το όνειρο του κόκκινου δωματίου (Τζιν Γι)

ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Μεγάλες Προσδοκίες (Κάρολος Ντίκενς)

ΓΑΛΛΙΑ: Ο κόμης Μόντε Κρίστο (Αλέξανδρος Δουμάς)

ΓΕΡΜΑΝΙΑ: Οι Μπούντενμπροκ (Τόμας Μαν)

ΙΣΠΑΝΙΑ: Δον Κιχώτης (Μιγκέλ ντε Θερβάντες)

ΙΤΑΛΙΑ: Θεία Κωμωδία (Δάντης Αλιγκέρι)

ΑΡΓΕΝΤΙΝΗ: Μυθοπλασίες (Χόρχε Λουίς Μπόρχες)

ΒΡΑΖΙΛΙΑ: Dom Casmurro (Ζουακίμ Μαρία Μασάντου ντε Ασσίς)

ΚΑΝΑΔΑΣ: Η Άννα της χαράς (Λούσι Μοντ Μοντγκόμερι)

ΜΕΞΙΚΟ: Πέδρο Πάραμο (Χουάν Ρούλφο)

ΝΟΤΙΑ ΑΦΡΙΚΗ: Ατίμωση (Τζον Μάξγουελ Κούτσι)

ΑΙΓΥΠΤΟΣ: Ο δρόμος κοντά στο παλάτι (Ναγκίμπ Μαχφούζ)

ΝΙΓΗΡΙΑ: Τα πάντα γίνονται κομμάτια (Τσινούα Ατσέμπε)

ΤΟΥΡΚΙΑ: Με λένε Κόκκινο (Ορχάν Παμούκ)

ΙΡΑΝ: Βιβλίο των Βασιλέων (Φερντοσί)

ΙΝΔΙΑ: Ο Θεός των μικρών πραγμάτων (Αρουντάτι Ρόι)

ΙΑΠΩΝΙΑ: Kokoro (Νατσούμε Σοσέκι)

ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ: Ο Φυτοφάγος (Χαν Κάνγκ)

via

Τοιχογραφία 90 μέτρων στην Αθήνα για τα 500 χρόνια του Λεονάρντο Ντα Βίντσι

.

Tο Παλιό Αμαξοστάσιο του ΟΣΥ στο Γκάζι φιλοξενεί με μεγάλη επιτυχία και τεράστια ανταπόκριση του κοινού τη μεγαλειώδη έκθεση Leonardo Da Vinci – 500 Years of Genius. Αυτή την περίοδο στον εξωτερικό τοίχο του Παλιού Αμαξοστασίου επί της οδού Πειραιώς ολοκληρώθηκε απο τον εικαστικό καλλιτέχνη ΙΝΟ (@/#inoexpo), μια τοιχογραφία μήκους 90μ με πηγή έμπνευσης το Λεονάρντο Ντα Βίντσι ύστερα από ανάθεση της Λάβρυς.

Ο Βιτρούβιος Άνθρωπος, τα μοναδικά μυστηριώδη μάτια της Μόνα Λίζα, ο Μυστικός Δείπνος, η αυτοπροσωπογραφία του Λεονάρντο, απεικονίζονται ζωγραφικά με την ιδιαίτερη γραφή του ΙΝΟ ο οποίος υπογράφει πολλά εμβληματικά έργα στην πόλη της Αθήνας.

Χρησιμοποιώντας μια συγκεκριμένη χρωματική παλέτασε όλα του τα έργα και η οποία αποτελείται από άσπρο, μαύρο, κλίμακα του γκρι και γαλάζιο, απεικονίζει τα θέματά του με την τεχνική της αφαίρεσης, έτσι που η θέασή τους να λειτουργεί ευκρινέστερα από απόσταση. Χρησιμοποιεί επίσης τα «κοψίματα», όπως τα ονομάζει, τις τομές δηλαδή στις σχεδιαστικές φόρμες.

Με την ολοκλήρωση της τοιχογραφίας, η Αθήνα αποκτά ένα έργο σύγχρονης τέχνης, με έντονο συμβολισμό και θέμα τη μεγαλύτερη διάνοια όλων των εποχών. Ο ΙΝΟ δημιουργώντας αυτή την τοιχογραφία, στην οποία για πρώτη φορά χρησιμοποιεί τόσες πληροφορίες, ιστορικές και άλλες, για ένα έργο παραστατικής ζωγραφικής, συνδέει τη ζωή και το έργο του επιστήμονα, μηχανικού, εφευρέτη και καλλιτέχνη, με τη σύγχρονη καθημερινότητα της πρωτεύουσας. 

Η τοιχογραφία έρχεται να ενισχύσει τη μοναδική εμπειρία επαφής με τη ζωή και το έργο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι, την οποία χαρίζει η έκθεση αυτή σε μικρούς και μεγάλους.

via

Η ευλογία να έρχονται στην ζωή σου, αληθινοί φίλοι...

Δεν έχω παράπονο από αυτήν την ζωή, όλα τα έζησα. Την ευτυχία...την παραλίγο ευτυχία...όλα. Κι είναι ωραίο να πονάς γιατί είναι η απέραντη αγάπη τα δάκρυα. Όταν φύγω από εδώ, αυτό θέλω να το ξέρουν τα παιδιά μου. Ότι η ζωή όσο πόνο κι αν εμπεριέχει είναι ωραία.

Κι ήθελα πολύ να γνωρίσω όλα αυτά που σε κάνουν να γελάς...Για να στα χαρίζω κάθε μέρα.Όταν φύγω από εδώ θα πάω να τα βρω. Και θα γελάμε, εκεί, με όλη μας την ψυχή.

Δυνατά, πολύ δυνατά όπως γελάμε, ξέρεις εσύ, όταν είμαστε μαζί και βρέχει καρεκλοπόδαρα κι είμαστε άλλη μια φορά, χωρίς ομπρέλα...Βουτιά η αγάπη στο κενό. Τι να τις κάνεις τις προφυλάξεις; Ζήσε...

Γιατί οι καταιγίδες της ζωής καθαρίζουν την ψυχή μας και μας κάνουν να βγάλουμε φτερά. Πονάω κι είμαι ευτυχισμένη μαζί...σε ευχαριστώ που ήρθες στην ζωή μου

Μεγάλη ευλογία να έρχονται στην ζωή σου αληθινοί φίλοι να φωτίζουν τα σκοτάδια σου...κι εσύ τα δικά τους και να τα γεμίζεις φως, όλο και πιο πολύ φως και να ζωγραφίζεις χαμόγελα στην ψυχή τους. Μεγάλη ευλογία να έρχονται στην ζωή σου, αληθινοί φίλοι...

Βιβλιοπαρουσίαση του βιβλίου Ὁ κινηματογράφος τῆς ἀπουσίας τοῦ Θεοῦ σέ θεολογική παρακολούθηση. Συγγραφέας: π. Βασίλειος Χριστοδούλου από τις εκδόσεις Γρηγόρη

Παρουσιάσθηκε την Κυριακη 27.119, στο Πολιτιστικό Κέντρο της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών, µε απόλυτη επιτυχία το βιβλίου του π. Βασιλείου Χριστοδούλου «Και ο κλήρος έπεσε στα δάκρυα» (Ο κινηµατογράφος της απουσίας του Θεού σε Θεολογική παρακολούθηση) από τις εκδόσεις «ΓΡΗΓΟΡΗ» υπό την αιγίδα του Ιδρύματος Ποιμαντικής Επιμόρφωσης της Ι.Α.Α.

Για το βιβλίο µίλησαν ο Χρυσόστοµος Σταµούλης καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ ο οποίος αναφέρθηκε στην σύνδεση της Θεολογίας και κινηματογράφου  µε αφορµή το παρουσιαζόμενο βιβλίο αλλά  και στην ανάγκη που πλέον έχει δηµιουργηθεί ενός διαλόγου της Εκκλησίας µε τη σύνχρονη Τέχνη. Τόνισε ότι το  συγκεκριμένο βιβλίο πρωτοπορεί στον διάλογο αυτό στά δάκρυα ευχαριστώντας τον συγγραφέα για την όλη του προσπάθεια.

Στη συνέχεια τον λόγο πηρε ο π. Χριστόδουλος Μπίθας (Θεολόνος &συγγραφέας) ο οποίος µε λόγο ποιητικό και λογοτεχνικό αναφέρθηκε στην ευχαριστιακη και δοξολογική διάσταση της ζωής που ξετυλίγεται µέσα απ" τις σελίδες του βιβλίου ως ίσως τη µόνη απάντηση στο αιώνιο σκάνδαλο της ύπαρξης του κακού στον κόσμο και της φαινομενικης απουσίας και σιωπής του Θεού.

Κατόπιν ο Σταύρος Ζουµπουλάκης (Νοµικός, φιλόλογος & συγγραφέας) αναφέρθηκε στον πυρήνα του βιβλίου που είναι η απουσία και σιωπή του Θεού στο Άουσβιτς µε αφορµή τη σχολιαζόµενη στο βιβλίο ταινια «ο νιος του Σαούλ» αλλά και το επίμετρο που την συνοδεύει «Θεός και ΆουσΘιτς», κάνοντας και αναφορά στην επέτειο µνήµης των Θυµάτων του Ολοκαυτώματος (27/1). Ο κ. Ζουμπουλάκης τόνισε πως είναι το πρώτο βιβλίο στην ελληνική θεολογική βιβλιογραφία -και µάλιστα από κληρικό της ορθόδοξης Εκκλησίας που ασχολείται µε το Θέμα του Ολοκαυτώµατος, αφού όπως τόνισε, είναι πολύ στενόχωρο το γεγονός πως όλα αυτά τα χρόνια δεν έχει υπάρξει το παραµικρό επίσηµο κείµενο από ορθόδοξης πλευράς που ανοικτά και ξεκάθαρα να καταδικάζει τον αντισηµιτισµό και το Ολοκαύτωμα. Επισήμανε στη συνέχεια την απόλυτη συµφωνία του με την θεολογική οπτική που ο συγγραφέας δίνει στο βιβλίο του, τονίζοντας πως το κακό και η σιωπή τού Θεού δα αποτελούν νια πάντα ένα άλυτο πρόβλημαμία ρωγµή στη σχέση µας µε τον Θεό.

Η εκδήλωση έκλεισε µε ένα κείµενο που τα µέλη της νεανικής συντροφιάς της ενορίας του π. Βασιλείου έγραφαν, σχετικά µε την εµπειρία τους απ, όλα αυτά τα χρόνια συµµετοχής στις ενοριακές κινηματογραφικές προβολές που ο π. Βασίλειος Χριστοδούλου κάνει. 

Οι δύο όροφοι του Πολιτιστικού Κέντρου ήταν κατάμεστοι από κόσµο, νι* αυτό και οι μισοί από τους παρευρεθέντες παρακολούθησαν την εκδήλωση από ταυτόχρονη βιντεοπροβολή στον επάνω όροφο του κτιρίου.

Ακολούθησε πλούσιο κέρασµα νια όλους µε πληθώρα εδεσµάτων, τα οποία ετοιµάστηκαν από τις κοπέλες της ενοριακης, νεανικής συντροφιάς του π. Βασιλείου. Την όλη εκδήλωση συντόνισε και παρουσίασε ο Γιώργος Μπάρλας.

"Για όλους εμάς που μοιραστήκαμε αυτήν την βραδιά ήταν σίγουρα μια αποκάλυψη... Συγκινηθήκαμε πολύ βαθιά, προβληματιστήκαμε πάνω στην αέναη αναζήτηση του αληθινού στην ζωή μας. "Καί ὁ κλῆρος ἔπεσε στά δάκρυα"... ένα βιβλίο που το διαβάζεις και σε στιγματίζει για πάντα με το φως του. Πολύ φτωχές οι λέξεις για να το περιγράψω....

Και το πιο σημαντικό; Νιώσαμε τον συγγραφέα, ευαίσθητο παλμογράφο της ανθρώπινης ψυχής να μας ταξιδεύει με το καράβι του στα άδυτα του ανθρώπινου πόνου και της απώλειας. Να γίνεται συνοδοιπόρος μας στο έρεβος, στα δικά μας σκοτάδια, εκεί που ο Θεός μοιάζει απών και νιώθουμε απόλυτα μόνοι και ξεχασμένοι στην έρημο της μοναξιάς και της εκκωφαντικής σιωπής, με σκοπό πάντα να μας βγάλει στο λιμάνι που έχει φως, αγάπη και ομορφιά.... 

Και το έκανε μέσα από το βιβλίο του...όπως έχω την χαρά και την Μεγάλη Ευλογία να ξέρω πώς το κάνει και στην προσωπική του ζωή, ύστερα από την δική μας συντριπτική απώλεια της μικρής μας κόρης, το δικό μας απόλυτο σκοτάδι, να μας οδηγεί ξανά στο Φως.

Μια πολύ ξεχωριστή βιβλιοπαρουσίαση... Από αυτές που σου αποκαλύπτουν οτι τελικά "Αγάπη είναι να δίνουμε στον Άλλον αυτό που δεν έχουμε". 

Ένα βιβλίο, δώρο Θεού, μια λατρευτική δοξολογία της ζωής, ένα βιβλίο σταθμός, στον οποίο πάντα θα θέλεις να γυρίζεις, γραμμένο από έναν πραγματικά Ωραίο Άνθρωπο που είναι Απώλεια να μην συναντηθείς μαζί του μέσα από το έργο του. 

Είχα την πολύ μεγάλη τιμή να είμαι εκεί.

Σας ευχαριστώ, πάτερ -Βασίλειε, με όλη μου την ψυχή..."

Και ο κλήρος έπεσε στα δάκρυα

Ὁ κινηματογράφος τῆς ἀπουσίας τοῦ Θεοῦ σέ θεολογική παρακολούθηση

Συγγραφέας: π. Βασίλειος Χριστοδούλου 
Το βιβλίο θα βρείτε από τις εκδόσεις Γρηγόρη εδώ  

Περισσότερα για το βιβλίο διαβάστε εδώ

Παρακολουθήστε το βίντεο με την παρουσίαση του νέου βιβλίου του π. Βασιλείου Χριστοδούλου με τίτλο "Και ο κλήρος έπεσε στα δάκρυα - ο κινηματογράφος της απουσίας του Θεού σε θεολογική παρακολούθηση", η οποία πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 27.01.2019 στο Πολιτιστικό Κέντρο της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Για το βιβλίο μίλησαν: - Χρυσόστομος Σταμούλης, Καθηγητής Θεολογίας ΑΠΘ - π. Χριστόδουλος Μπίθας, θεολόγος -συγγραφέας - Σταύρος Ζουμπουλάκης, Νομικός, φιλόλογος καί συγγραφέας, Πρόεδρος του Βιβλικού Ιδρύματος «Άρτος Ζωής» και του Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος ενώ την εκδήλωση συντόνισε ο Γιώργος Μπάρλας, θεολόγος-φιλόλογος.

H αγάπη της Λευκοθόης για τον Ήλιο εξηγεί γιατί το ηλιοτρόπιο όταν βρεθεί κοντά σε δέντρα που παράγουν λιβάνι τα μαραίνει

Τα ηλιοτρόπια αναπτύσσονται ακολουθώντας την πορεία του Ήλιου στον ουρανό, ενώ τη... νύχτα στρέφονται αργά προς την ανατολή, περιμένοντας το επόμενο ξημέρωμα.

Σύμφωνα με τη μυθολογία, ο Ήλιος ήταν ερωτευμένος με την Ωκεανίδα Νύμφη, Κλυτία. Τον έρωτα αυτό αποφάσισε να καταστρέψει η Αφροδίτη, θέλοντας να πάρει εκδίκηση. Η θεά είχε εξοργιστεί, επειδή ο Ήλιος φανέρωσε την κρυφή ερωτική της σχέση με τον Άρη.

Τον καταράστηκε, λοιπόν, να ερωτευτεί παράφορα την Λευκοθόη, κόρη του βασιλιά της Περσίας Όρχαμου και της Ευρυνόμης. Επειδή ήταν πάρα πολύ όμορφη, ο Ήλιος έριχνε τις ακτίνες του μόνο πάνω της.

Ανέτειλε κάθε πρωί νωρίτερα και έδυε αργότερα, ώστε να μπορεί να τη θαυμάζει. Κάποια στιγμή θέλησε να την πλησιάσει και για να μπει στο διαμέρισμα της αγαπημένης του, πήρε τη μορφή της Ευρυνόμης.

Κατάφερε να διώξει τις σκλάβες και να μείνει μόνος μαζί της, με τα εξής λόγια: «Φύγετε τώρα γιατί έχω κάποιο μυστικό να ανακοινώσω στην κυρά σας».

Τότε αποκάλυψε στη Λευκοθόη την ταυτότητα και τις προθέσεις του: «Εγώ είμαι αυτός που σας βλέπει όλους και φωτίζει το Σύμπαν, είμαι το φως του κόσμου και σε αγαπώ». Ακούγοντας αυτά τα λόγια η Λευκοθόη τρομοκρατήθηκε.

Ο Ήλιος χωρίς να χάσει καιρό πήρε την πραγματική του μορφή και απέκτησε τη συνηθισμένη λαμπρότητα του. Τότε η νεαρή κοπέλα τον ερωτεύτηκε παράφορα. Η πρώην ερωμένη του Ήλιου, η Κλυτία, ζήλεψε την ευτυχία τους.

Πληροφόρησε τον βασιλιά Όρχαμο για τα καμώματα της κόρης του και εκείνος την τιμώρησε. Την έθαψε ζωντανή και ζήτησε να τη σκεπάσουν με ένα λόφο άμμου.

Ο Ήλιος προσπάθησε να σώσει τη Λευκοθόη, αλλά ήταν πολύ αργά. Η κοπέλα είχε πεθάνει από ασφυξία. Για να τιμήσει τη μνήμη της, την περιέχυσε με αμβροσία και πότισε τη γη γύρω της λέγοντας: «Θα κάνω τουλάχιστον ό,τι χρειάζεται για να ανέβεις στον ουρανό». Αμέσως το κορμί της Λευκοθόης έβγαλε ρίζες και έγινε το δέντρο που παράγει το λιβάνι.

Από εκείνη την ημέρα ο Ήλιος διέκοψε κάθε επαφή με την Κλυτία και την περιφρονούσε. Η απελπισία της την οδήγησε σε θανάσιμο μαρασμό. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να ριζώσει στη γη και να μετατραπεί σε ένα φυτό με κίτρινο χρώμα. Πρόκειται για το ηλιοτρόπιο, το λουλούδι που στρέφεται στη μεριά του ήλιου και μαρτυρά τον έρωτα της Κλυτίας προς τον θεό.

Λέγεται πως το ηλιοτρόπιο όταν βρεθεί κοντά σε δέντρα που παράγουν λιβάνι τα μαραίνει και μαραίνεται και το ίδιο αμέσως μετά.

Βιβλιογραφία: «Ελληνική Μυθολογία, ο Ναός των Μουσών», Εκδόσεις Μίλητος

via