Οι Κερασιές Άνθισαν και Φέτος

Στα πολύ παλιά χρόνια, όταν ο Κόσμος ήταν καινούργιος ακόμα, οι νεράϊδες και τα ξωτικά, τα στοιχεία και τα πνεύματα κατοικούσαν ελεύθερα παντού. Στις σκοτεινές σπηλιές, στους κορμούς των δένδρων, ακόμα και μέσα στις μυρμηγκοφωλιές. Άνθρωπος δεν τα έβλεπε ποτέ. Που και που, ένιωθε αμυδρά την παρουσία τους ή άκουγε τις φωνούλες τους.

Εκείνη την εποχή, ζούσε ένα νεαρό και όμορφο αγόρι, ο Natsume, που δεν φοβόταν καθόλου τις αόρατες παρουσίες. Μ΄ένα φανάρι στο χέρι, βάδιζε στα σκιερά δάση και τα σκοτάδια. Όχι μόνον δεν φοβόταν αλλά έψαχνε, προσπαθούσε να δει με τα μάτια του τα πνεύματα και τα ξωτικά που ένιωθε και άκουγε. Όποτε περπατούσε στο δάσος, ένιωθε καθαρά την παρουσία ενός αγαθού πνεύματος δίπλα του. Ένα βράδυ, άκουσε ένα υπέροχο μελωδικό τραγούδι να έρχεται από μία πλευρά του δάσους.

Ακολουθώντας την μελωδία φθάνει σ΄ενα ξέφωτο. Δέσποζε ένα πανέμορφο ολάνθιστο δένδρο, το οποίο έλαμπε ολόκληρο κάτω από το φεγγαρόφωτο. Στις ρίζες του καθόταν μία κοπέλλα ακόμα πιο λαμπερή από το δένδρο, που τραγουδούσε την ουράνια μελωδία. Θαμπωμένος άλλα χωρίς φόβο την ρώτησε ποια είναι. Είμαι η Sakura, του είπε, το πνεύμα που σε συνοδεύω πάντα στο δάσος. Κάθισε δίπλα της γεμάτος χαρά και περιέργεια και άρχισαν να συζητούν φιλικά, σαν παλιοί γνώριμοι που ήταν. Η Sakura περιέγραφε τον αόρατο κόσμο της και ο Νatsume τον δικό του.

Συναντιόντουσαν συνέχεια μέχρι που μια μέρα εξομολογήθηκαν ο ένας στον άλλον τον έρωτά τους. Παντρεύτηκαν οι δυό τους, στο δάσος όπου ζούσαν πλέον μαζί. Ζούσαν ευτυχισμένοι παρά την διαφορετική τους φύση, όμως η Sakura ήξερε ότι δεν θα κρατήσει πολύ. Ήταν πνεύμα και έπρεπε να γυρίσει στον κόσμο της, σύντομα.

Κάποια μέρα, ανακοινώνει στον Natsume, ότι ήρθε η ώρα να φύγει, εξηγώντας τους λόγους. Η φωνή της, η μορφή της, έσβηναν σιγά – σιγά, Και πριν εξαϋλωθεί, βάζει στο χέρι του, έναν σπόρο. O Natsume, φύτεψε ευλαβικά, την μόνη απόδειξη της ευτυχίας του. Τον φρόντιζε καλύτερα κι από μωρό. Τον πρόσεχε μέρα νύχτα. Περιποιόταν το δενδρύλλιο που βλάστησε, με φροντίδα και αγάπη. Κι αυτό ψήλωνε και μπουμπούκιαζε. Και μια μέρα τα μπουμπούκια άνθισαν. Υπέροχα λεπτεπίλεπτα λουλούδια κερασιάς γέμισαν την καρδιά του με χρώμα και ομορφιά. Ήταν σαν το δένδρο που είχε πρωτοσυναντήσει την αγαπημένη του.

Αμέσως σκέφθηκε. Λες να είναι η Sakura; Ναι Natsume, είμαι η Sakura, ακούει μέσα του. Συνεχίζω να είμαι κοντά σου. Φρόντιζε αυτό το φυτό και θα σε φροντίζει κι΄αυτό. Κάθε χρόνο, κάθε άνοιξη, θα γεμίζουμε την καρδιά σου με ομορφιά. Από τότε, η ανθισμένη κερασιά ονομάζεται Sakura.

O γιαπωνέζικος αυτός μύθος είναι ένας από τους πολλούς που ακόμα λέγονται στην Ιαπωνία, για την προέλευση τόσο της κερασιάς όσο και του ονόματός της.

Κάθε άνοιξη, ολόκληρη η Ιαπωνία γιορτάζει με τελετουργική παρατήρηση τις ανθισμένες κερασιές (sakura). H παράδοση hanami sakura (παρατηρώ τα λουλούδια της ανθισμένης κερασιάς) ορίζεται από τους Ιάπωνες ως εθνικό πάθος ή εθνική εμμονή καθώς η sakura έχει συνδεθεί με το πνεύμα, την ζωή και το μεγαλείο τους.

Η ζωή και ο θάνατος, η παροδικότητα, η προσωρινότητα, η μεταβλητότητα των πραγμάτων και της ίδιας της ζωής γίνονται υποφερτά και αποδεκτά, θρησκευτικά, πολιτισμικά και κοινωνικά σημεία αναφοράς για την Ιαπωνική κουλτούρα μέσα από την πεποίθηση ότι το πνεύμα είναι άφθαρτο και αθάνατο.

Aπό τον 8ο μ.χ αιώνα (περίοδος Heian) η χαρούμενη hanami είχε ήδη θέση στην ζωή των ανθρώπων. Τότε παρατηρούσαν τα άνθη της δαμασκηνιάς τα οποία ανθίζουν νωρίτερα, περί τα τέλη του κρύου Γιαπωνέζικου Φεβρουαρίου.Τον 9o μ.χ. αιώνα (περίοδος Nara) υιοθετήθηκε η hanami sakura, καθως η κερασιά ανθίζει με πιό ζεστό καιρό και ο κόσμος μπορεί να βρίσκεται έξω, να θαυμάζει και να διδάσκεται.

Κάθε άνοιξη από το βορειότερο έως το νοτιότερο τμήμα του Ιαπωνικού Αρχιπελάγους, ένα πέπλο από λεπτεπίλεπτα άνθη κερασιάς σε χρώματα βυσσινί, ροζ, λευκό και όλες τις ενδιάμεσες αποχρώσεις, απλώνεται μέρα-μέρα, καλύπτοντας βουνά και έξοχές, πάρκα και πόλεις. Η πρόοδος της ανθοφορίας παρατηρείται από την Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία της Ιαπωνίας και ανακοινώνεται στο κοινό

www.japan-guide.com/sakura

Εκατομμύρια συρρέουν στα πάρκα και τα άλση των κερασιών, παρατηρούν και γιορτάζουν. Κάποιοι ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα ώστε να βρεθούν σε meisho-e, τοποθεσία με πλουσιότερη βλάστηση και ανθοφορία. Είναι ένα προσκύνημα. Ένα προσκύνημα στην Ζωή και την εφήμερη φύση της. Χαρούμενες παρέες ή μοναχικοί παρατηρητές, κάθονται κάτω από τα δένδρα και γιορτάζουν την ομορφιά της sakura, την άνοιξη, το πέρασμα από τον θάνατο στη ζωή, γιορτάζουν τη ζωή και τον εφήμερο χαρακτήρα της εξίσου, ο καθένας με τον τρόπο του.

Σε μία εβδομάδα περίπου, o Kami-no-Kaze o θεός του Ανέμου, από ανοιξιάτικο αεράκι που θωπεύει τα άνθη, γίνεται άνεμος ζωηρός που με τις γενναίες ριπές του εκατομμύρια πέταλα χορεύουν στον αέρα πριν ακουμπήσουν στην γη. Οι άνθρωποι παρατηρούν τα φτερουγίσματά τους με ήπια μελαγχολία. Η χλόη και τα μονοπάτια στρώνονται με λουλουδένιο χαλί.

Οι άνθρωποι περπατούν πάνω τους, περπατούν πάνω στην προσωρινότητα. Όλα αλλάζουν. Όλα είνα παροδικά. Κάθε τι, χάνεται μέσα στην στιγμή.

Η sakura και ο συμβολισμός της ταυτίστηκε με τους Samurai και τους kamika-ze που γεννήθηκαν για να ζήσουν λαμπρά και να πεθάνουν νέοι, δίνοντας την ζωή τους για να υπηρετήσουν την χώρα. Η sakura συμβόλιζε την αναγεννημένη ψυχή τους.

Ο παν-ιαπωνικός εκστατικός θαυμασμός των ανθών εκφράζεται με όλους τους δυνατούς τρόπους. Η εφήμερη ομορφιά τους και η λεπτεπίλεπτη φύση τους, σύμβολα της ιαπωνικής αισθητικής, εξυμνείται από τους ποιητές, δεσπόζει στα χαϊκού, διακοσμεί κιμονό και υφάσματα, οικιακά σκεύη, πίνακες και πτυσσόμενα παραβάν, κοριτσάκια βαπτίζονται με το όνομα Sakura, σε μία συνεχή υπενθύμιση της παροδικότητας, του προσωρινού στη ζωή, της μεταβλητότητας.

Η ανθρώπινη φύση όπως και η φύση κάθε ζωής, καθρεφτίζονται στο άνθος της κερασιάς, ειδοποιώντας τους ανθρώπους ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεται και ότι θα πρέπει να την ζουν πλήρως.

«Ανθίζουν και μετά

κοιτάμε και μετά

πέφτουν και μετά…»

Uetzima Onitsura (1660-1738)

via

Σαν σήμερα το «The Dark Side of the Moon» των Pink Floyd (1973)

Το «Dark Side of the Moon» εμπνέεται από τον πιεστικό τρόπο ζωής που μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο στην τρέλα, τον καταναλωτισμό, τον αυξημένο ρυθμό ζωής και μετακίνησης, την παρακμή των γηραιών ανθρώπων και το θάνατο, την απανθρωπιά της κοινωνίας και τις πολεμικές συγκρούσεις. Η θεματολογία αυτή μεταδίδεται τόσο μέσα από τους στίχους, όσο και μέσα από ήχους και ομιλία.

- Ο Ρότζερ Γουώτερς έγραψε όλους τους στίχους και ηχογράφησε τα «προσχέδια» των τραγουδιών σε ένα στούντιο κοντά στο σπίτι του, ενώ και τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος (Ντέιβιντ Γκίλμορ, Νικ Μέισον, Ρότζερ Γουώτερς & Ρίτσαρντ Ράιτ) πήραν μέρος στη δημιουργία και την παραγωγή του δίσκου.

- Η ηχογράφηση έγινε στα Abbey Road Studios, μεταξύ Ιουνίου 1972 και Ιανουαρίου 1973, χρησιμοποιώντας τις πιο εξελιγμένες τεχνικές που είχαν χρησιμοποιηθεί σε Ροκ άλμπουμ εκείνη την εποχή. Εκτός από τα κλασικά όργανα, χρησιμοποίησαν και ήχους, όπως ο ήχος ενός τεχνικού να τρέχει μέσα στο στούντιο, παλιά ξυπνητήρια κ.α.

- Το Dark Side of the Moon έγινε παγκόσμιο Best-Seller, φτάνοντας στην κορυφή στο Billboard 200 για μια εβδομάδα, αλλά παραμένοντας στη λίστα για 741 εβδομάδες (περίπου 14 χρόνια). Οι πωλήσεις έφτασαν τα 45 εκατομμύρια σε παγκόσμιο επίπεδο το 2008 με 400.000 πωλήσεις το 2002 καθιστώντας το στα 200 best-selling albums της χρονιάς σχεδόν 30 χρόνια μετά την έκδοση του. Στην Αμερική έγινε πλατινένιο το 1990 και διαμαντένιο το 1999. 

- Ο τίτλος «Τhe Dark side of the moon» ήδη είχε χρησιμοποιηθεί σε ακυκλοφόρητο δίσκο των Medicine Head, έτσι στην περιοδεία του 1972 μετονομάστηκε σε «Eclipse: A Piece for Assorted Lunatics». Μετά την αποτυχία του δίσκου των Medicine Head όμως πήρε το αρχικό του όνομα.

- Λόγω του ότι το αρχικό LP είχε δύο όψεις, υπήρχε διακοπή μεταξύ του «The Great Gig in the Sky» και του «Money» που στα live και τις εκδόσεις σε CD δεν υπάρχει.

- Στα περισσότερα CD στο τέλος του δίσκου ακούγεται αχνά το «Ticket to Ride» των Beatles από λάθος κατά την εκτύπωση των CD.

via

Το σκοτεινό νόημα του φεγγαριού

Θα μπορούσε να αποτελέσει κάλλιστα ένα μάθημα για το νόημα της ζωής. Την εξερεύνηση του χρόνου, την απληστία, τον καταναλωτισμό, τις συγκρούσεις, τις ψυχικές διαταραχές. Οι χτύποι της καρδιάς που αντιπροσωπεύουν την γέννηση, τα ουρλιαχτά που συμβολίζουν τον θάνατο. Μια σπουδή πάνω στην μουσική και την ίδια την ζωή είναι το Dark Side of the Moon των Pink Floyd και ναι είναι η αλήθεια έψαχνα καιρό μια αφορμή για να γράψω αυτές τις γραμμές και όπως φαίνεται την βρήκα.

Τέτοια μέρα ήταν όταν το 1973 οι άπιαστοι αυτοί μουσικοί τελείωναν την ηχογράφηση ενός από τους εμπορικότερους, αλλά και ομορφότερους δίσκους όλων των εποχών. Όχι απλά ένας δίσκος. Ένα καλλιτέχνημα που για να το καταλάβει κανείς απόλυτα πρέπει να το ακούσει ξανά και ξανά και να διεισδύσει βαθιά μέσα στο νόημα των στίχων και των συνθέσεών του. Με πρωτοποριακές για την εποχή τεχνικές το άλμπουμ πραγματοποιεί ένα ταξίδι από την ζωή προς τον θάνατο και πάλι πίσω, ψάχνοντας να ανακαλύψει τον δρόμο για την πεμπτουσία του ιδανικού.

Από τις progressive συνθέσεις που αποτελούν την βάση του μεγαλειώδους έργου, μέχρι τα jazz-fusion μονοπάτια, καθώς και τα blues rock ακούσματα για να καταλήξουμε στο ψυχεδελικό υπόβαθρο που χαρακτήριζε τους Pink Floyd από την αρχή της καριέρας τους. Κάθε τραγούδι έχει την δική του ιστορία, στοιχειωμένη ή μη. Σκοτεινή και υποβλητική, στα όρια της παράνοιας. Τα παιχνίδια μυαλού, οι φωνές που ακούγονται από το υπερπέραν. Τα γαλήνια synthesizers του Wright. Χρειάζονται πολλές σελίδες για να αποτυπώσω τι ακριβώς αντιπροσωπεύει το Dark Side of the Moon.

Οι Waters, Gilmour, Wright και Mason φιλοσοφούν τη ζωή, τραγουδούν και εκφράζονται μέσα από την μουσική και δίνουν ένα καλό πάτημα για να αναγνωρίσουμε σε μέγιστο βαθμό το ποιοι είμαστε. Μια μάχη με τις λέξεις, ένας κατακλυσμός από πολύχρωμες εικόνες, ένα “brain damage” που λένε και οι ίδιοι. Ακούγοντας βήμα βήμα το άλμπουμ συνειδητοποιείς τις αλήθειες που υπάρχουν μέσα σε αυτό και αντανακλούν την πραγματική ζωή, την καθημερινότητα, την ρουτίνα, τις σκέψεις μας.

«Don’t be afraid to care» σημειώνουν στο «Breathe» και συμβολίζουν την διστακτικότητα του ανθρώπου να έρθει κοντά με τον άλλον με τον φόβο ότι θα πληγωθεί. Πραγματικότητα. Στο «Time» απεικονίζεται η σπατάλη και το πέρασμα του χρόνου, τα χρόνια που περνούν, ο «ήλιος» που προσπαθούμε να προλάβουμε, αλλά παραβλέπουμε μεγαλώνοντας. «Νo one told you when to run, you missed the starting gun», παρατηρεί ο Waters. Χάσαμε το ξεκίνημα, μείναμε πίσω, πέσαμε. Θα ξανασηκωθούμε;

Η επιθυμία για το χρήμα, ο υπέρμετρος καταναλωτισμός, η απληστία, το καπιταλιστικό σύστημα που τρώει τα σωθικά των υπηκόων του. Όλα αυτά και όχι μόνο είναι το «Money». Η έννοια του ρατσισμού κάνει την εμφάνισή της στο «Us And Them», κάτι που γίνεται εμφανές από τον στίχο «Black and Blue, and who knows which is which and who is who». Μια συνεχής σύγ κρουση, μια μάχη ανάμεσα στους ανθρώπους και την κοινωνία.

Τα άγχη και οι πιέσεις της καθημερινότητας βγαίνουν μέσα από το «Brain Damage». «And if your head explodes with dark forebodings too, I’ll see you on the dark side of the moon». Σκοτεινά προαισθήματα οδηγούν στην τρέλα, στην έκρηξη, στο ξέσπασμα. Το φεγγάρι σε κάθε μία από τις φάσεις του προσδιορίζει την παράνοια. To «Eclipse» εκφράζει τις ανθρώπινες εμπειρίες, αλλά αφήνει μια ανοιχτή απαισιόδοξη εκδοχή με την ολοκλήρωσή του. «But the sun is eclipsed by the moon» είναι ο τελευταίος στίχος του άλμπουμ δείχνοντας ότι το καλό στην προκειμένη περίπτωση ο ήλιος, καλύπτεται από το φεγγάρι και τις αλλόκοτες και επικίνδυνες ιδέες που το περιβάλλουν και οδηγούν τον άνθρωπο προς την καταστροφή.

Γεμάτο μηνύματα ακόμα και χωρίς στίχους, παρά μόνο με τα ουρλιαχτά της Clare Torry είναι και το αριστούργημα «The Great Gig In The Sky». Το πιάνο, τα φωνητικά της, η απόγνωσή της για το απευκταίο ταξίδι προς τον θάνατο, αν και στην αρχή του τραγουδιού ακούγεται η φράση «I’m not afraid of dying». Όλη η ατμόσφαιρα του κομματιού δείχνει το τι πραγματικά νιώθει ένας άνθρωπος, τα συναισθήματα που συνήθως δεν εκδηλώνει απέναντι στους άλλους, υψώνοντας έναν συναισθηματικό τοίχο και κρύβεται πίσω από αυτόν.

Πλημμυρισμένο από συμβολισμούς, ιδέες, σοφίες. Με ξεκάθαρες αναφορές στα ψυχικά προβλήματα του πρώην μέλους της μπάντας, του Syd Barrett. Με απόψεις που μπορούν να αποτελέσουν διδαχές για την νοηματοδότηση της ζωής. Αυτό και κάτι ακόμα παραπάνω είναι το Dark Side of the Moon και πάμε να το ανακαλύψουμε για ακόμη μία φορά από την αρχή ως το τέλος του.

«Speak To Me/Breathe»

«For long you live and high you fly

But only if you ride the tide

And balanced on the biggest wave

You race towards an early grave»

«On The Run»

«Time»

«Every year is getting shorter

Never seem to find the time

Plans that either come to naught

Or half a page of scribbled lines

Hanging on in quiet desperation

Is the English way

The time is gone

The song is over

Thought I’d something more to say»

«The Great Gig In The Sky»

«Money»

«Money, so they say
Is the root of all evil
Today»

«Us And Them»

«Haven’t you heard it’s a battle of words
The poster bearer cried
Listen son, said the man with the gun
There’s room for you inside»

«Any Colour You Like»

«Brain Damage/Eclipse»

«And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear
And if the band you’re in starts playing different tunes
I’ll see you on the dark side of the moon»

«There is no dark side of the moon really. Matter of fact it’s all dark…».

via

Γιατροί συνταγογραφούν επισκέψεις σε μουσεία για ψυχική - σωματική υγεία

Η Γαλλόφωνη Ένωση Ιατρών του Καναδά (MFdC) ξεκίνησε συνεργασία με το Μουσείο Καλών Τεχνών του Μόντρεαλ (MMFA) Μια ομάδα Καναδών γιατρών, μεταξύ αυτών και ψυχιάτρων,έχει αρχίσει να συνταγογραφεί επισκέψεις σε μουσεία και γκαλερί τέχνης για να βοηθήσει τους ασθενείς που υποφέρουν από μια σειρά ασθενειών, να βελτιώσουν τη σωματική και ψυχική υγεία τους.

Μια συνεργασία μεταξύ της Γαλλόφωνης Ένωσης Ιατρών του Καναδά (MFdC) και του Μουσείου Καλών Τεχνών του Μόντρεαλ (MMFA) θα επιτρέψει στους ασθενείς που πάσχουν από διάφορα θέματα σωματικής και ψυχικής υγείας, μαζί με τους αγαπημένους τους, να επωφεληθούν από τα πλεονεκτήματα της τέχνης για την υγεία με δωρεάν επισκέψεις.

Το πιλοτικό έργο είναι παγκοσμίως καινοτόμο, σύμφωνα με τον διοργανωτή του. Το όλο εγχείρημα περιλαμβάνει γιατρούς και ψυχιάτρους που θα μπορούν να συνταγογραφήσουν έως και 50 επισκέψεις στο MMFA κατά τη διάρκεια της θεραπείας τους, με κάθε «συνταγή» να ισχύει για δύο ενήλικες και δύο ανήλικους.

Μέχρι στιγμής 100 γιατροί έχουν εγγραφεί για να συμμετάσχουν στη διάρκεια ενός έτους, δήλωσε στην εφημερίδα AFP την Πέμπτη η Nicole Parent, επικεφαλής του Ιατρικού Συλλόγου.

Οι αριθμοί των συμμετοχών των γιατρών, παρέχουν την απόδειξη ότι οι γιατροί διαθέτουν ευαισθησία και ανοικτό πνεύμα σε εναλλακτικές προσεγγίσεις, ανέφερε η Parent, αναφέροντας τα επιστημονικά αποδεδειγμένα οφέλη της τέχνης στην υγεία.

Μέχρι στιγμής 100 γιατροί έχουν εγγραφεί για να συμμετάσχουν στη διάρκεια ενός έτους, δήλωσε στην εφημερίδα AFP την Πέμπτη η Nicole Parent, επικεφαλής του Ιατρικού Συλλόγου.

Οι αριθμοί των συμμετοχών των γιατρών, παρέχουν την απόδειξη ότι οι γιατροί διαθέτουν ευαισθησία και ανοικτό πνεύμα σε εναλλακτικές προσεγγίσεις, ανέφερε η Parent, αναφέροντας τα επιστημονικά αποδεδειγμένα οφέλη της τέχνης στην υγεία.

Η Parent ελπίζει ότι και άλλα μουσεία στον Καναδά θα ακολουθήσουν το παράδειγμα του MMFA, το οποίο από το 2016 έχει καλλιεργήσει την τεχνογνωσία στην τέχνη της θεραπείας για άτομα με ποικίλες ασθένειες υγείας.

Είμαι πεπεισμένη ότι στον 21ο αιώνα, ο πολιτισμός θα είναι αυτό που ήταν η σωματική δραστηριότητα για την υγεία τον 20ο αιώνα, δήλωσε η διευθύντρια του MMFA Nathalie Bondil. Οι πολιτισμικές εμπειρίες θα ωφελήσουν την υγεία και την ευεξία, με τον ίδιο τρόπο που η ενασχόληση με τον αθλητισμό συμβάλλει στην καλή φυσική κατάσταση, ανέφερε η Bondil.

via

"Ο Γέρο-Παλαμάς πέθανε"- Η κηδεία του ποιητή Κωστή Παλαμά που μετατράπηκε σε αντικατοχικό συλλαλητήριο

Στις 27 Φεβρουαρίου 1943, πέθανε ο μεγάλος ποιητής Κωστής Παλαμάς σε ηλικία 84 ετών. Η κηδεία του έγινε την επόμενη ημέρα και μετατράπηκε σε ένα αντικατοχικό συλλαλητήριο.

Οι δεκάδες Αθηναίοι που τον συνόδευσαν στην τελευταία του κατοικία, τον αποχαιρέτησαν τραγουδώντας τον Εθνικό Ύμνο μπροστά στους Γερμανούς κατακτητές. Η Ιωάννα Τσάτσου έγραφε στο ημερολόγιό της: «Χτες βράδυ μία είδηση ακατανόητη μας ήρθε. Μία είδηση ασύλληπτη. Ο Γέρο-Παλαμάς πέθανε. Είχαμε ξεχάσει πως ήταν θνητός». Η είδηση του θανάτου του μεταδόθηκε σε όλη την κατοχική Αθήνα και την επόμενη ημέρα εκατοντάδες Αθηναίοι συγκεντρώθηκαν στο Α' Νεκροταφείο για να τον συνοδεύσουν στην τελευταία του κατοικία.

Ανάμεσα τους και ο Άγγελος Σικελιανός, ο οποίος στάθηκε πάνω από το φέρετρο του ποιητή και είπε: «Σε αυτό το φέρετρο ακουμπάει η Ελλάδα» . Στη συνέχεια απήγγειλε το ποίημα "Παλαμάς", που έγραψε προς τιμήν του ποιητή και μαζί με πλήθος κόσμου τον συνόδευσαν στον χώρο της ταφής. Εκείνη τη στιγμή άρχισαν να τραγουδούν τον εθνικό ύμνο.

Ήταν μια απότιση φόρου τιμής και ευγνωμοσύνης σε έναν από τους σημαντικότερους ποιητές της χώρας. Στο ποιητικό του έργο μίλησε για την Ελλάδα, την αγάπη και το αρχαιοελληνικό πνεύμα. Η συνεισφορά του στα ελληνικά γράμματα ήταν τεράστια και αποτέλεσε κεντρική μορφή της λογοτεχνικής «γενιάς του 1880».

Ο Κωστής Παλαμάς γεννήθηκε το 1859 στην Πάτρα και στα επτά του χρόνια έμεινε ορφανός από πατέρα. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Μεσολόγγι, απ΄όπου καταγόταν, και από μικρή ηλικία έδειξε την κλίση του στην ποίηση και τη λογοτεχνία. Διάβαζε ξένους ποιητές και έγραφε δικούς του στίχους. Μόλις τελείωσε το σχολείο μετακόμισε στην Αθήνα για να σπουδάσει στη Νομική Σχολή Αθηνών, ωστόσο δεν ολοκλήρωσε ποτέ τις σπουδές του, καθώς τον κέρδισε η ποίηση.

Εργάστηκε σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής και στα 21 του χρόνια τύπωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο "Τραγούδια της Πατρίδος μου". Ήταν η αρχή ενός πλούσιου ποιητικού έργου που εμπλουτιζόταν συνεχώς με σπουδαία ποιήματα μέχρι τη δεκαετία του '30. Έγραψε δεκάδες πεζογραφήματα και δοκίμια και χάρη στο έργο του επανεκτιμήθηκαν ποιητές όπως ο Άνδρέας Κάλβος, ο Κώστας Κρυστάλλης και ο Διονύσιος Σολωμός. Τάχθηκε υπέρ της δημοτικής και υπήρξε κορυφαία μορφή του δημοτικιστικού κινήματος. Έγινε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1930 ανέλαβε χρέη προέδρου. Απέκτησε διεθνή αναγνώριση και υπήρξε υποψήφιος για το Νόμπελ Λογοτεχνίας 14 φορές!

Από τα ποιητικά του έργα ξεχωρίζει ο "Τάφος", τον οποίο έγραψε μετά τον θάνατο του 4χρονου γιου του Άλκη το 1898. Είχε αποκτήσει ακόμη δύο παιδιά από τον γάμο του με τη Μαρία Βάλβη, τον Λέανδρο και τη Ναυσικά. Σημειώνεται ότι ο Παλαμάς, πέθανε 40 ημέρες μετά την πολυαγαπημένη του σύζυγο, τον θάνατο της οποίας δεν πληροφορήθηκε, καθώς η υγεία του ήταν ιδιαίτερα κρίσιμη.

Διαβάστε μερικούς στίχους από γνωστά ποιήματα του Παλαμά -Η Μεγαλοσύνη των λαών δεν μετριέται με το στρέμμα. Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέται και με το αίμα. -Δεν έχεις Όλυμπε θεούς, μηδέ λεβέντες Όσσα, ραγιάδες έχεις μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι, κούφιοι και οκνοί καταφρονάν τη θεία τραχειά σου γλώσσα, των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι ... -Αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλο κανένα, μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα! -Ασάλευτη δεν είναι καμιά ζωή Λογής ταξίδια μ’ έχουν τρικυμίσει μ’ είδαν τόποι, μου ανοίξανε ναοί και τέχνες με περπάτησαν και η φύση. -Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο κτίστης, ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.«Ο γκρεμιστής» -Είν’ η ζωή αχαμνόδεντρο σ’ ένα γκρεμόν επάνω. -Και ήταν οι καιροί που η Πόλη πόρνη σε μετάνοιες ξενυχτούσε και τα χέρια της δεμένα τα κρατούσε και καρτέραγ’ ένα μακελάρη (...) Και καρτέραγε τον Τούρκο να την πάρει -Ποιος ξέρει στ’ άλλα τ’ άστρα τι λαοί και τι κάστρα, τ’ άστρα, στο χάος γυρίζουν. -Και βρυσομάνα είν’ η γυναίκα· κι έρχονται από κείνη κι εσύ, αμαρτία, κι ο λυτρωμός κι η ανάσταση και ο Χάρος. -Τη φλόγα άρπαξαν οι άνομοι τη σβήσανε στα βαλτονέρια. -Γνώρισα την Αγάπη, σ’ έζησα πια, ζωή!

via

Hokusai και άλλοι μεγαλοφυείς Ιάπωνες καλλιτέχνες σε μια μοναδική έκθεση στην Αθήνα

Έργα του «πατέρα» των σημερινών manga θα φιλοξενήσει, ανάμεσα σε πολλά άλλα ιαπωνικά αριστουργήματα, η Πινακοθήκη του δήμου Αθηναίων στο πλαίσιο της έκθεσης «Η Ιαπωνία και το Βιβλίο» 

Μία από τις πλουσιότερες συλλογές ιαπωνικής τέχνης παρουσιάζεται στην Αθήνα από τις 4 Μαρτίου, στην Πινακοθήκη του δήμου Αθηναίων, στο πλαίσιο της έκθεσης «Η Ιαπωνία και το Βιβλίο», με έργα μεγάλων εκπροσώπων του Ukiyo-e, του σημαντικότερου ιστορικά καλλιτεχνικού ρεύματος της Ιαπωνίας. Ενδεικτικά, θα έχουμε την ευκαιρία να θαυμάσουμε εξαιρετικά εικαστικά έργα του 19ου αιώνα, τις σπάνιες εκδόσεις του Λευκάδιου Χερν και τις εικονογραφήσεις στις φανταστικές ιστορίες, καθώς και manga του Katsushika Hokusai. Τα έργα που θα εκτεθούν στην Αθήνα έρχονται από μια από τις πλουσιότερες παγκοσμίως συλλογές ιαπωνικής τέχνης, του Μουσείου Ασιατικών Τεχνών της Κέρκυρας. Συγκεκριμένα, θα παρουσιαστούν 68 έργα του μουσείου, πρωτότυπες έγχρωμες ξυλογραφίες των μεγάλων εκπροσώπων του ρεύματος Ukiyo-e, με προεξάρχουσα βαρύτητα στο εικαστικό έργο του θρυλικού Katsushika Hokusai (1760-1849), «πατέρα» των σημερινών manga, καθώς και η ιδιαίτερη συνομιλία των δύο πολιτισμών, μέσα από την παρουσίαση του έργου του Έλληνα Λευκάδιου Χερν (Patrick Lafcadio Hearn, 1850-1904), ο οποίος έζησε στην Ιαπωνία τον 19ο αιώνα και είχε τόσο κρίσιμη επιρροή στη διάδοση της ιαπωνικής λογοτεχνίας και τέχνης που αναγνωρίστηκε ως «εθνικός συγγραφέας» της Ιαπωνίας

Τα έργα των εκπροσώπων της Ιαπωνικής σχολής Ukiyo-e προέρχονται από τη Συλλογή Γρηγορίου Μάνου, ο οποίος ίδρυσε το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης Κέρκυρας, το 1928. Η συλλογή, που συγκροτήθηκε μεταξύ Βιέννης και Παρισιού, στα τέλη του 19ου αιώνα, είναι μια από τις μεγαλύτερες στον κόσμο σε πλούτο, ποιότητα και αριθμό. Ukiyo-e σημαίνει «εικόνες ενός ρέοντος κόσμου», κι αποτέλεσε στην τέχνη του 18ου και 19ου αι. αναφορά φιλοσοφίας ως προς την αέναη ρευστότητα του γήινου κόσμου. Εξέφρασε με την πρωτοποριακή του τομή όλη τη μεταμορφωτική περίοδο της νέας πρωτεύουσας της Ιαπωνίας, του λιμανιού Edo (σημερινού Τόκιο), ίσως της πρώτης διεθνούς μεγαλούπολης στον κόσμο, η κινητικότητα της οποίας εκφράζεται στην τέχνη. 

Έτσι είναι και το καλλιτεχνικό ρεύμα της Ιαπωνίας που εντυπωσίασε βαθιά την Δύση κι άνοιξε τις πύλες συνομιλίας με τη δυτική τέχνη. Η επιρροή του εγγράφεται ευδιάκριτα σε έργα μεγάλων ζωγράφων, όπως ο Βαν Γκογκ, ο Μανέ, ο Κουρμπέ ή ο Τουλούζ Λοτρέκ.

Στην έκθεση θα παρουσιαστούν έργα μεγάλων, κλασικών σήμερα, δασκάλων του είδους, όπως του Utamaro (1753-1806), με την αισθαντικότητα και την ολοζώντανη κίνηση των διάσημων «καλλονών» του, του Hiroshighe (1797-1858), που ξαφνιάζει ακόμα και σήμερα με την απροσδόκητη προοπτική των τοπίων του, του Kunisada (1786-1864), με την αποκαλυπτική ένταση του ρόλου στους ηθοποιούς Kabuki που εξέχουν στην προτίμησή του, του Kiyonaga (1752-1815), με τη μοναδική φυσικότητα των «παλλακίδων» του, του Kuniyoshi (1798-1861), διάσημου για τις «γάτες» του και ενός από τους τελευταίους μεγάλους δασκάλους του είδους κ.ά. 

Ανάμεσά τους, βαρύνουσας σημασίας και προβολής, το έργο του Katsushika Hokusai (1760-1849), εμπνευστή των σημερινών manga, που με την συνάρθρωση λόγου και εικόνας ανανέωσε ριζικά τις διαστάσεις έκφρασης των δύο μέσων. Ως φυσικό ακόλουθο στην έκθεση έρχεται η παρουσίαση του έργου του ελληνικής καταγωγής Ιάπωνα συγγραφέα, Λευκάδιου Χερν (Patrick Lafcadio Hearn, 1850-1904), που κεντρίζει έντονα το ενδιαφέρον τόσο με την απίστευτη πορεία της ζωής του, όσο και με την απόκοσμη, ιδιαίτερη αίσθηση της γραφής του.

Γνωστό στους κινηματογραφόφιλους είναι το κλασικό αριστούργημα Kwaidan του Ιάπωνα σκηνοθέτη Masaki Kobayashi, βασισμένο στο βιβλίο του Χερν, που είχε βραβευτεί το 1965 στις Κάννες. Η εξαιρετική συλλογή των έργων του Χερν ήταν έργο του Τάκη Ευσταθίου, που τη δώρισε στο Μουσείο Ασιατικής Τέχνης της Κέρκυρας, συμβάλλοντας σημαντικά στον σημερινό πλούτο των εκθεμάτων του. Ο Οργανισμός Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας δήμου Αθηναίων, η Αθήνα 2018, Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου δήμου Αθηναίων, μέγας δωρητής της οποίας είναι το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού, η Γενική Διεύθυνση Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς και το Μουσείο Ασιατικής Τέχνης Κερκύρας συνδιοργανώνουν την έκθεση που πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Πρεσβείας της Ιαπωνίας στην Αθήνα, στο πλαίσιο του εορτασμού των 120 χρόνων διπλωματικών σχέσεων Ελλάδας-Ιαπωνίας που συμπληρώνονται το 2019.

Την επιμέλεια της μοιράζονται ο Ντένης Ζαχαρόπουλος, καλλιτεχνικός σύμβουλος και επιμελητής της Πινακοθήκης, Μουσείων και Συλλογών του δήμου Αθηναίων και η Δέσποινα Ζερνιώτη, διευθύντρια του Μουσείου Ασιατικής Τέχνης της Κέρκυρας.

Info Η Ιαπωνία και το Βιβλίο Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων (Λεωνίδου & Μυλλέρου, Μεταξουργείο) 4/3-3/5 Εγκαίνια: 4/3, 19:30 Ώρες λειτουργίας: Τρ. 10:00-21:00, Τετ.-Σάβ. 10:00-19:00, Κυρ. 10:00-16:00 Είσοδος ελεύθερη 

via