Το παιχνίδι με το χαρτί μέτρου!

φωτογραφία από 

Για τις μέρες που μένετε σπίτι, σας προτείνω να παίξετε με το παιδί σας, το παιχνίδι με το χαρτί μέτρου. Ξετυλίγετε στο πάτωμα όσο χαρτί μέτρου θέλετε και ζωγραφίζετε τον δικό σας φανταστικό κόσμο.To παιχνίδι, μόλις, αρχίζει.

φωτογραφία από 
Πώς σας φαίνεται  η ιδέα;

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, παρακαλώ μοιραστείτε το. Θα το εκτιμούσα. :)

Μία φωλίτσα για τα πουλιά!

από

Η κόρη είναι στην ηλικία που κάνει συνεχώς ερωτήσεις. "Μανούλα, πως φτιάχνουν φωλιές τα πουλάκια;" Αποφάσισα, λοιπόν, να φτιάξουμε μία μαζί! Μια υπέροχη και πανεύκολη κατασκευή που το παιδί σας θα γίνει πολύ χαρούμενο να την φτιάξετε παρέα.

 από
Κι ύστερα, θα διαλέξετε ένα δέντρο να την κρεμάσετε. Καταπληκτικό!

 από

Τα υλικά που θα χρειαστούμε είναι αυτά εδώ!Εάν θέλετε μπορείτε να αυτοσχεδιάσετε και να προσθέσετε και τα δικά σας!

από

Παίρνουμε το σύρμα και το πλέκουμε σε σχήμα φωλίτσας.

 από

 από
Τα καταφέραμε!

 από
Ώρα να την διακοσμήσουμε!

 από 
Μπορείτε να την κρεμάσετε σε ένα δέντρο στον κήπο σας!

Υπέροχη διακόσμηση! 

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, παρακαλώ μοιραστείτε το. Θα το εκτιμούσα. :)

Απόψε ας φτιάξουμε πίτσα!

φωτογραφία από 

Σήμερα ας μαγειρέψουν τα παιδιά.Δώστε τους την ευκαιρία να δημιουργήσουν με τα χεράκια τους, καθώς και να περάσουν ευχάριστες ώρες στο σπίτι  φτιάνοντας το αγαπημένο τους φαγητό, που  δεν είναι άλλο φυσικά από την πίτσα!Η συμμετοχή των παιδιών στο μαγείρεμα είναι το αλατοπίπερο της συνταγής για να μάθουν τα παιδιά να τρώνε υγιεινά!

φωτογραφία από 

Φτιάχνοντας με το παιδί σας πίτσα  που έχει επάνω της, ακόμα και λαχανικά θα περάσετε ένα καταπληκτικό απόγευμα στο σπίτι!

 Θα ψάξετε στο ψυγείο σας και θα βρείτε διάφορα υλικά που θα μπορέσουν να αποτελέσουν πηγή έμπνευσης και δημιουργίας!

 φωτογραφία από 

Το πιο σημαντικό απ 'όλα, είναι το παιχνίδι και η χαρά με το παιδί σας...

 Και φυσικά είναι πολύ αστείο να φτιάχνεις ένα θυμωμένο, γκρινιάρικο πουλί. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες ιστορίες φτιάξαμε γι ΄αυτά τα πουλιά!

Τελικά, έχουν δίκιο που λένε πως τρώγοντας έρχεται η όρεξη... για δημιουργία!
Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, παρακαλώ μοιραστείτε το. Θα το εκτιμούσα. :)

Οι εργαζόμενες μαμάδες νιώθουν ενοχές που είναι μακριά από το παιδί τους. Έτσι κι αλλιώς όλες δεν νιώθουμε;

φωτογραφία από 

Σύμφωνα με μία έρευνα στο αμερικάνικο περιοδικό Εργαζόμενη Μητέρα, ένα  57% των εργαζόμενων μαμάδων νιώθουν, κάθε μέρα,  ενοχές που βρίσκονται πολλές ώρες μακρυά από το παιδί τους και ένα 31% τουλάχιστον, μια φορά την εβδομάδα. 

Αυτό σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει οτι όλες οι μαμάδες αισθάνονται ενοχές που δεν μπορούν να αφιερώσουν αρκετό χρόνο στο παιδί τους. Δεν εκπλήσσομαι με αυτά τα ευρήματα. 

Για να είμαι ειλικρινής πιστεύω οτι το περιοδικό αυτό, θα παρουσίαζε παρόμοια αποτελέσματα εάν πραγματοποιούσε την έρευνα σε μη εργαζόμενες μαμάδες...Τις περισσότερες φορές, άσχετα με το εάν οι μαμάδες εργάζονται ή όχι αισθάνονται ένοχες που δεν αφιερώνουν πολύ χρόνο για παιχνίδι με το παιδί τους. 

 Γιατί; Εάν εργάζονται έξω από το σπίτι, νιώθουν ένοχες που δεν έχουν χρόνο να αφιερώσουν στο παιδί τους. Εάν μένουν σπίτι, αισθάνονται ένοχες που δεν αποτελούν ίσως, καλό παράδειγμα για τα παιδιά τους, αφού δεν εργάζονται και δεν συνεισφέρουν οικονομικά και συγρόνως, σύμφωνα με την ίδια έρευνα, έχουν ενοχές που δεν αφιερώνουν χρόνο   στον εαυτό τους. 

Κι όσο για τις μαμάδες που δουλεύουν στο σπίτι ίσως κι αυτές να αισθάνονται ένοχες γιατί ναι μεν εργάζονται, αλλά δεν έχουν πολύ χρόνο για τις δουλειές του σπιτιού και για παιχνίδι.Φανταστείτε τι νιώθουν αυτές που δουλέυουν και έξω από το σπίτι και μέσα σε αυτό και θέλουν να είναι καλές σε όλα...Χαοτικό!

Νομίζω, ωστόσο, οτι το αίσθημα της ενοχής μπορεί να αποτελέσει έναν πολύ δημιουργικό μοχλό μέσα μας... εάν καταφέρουμε να το χειριστούμε σωστά. Εάν πάλι μας κατακλύσει, τότε, τα πράγματα γινονται εκετός ελέγχου...Το πρόβλημα είναι να μην θέλει μια μαμά να είναι τέλεια σε όλα.Α-δύ-να-τον!!!Καλύτερα, απλώς, αρκετά καλή κι ευτυχισμένη... Καθίστε ένα λεπτό να σκεφτείτε μέσα σας όλα αυτά....
 Τελικά  νιώθετε ενοχές που δουλεύετε ή δεν δουλεύετε; Περιμένω στα σχόλια την δική σας άποψη!

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, παρακαλώ μοιραστείτε το. Θα το εκτιμούσα. :)

Η τρομερή ηλικία των δύο. Οι πραγματικοί λόγοι για τα ξεσπάσματα...

Ένα πρωινό, η τότε δίχρονη κόρη μου έπαιζε ήσυχη...πολύ ήσυχη...Η ησυχία είναι πάντα ύποπτη κι επικίνδυνη. Είχε ανοίξει το ντουλαπάκι του μπάνιου και άρχισε βιαστικά για να μην την πάρω είδηση να το ψάχνει. Από την μεγάλη χαρά της που τα είχε καταφέρει να το ξεκλειδώσει αλλά και από την μεγάλη της αγωνία να βρει τα καλλυντικά μου για να βαφτεί άρχισε να μιλάει δυνατά περιγράφοντας τι έχει σκοπό να κάνει! Αλλά τι ατυχία! 

Φανταστείτε την απογοήτευση της, όταν μπήκα στο μπάνιο, την ώρα ακριβώς που είχε βγάλει έξω το κραγιόν και ήταν έτοιμη να το απλώσει στα χείλια της!Την σήκωσα και την έβγαλα, έξω  από το μπάνιο. Δεν την επαίνεσα για την ανακάλυψη της. Ούτε, φυσικά, της είπα ποτέ το σπίτι είναι ο καμβάς ζωγραφικής σου. Δημιούργησε ότι νομίζεις!Αντίθετα, της τα κατέστρεψα όλα!

Πριν να αποχτήσω παιδί, πήγαινα στο σούπερ-μάρκετ και έβλεπα παιδάκια που ζητούσαν από την μαμά τους να τους αγοράσει σοκολάτα και επειδή δεν τους την έπαιρνε, έπεφταν στο πάτωμα και άρχισαν να χτυπιούνται και να κλαίνε γοερά και κουνούσα το κεφάλι μου και προσπερνούσα.Τί μπορεί να πηγαίνει τόσο λάθος με αυτούς τους γονείς και τα παιδιά τους; Αναρωτιόμουν. Δεν νομίζω, να υπάρχει κάτι δύσκολο στο να παίζεις, να κοιμίζεις, να δίνεις φαγητό, να μεγαλώνεις ένα παιδί...έτσι σκεφτόμουν...

Σήμερα, μετά την απόχτηση του δικού μου παιδιού...έχω αναθεωρήσει πολλά πράγματα...Κι έχω αλλάξει οπτική όχι μόνο σαν άνθρωπος, αλλά και σαν δασκάλα... Και νιώθω την ανάγκη να απολογηθώ, όχι στους άλλους γύρω μου, αλλά στα παιδιά...Γιατί δεν είχα ανακαλύψει ή δεν θυμάμαι πολλές φορές την αλήθεια τους...Και ποια είναι αυτή;

Στα μάτια ενός δίχρονου παιδιού ο κόσμος φαντάζει πολύ διαφορετικός από τον δικό μας.Ο κόσμος είναι πολύ σκληρός αλλά και όμορφος.Γεμάτος μυστήρια να ανακαλύψεις αλλά και γεμάτος περιορισμούς και εντολές...

Ένα δίχρονο παιδί ακούει απο τους μεγάλους, συνέχεια..."Μην ακουμπήσεις την γάτα. Μην  ανοίξεις το ντουλάπι! Μην κόψεις το λουλούδι! Παντού περιορισμοί! "Καλύτερα να ήμουν έφηβος πάλι να έκανα την επανάσταση μου, παρά να είμαι 2 χρονών και να με κάνουν ότι θέλουν...""Τι γεύση έχει η πιπίλα όταν πέσει σε μια λακκούβα με νερό στο δρόμο; Τι σχέδια κάνει το γιαούρτι εάν το πετάξω και το τρίψω στο πάτωμα;""Τι θα συμβεί εάν βουτήξω στα μακαρόνια στο ποτήρι με την πορτοκαλάδα μου;" "Τι υπάρχει μέσα στην γλάστρα;" "Καλύτερα να μπω να ανακαλύψω..." Όλες αυτές ήταν οι δικές μας φοβερές ανακαλύψεις όταν ήμασταν δύο που οι μεγάλοι δεν άφηναν να τις ολοκληρώσουμε...

"Πόσο πολύ, μπορείς να μπερδευτείς απ' όλη αυτήν την συμπεριφορά των μεγάλων... όλο απαγορεύσεις και δεν μπορώ να καταλάβω το γιατί" ...έτσι σκέφτεται ένα παιδί δύο χρόνων.Κι αν μπορούσε να εκφράσει την σκέψη του θα μας έλεγε:"Για να καταλάβετε πως με κάνετε και νιώθω φανταστείτε πως έχετε κάτσει ήρεμα να πιείτε τον καφέ σας και να διαβάσετε την εφημερίδα σας και ξαφνικά από το πουθενά, εμφανίζεται ένας γίγαντας που δίνει μία τα πετά όλα κάτω και σας απαγορεύει να το κάνετε!

Ποια είναι η επιβράβευση για την περιέργεια που έχει ένα παιδί 2 χρόνων; Ίσως, λίγη ελευθερία και ενθάρρυνση; Τι καταπιεστικό που είναι να ζητάς από ένα παιδί 2 χρονών να φάει χρησιμοποιώντας πιρούνι το φαγητό του και να τρώει σκύβοντας μπροστά στον δίσκο για να μην πετάει τα ψίχουλα κάτω...ενώ αυτό θα ήθελε να κάνει τις δικές του μικρές ανακαλύψεις. Και που πάτε, αυτά που τους λέμε; "Φίλα το κοριτσάκι..." "Μα, μου είναι άγνωστο"! "Κάνε κόλλα το στη θεία!" "Κάνε παλαμάκια, τώρα!" "Πες στην νονά το τραγουδάκι που σου έμαθα"..."Πες αντίο στον κύριο Βασίλη" "Μα είναι η πρώτη φορά που τον βλέπω"... και που πολλές φορές δεν τα κάνουν γιατί απλώς δεν θέλουν...

Και η πραγματικότητα είναι η εξής. Τα νήπια προσπαθούν απεγνωσμένα να επικοινωνήσουν με τον έξω κόσμο...Σας το λέω, εγώ που έχω μαλώσει την κόρη μου που έτρεχε πάντα να σηκώσει το τηλέφωνο και να μιλήσει πρώτη, αλλά την μάλωνα, γιατί ήθελα να καταλάβω ποιος με έχει πάρει...Και αυτό, μας κόστισε ένα καινούργιο τηλέφωνο από τα τραβήγματα του καλωδίου και, ίσως, και μια ταραχή γιατί την ημέρα που χάλασε το τηλέφωνο από το τράβηγμα η Αντριάνα αρρώστησε και το κινητό στο σπίτι δεν έπιανε καλά. Επιπλέον, δεν μπορούσα με ένα μωρό που καίγεται από τον πυρετό και είναι φυσικό να κλαίει γοερά,  να ακούσω στην άλλη άκρη του χαλασμένου τηλεφώνου τον γιατρό και τις οδηγίες του...

Και φυσικά, οι γονείς στο τέλος, καλούμαστε να παίξουμε τον ρόλο του κακού...Τα νήπια πρέπει  να φάνε, να κοιμηθούν, να κάνουν μπάνιο...και πρέπει να υπάρχουν, βεβαίως, και κανόνες...Δεν πιστεύω, όμως, καθόλου στις τιμωρίες...είναι πολύ άχρηστο πράγμα...

Σήμερα, η Αντριάνα είναι κοντά στα 4  και καθώς επιστρέφαμε από τον παππού και την γιαγιά όταν πήγα να την βάλω στο παιδικό κάθισμα του αυτοκινήτου είδα μια μελανιά στο πόδι της. "Πού το έπαθες αυτό Αντριάνα;" Σιγή..."Σου μιλάω!" Πάλι σιγή..."Άκου, μαμά, όταν κάποιος δεν απαντάει... σημαίνει οτι απλά δεν θέλει να μιλήσει..."

Και σε πολλά χρόνια από τώρα...όταν, θα είμαι γιαγιά θέλω η  κόρη μου να μπορεί να φερθεί με κατανόηση  και σεβασμό στο  παιδί της...γιατί τα έμαθε μέσα στο σπίτι της.

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, παρακαλώ μοιραστείτε το. Θα το εκτιμούσα. :)