skip to main |
skip to sidebar
Η Ψυχή ήταν μία πεντάμορφη βασιλοπούλα, τόσο όμορφη που κανείς δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο να τη ζητήσει σε γάμο. Οι θνητοί την τιμούσαν σαν να ήταν η ίδια η Αφροδίτη, και η θεά ζήλεψε. Για να την ταπεινώσει, ζήτησε από τον γιό της, τον Έρωτα, να την κάνει να ερωτευτεί τον πιο άσχημο άντρα του κόσμου. Ο Έρωτας όμως, μόλις είδε την Ψυχή, την πόθησε και έδωσε χρησμό στον πάτερα της να την ετοιμάσει για γάμο και να την οδηγήσει στην κορυφή ενός ψηλού βουνού. Θα ερχόταν να την κατασπαράξει ένα τρομερό τέρας, έλεγε ο χρησμός. Ο βασιλιάς περίλυπος αλλά υποχρεωμένος να υπακούσει στην εντολή του χρησμού, ετοίμασε την κόρη του και την άφησε στην κορυφή του βουνού. Αντί για τέρας όμως, την πήρε από εκεί ο Ζέφυρος και την μετέφερε στον κήπο ενός λαμπρού παλατιού, όπου αόρατοι υπηρέτες εκτελούσαν κάθε της επιθυμία. Το βράδυ η Ψυχή αισθάνθηκε την παρουσία ενός αόρατου εραστή. Ένιωσε για πρώτη φορά τον Έρωτα να κυριεύει το κορμί της, κι ας μην μπορούσε να τον δει…
Έζησε έτσι ευτυχισμένη για αρκετό καιρό, ώσπου νοστάλγησε την οικογένειά της και ζήτησε να την δει. Ο Έρωτας, αόρατος πάντα, της έδωσε την άδεια με δύο όρους: να μην αποκαλύψει το μυστικό της ζωής της στο παλάτι του και να μην επιχειρήσει ποτέ να τον δει.
Οι αδελφές της, μόλις την είδαν τόσο ευτυχισμένη, ζήλεψαν και την πίεσαν φορτικά να αποκαλύψει το μυστικό της. Κάποια στιγμή εκείνη ενέδωσε και τους είπε την ιστορία. Τότε εκείνες την έπεισαν ότι ο αόρατος εραστής είναι κάποιο τέρας που τη θρέφει για να την φάει την κατάλληλη στιγμή. «Πρέπει να παραφυλάξεις και να τον σκοτώσεις, πριν σκοτώσει εκείνος εσένα», της είπαν με επιμονή…
Επιστρέφοντας στο παλάτι, η Ψυχή βρισκόταν σε τρομερό δίλλημα: να καταπατήσει την υπόσχεσή της στον αόρατο εραστή ή να παρακούσει τις αδελφικές νουθεσίες; Αποφάσισε να κάνει το πρώτο. Κρύφτηκε στο δωμάτιο του Έρωτα για να δει ποιο είναι αυτό το τέρας που δεν αποκαλύπτει τον εαυτό του και ενδεχομένως κάποια στιγμή θα την κατασπαράξει. Όταν όμως βγήκε από την κρυψώνα της, αντί για κάποιο δύσμορφο θηρίο, είδε έναν πανέμορφο έφηβο να κοιμάται. Ταράχτηκε τόσο από την ομορφιά του, που μία σταγόνα από το λυχνάρι που κρατούσε, έπεσε πάνω στο σώμα του Έρωτα και τον ξύπνησε.
Ο Έρωτας, οργισμένος που η Ψυχή είχε παρακούσει την επιθυμία του, έφυγε από το παλάτι… Εκείνη έμεινε να κλαίει για την απιστία της και το χαμό του ιδανικού εραστή… Ο Παν άκουσε το κλάμα της και τη συμβούλεψε να βγει σε βουνά και κάμπους και να τον αναζητήσει. Εκείνη πήγε πρώτα στο πατρικό της και ανάγκασε τις αδελφές της να γκρεμιστούν από το ψηλό βουνό για το κακό που της είχαν κάνει, και στη συνέχεια άρχισε να περιπλανιέται, αναζητώντας τον Έρωτα, που την ίδια ώρα υπέφερε στο σπίτι της μητέρας του.
Η Αφροδίτη ζήλεψε ξανά την αγάπη των δύο νέων και άρχισε να καταδιώκει την Ψυχή, ώσπου εκείνη να παραδοθεί. Τότε η θεά της υπέβαλε δοκιμασίες, όπως να ξεχωρίσει ανακατεμένους σπόρους όλων των ειδών, να μαζέψει το χρυσό μαλλί άγριων προβάτων και να της φέρει νερό από τη λίμνη της Στύγας, Η Ψυχή τα κατάφερε με τη βοήθεια ζώων και στοιχείων της φύσης μέχρι που η Αφροδίτη της ζήτησε να κατέβει στον Άδη και να ζητήσει από την Περσεφόνη ένα παρασκεύασμα ομορφιάς. Μόλις η Ψυχή άγγιξε το παρασκεύασμα, έπεσε σε μαγικό ύπνο…
Ο Έρωτας όμως, που δεν μπορούσε να τη βλέπει άλλο να υποφέρει από τις δοκιμασίες της μητέρας του, και έχοντας πάρει πια τις αποδείξεις της αγάπης της, την ξύπνησε με ένα βέλος και ζήτησε από τον Δία να του δώσει την άδεια να την παντρευτεί. Σύντομα η Ψυχή γέννησε ένα κοριτσάκι… Ήταν η Ηδονή.
O μύθος του Έρωτα και της Ψυχής βρήκε την ιδανική αποτύπωσή του στο κλασικιστικό αριστούργημα του Antonio Canova. Το έργο του γλύπτη βασίζεται στις αρχές αναπαράστασης του ανθρώπινου σώματος του Πραξιτέλη και από τον 18ο αιώνα, όταν σμιλεύθηκε, γνώρισε χιλιάδες αντιγραφές. Σήμερα φιλοξενείται στο Μουσείο του Λούβρου.
Γραπτά, κατά πάσα πιθανότητα τιμωρίες μαθητών, ανακάλυψαν στην Αίγυπτο αρχαιολόγοι, μεταξύ 18.000 θραυσμάτων αγγείων που χρονολογούνται 2.000 έτη πριν. Ειδικότερα, βρέθηκαν εκατοντάδες πινακίδες με το ίδιο σύμβολο γραμμένο τόσο στο μπροστινό όσο και στο πίσω μέρος, κάτι που οι αρχαιολόγοι πιστεύουν ότι αποδεικνύει πως οι μαθητές αναγκάζονταν (όντας τιμωρημένοι) να γράψουν τις γραμμές αυτές.Σε άλλα κεραμεικά κομμάτια, αναγράφονται ακόμα και λεπτομέρειες της ζωής στην αρχαία Αίγυπτο, όπως αποδείξεις, σχολικά κείμενα, εμπορικές πληροφορίες και λίστες ονομάτων.
Συγκεκριμένα, οι ερευνητές του γερμανικού Πανεπιστημίου Tübingen, που πραγματοποίησε την ανασκαφή, μίλησαν για ανακαλύψεις που έγιναν στην τοποθεσία Athribis, έναν αρχαίο οικισμό που χτίστηκε σχεδόν 200 χιλιόμετρα βόρεια του Λούξορ.
Ελληνικά, αραβικά και αιγυπτιακά ιερογλυφικά ήταν μεταξύ των γραφών που βρέθηκαν στα θραύσματα.
Οι ειδικοί είπαν ότι θεωρείται πάρα πολύ σπάνιο να βρεθεί ένας τόσο μεγάλος όγκος θραυσμάτων με μια ανασκαφή. Παρόμοια ποσότητα έχει ανακαλυφθεί μόνο μία φορά στο παρελθόν, κοντά στην Κοιλάδα των Βασιλέων στο Λούξορ, όπως δήλωσαν.
Γενικότερα, η συγκεκριμένη αρχαιολογική έρευνα επικεντρώνεται σε έναν ναό που χτίστηκε από τον φαραώ Πτολεμαίο XII και στη συνέχεια διακοσμήθηκε από Ρωμαίους αυτοκράτορες.
Από τότε, ο ναός άνοιξε για τους επισκέπτες, ενώ ο ευρύτερος αρχαιολογικός χώρος περιλαμβάνει ερείπια μιας αρχαίας πόλης, λατομεία, καθώς και έναν άλλοτε ανθρώπινο οικισμό.
Πηγή: CNN.com<p>Πηγή:
Οπερα, τζαζ και σύγχρονη ελληνική μουσική για θεατές των παραστάσεων ή επισκέπτες που θα επιλέξουν για την έξοδό τους το Foyer Café Bistrot του Δημοτικού θεάτρου Πειραιά.
Ενα καφέ-μπιστρό, σημείο αναφοράς για την πόλη, χώρος υψηλής αισθητικής, διοργανώνει ένα κύκλο μουσικών συναντήσεων αφιερωμένων στην όπερα, την τζαζ και την σύγχρονη ελληνική μουσική. Μεταμορφώνεται σε μια ατμοσφαιρική μουσική σκηνή με άρωμα θεάτρου και ξεχωριστές μουσικές επιλογές, τρείς ημέρες την εβδομάδα. Η Δευτέρα ανήκει στην Όπερα, η Τετάρτη στην Τζαζ και το Σάββατο στη σύγχρονη ελληνική μουσική σκηνή.
Αλλάζουμε τις νύχτες στον Πειραιά, δημιουργώντας ένα ξεχωριστό τόπο πολιτισμού μέσα στο ΔΘΠ. Ακολουθείστε αυτή τη μουσική περιπλάνηση! Το ραντεβού είναι πάντα στις 21.00, λέει η πρόσκληση του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.
Το πρόγραμμα του Foyer Café Bistrot στο ΔΘΠ
Τι θα δούμε, τι θα ακούσουμε, με μία ματιά
Φεβρουάριος στο Δημοτικό Θέατρο Πειραια
14/2: Ελένη Δαβου μεσόφωνος… Μιχάλης Κατσούλης βαθύφωνος… Μανώλης Παπασηφακης πιάνο…
"Το μικρόβιον…του Έρωτος!"
Μια γιορτή για τον Έρωτα και την Αγάπη…και παρόλο που η εποχή δεν επιτρέπει τις αγκαλιές και τα φιλιά εμείς μοιράζουμε απλόχερα με το τραγούδι μας!!!Η μεσόφωνος Ελένη Δαβου και ο βαθύφωνος Μιχάλης Κατσούλης με τον Μανώλη Παπασηφακη στο πιάνο μεταδίδουν το μικρόβιο του Έρωτα …πως;;;Με ερωτικά ντουέτι από τον κόσμο της Οπερετας του Κώστα Γιαννίδη, Θεόφραστου Σακελλαρίδη, Νίκου Χατζηαποστόλου
21/2:Ανδρέας Καραουλης (Τενόρος) - Ελένη ∆αβου (Πιάνο)
Passione"..
Στην αποψινή βραδιά, ο τενόρος Ανδρέας Καραουλης θα ερμηνεύσει άριες και καντσονετες του παγκοσμιου ρεπερτορίου, musicals αλλά και κάποιες αγαπημένες, νοσταλγικές, ελληνικές μελωδίες. Μαζι με την λαμπερή μεσοφωνο Ελένη Δάβου στο πιανο, θα σας ταξιδέψουν από τα θέατρα της Ευρωπης στη μάντρα του Αττίκ από τα κανάλια της Βενετίας στις μπουάτ της πλακας.
28/2:Αιμιλία ∆ιακοπούλου ( Υψίφωνος) - Ελένη ∆αβου (Πιάνο)
"Vissi d 'arte…!
Με όχημα τον έρωτα και την αγάπη η σοπράνο Εμιλια Διακοπούλου και η Ελένη Δάβου στο πιάνο θα ερμηνεύσουν αποσπάσματα από έργα Bellini, Puccini, Mascagni, Tosti, Rossini,Λεχαρ κ.α.
Αν σε ελκύει μια γυναίκα
από το μέγεθος του στήθους της,
από τη μέση της ή από τους γοφούς της,
Κάνεις λάθος.
Αν αυτό που εκτιμάς περισσότερο σε αυτήν είναι τα χαρακτηριστικά του προσώπου της,
το χρώμα των ματιών της, το μήκος των ποδιών της,
ή πως την βλέπεις με μίνι φούστα
Κάνεις λάθος.
Μια γυναίκα είναι η συμπεριφορά της,
ο τρόπος που βλέπεις στα μάτια της ποιός είσαι ,
ο τρόπος που σου συμπεριφέρεται και σε κοιτάζει,
το γέλιο της και οι σιωπές της...
Γυναίκα είναι η εξυπνάδα της, η εξέγερση της
το μέσα της, η γενναιοδωρία της, η ικανότητά της να κάνει αρκετά πράγματα ταυτόχρονα, η μανία σου.
Το καλύτερο πράγμα σε μια γυναίκα δεν είναι το περιτύλιγμά της, είναι αυτό που υπάρχει μέσα της:
Το χιούμορ της, οι εκφάνσεις της, η γενναιότητα της, ο τρόπος σκέψης της...
Ένας πραγματικός άντρας,
ένας έξυπνος άνθρωπος,
ερωτεύεται αυτό που οι άλλοι δεν μπορούν να δουν...
Ο αληθινός άντρας μπορεί να δει πραγματικά, αυτό που οι άλλοι δεν φαντάζονται καν ότι υπάρχει
και για αυτό τα ζευγάρια που είναι πρώτα απ'όλα φίλοι και πραγματικοί συντρόφοι παίρνουν ένα βραβείο, και αυτο
λέγεται ΕΥΤΥΧΙΑ..
Μα όμως ΤΗΝ ΧΑΝΕΙΣ...
Πρέπει να είσαι τόσο ανόητος για να καταφεύγεις σε κάποιαν άλλη που σου χάρισε ένα ομορφότερο χαμόγελο.
Και αναρωτιέσαι γιατί την χάνεις;
Την χάνεις, όταν σου δίνει ξημέρωμα στα μάτια της και συ της κάνεις τις μέρες γκρίζες.
Την χάνεις, όταν μετατρέπεται σε ουράνια τόξα απλά βάφοντας τον κόσμο σου και 'συ της δίνεις την αδιαφορία ως αντάλλαγμα.
Την χάνεις, όταν ακόμα σε γεμίζει με λεπτομέρειες και συ της λες ψέματα ως αντάλλαγμα.
Την χάνεις, όταν περιμένει ένα τηλεφώνημα ή ένα μήνυμα από εσένα, και εσύ γράφεις σε κάποιον άλλον.
Την χάνεις, όταν ψάχνει να την αγκαλιάσεις και συ την χρησιμοποιείς σωματικά.
Την χάνεις, όταν σε βλέπει ακόμα με θαυμασμό και συ την βλέπεις σαν αυτή που απαγορεύει την ελευθερία σου.
Την χάνεις... γιατί μόνο εσύ, δεν αξίζεις κάποια σαν αυτήν. Την χανεις...
.jpg)
Η μοναδική επιστολή της Μαριανίνας Κριεζή στον σπουδαίο Γιώργο Σεφέρη, έρχεται στο φως για πρώτη φορά.
Για πρώτη φορά, ο συγγραφέας Άκης Γαβριηλίδης, φέρνει στο φως μια επιστολή της Μαριανίνας Κριεζή που «έφυγε» χθες από τη ζωή, προς τον Γιώργο Σεφέρη.
Η σπουδαία στιχουργός της «Λιλιπούπολης» και πολλών γνωστών και αγαπημένων τραγουδιών, έστειλε στον Σεφέρη το τρυφερό αυτό γράμμα, σε ηλικία 14 ετών.
Όπως κάνει γνωστό ο Γαβριηλίδης, την επιστολή ανακάλυψε ο ίδιος πριν από λίγα χρόνια στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη, στο πλαίσιο της έρευνάς του για τον «Ασιάτη Σεφέρη». Ο συγγραφέας αντέγραψε το γράμμα και μοιράστηκε το κείμενό του με αφορμή το θάνατο της Κριεζή την Κυριακή 6 Φεβρουαρίου.\
Διαβάζοντας κανείς την επιστολή της 14χρονης Μαριανίνας, μπορεί να διακρίνει την σπάνια καλλιέργεια αλλά και την τρυφερή ψυχή του νεαρού κοριτσιού.
Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή της Μαριανίνας Κριεζή στον Γιώργο Σεφέρη:
«Χλόης 5, Ψυχικό
Αθήνα
Ελλάς.
20 Ιανουαρίου 1961.
Αγαπητέ μου κε Σεφέρη,
Σας στέλνω το πρώτο μου μικρό βιβλίο με σχήματα και ρυθμούς από τη ζωή μου, σαν πρόφαση να σας μιλήσω όχι για θαυμασμό, μα για ευγνωμοσύνη. Έμαθα την ποίηση από επιγραμματικές σας ή συνεχόμενες εξωτερικεύσεις, από εξωτερικεύσεις που μου δόθηκαν με τόσην απαλότητα, με τόση εμπιστοσύνη _ πήρα για πρώτη μου φορά στα χέρια την ποίηση που καταργεί και την παραμικρότερη τεχνική και γίνεται σφυγμός ψυχής. Και το τέλεια αληθινό δεν σηκώνει κριτική, δεν σηκώνει κατάφαση, μόνο πολλή αγάπη. Τι παράξενο, να στέκεται ένας άνθρωπος γυμνός πάνω σε μια πέτρα· θα πρέπει ν’ αγαπάτε πολύ τους ανθρώπους, να μη σας έχουν απογοητεύσει ποτέ. Η αληθινή ομορφιά είναι η απίστευτα κι’ ανεύρετα ειλικρινής προσφορά – και δεν έχω να σας πω παρά ένα το ίδιο ειλικρινές "Ευχαριστώ".
Όμως, είναι κρίμα να μένετε στο Λονδίνο. Ο μπαμπάς, όποτε πηγαίνει για τις δουλειές του γυρίζει με θλιμμένο ύφος και λίγο εξαϋλωμένος. Κάνει κι’ αδεξιότητες είναι αλήθεια – ας πούμε, πάει στο Κινέζικο εστιατόριο και τρώει λουλούδια. Μα … ο καιρός … θα σας λείπει τόσο το κλίμα μας, το χρώμα, ο χαρακτήρας, ο ουρανός μας – προπαντός αυτός! Όταν γυρίσετε για λίγες ημέρες, πρέπει να πάτε στην Ύδρα. Θα γεμίση η ομπρέλλα σας Ελλάδα για πολύν καιρό. Είναι πατρίδα μου η Ύδρα. Έχουμε ένα μεγάλο σπίτι εκεί με στέρνα και χελιδονοφωλιές, που βλέπει στη θάλασσα.
Είμαι δεκατεσσάρων χρονών τώρα. Έχω τους γονείς μου, ένα χρυσόψαρο τον Εδουάρδο, ένα ποδήλατο και καλά βιβλία. Το γατάκι μου πέθανε. Σε μερικές μέρες έχω και διαγωνισμούς. Πάω στο Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων Ελληνικού όπου συννεφιάζω απ’ τ’ αγγλικά και το θόρυβο των αεροπλάνων. Ξέρω αρκετά γαλλικά και ζωγραφίζω πού και πού, αγαπώ το θέατρο, τα γλυκά και το Μόζαρτ, μα στα μαθήματα δεν είμαι σπουδαία.
Όνειρό μου είναι ν’ αποχτήσω ένα ποίημά σας σε χειρόγραφό σας, να το κρεμάσω απέναντι στο κρεββάτι μου και να το βλέπω κάθε πρωί. Θάναι μια από τις μεγάλες χαρές της ζωής μου.
Με την αγάπη μου
Μαριανίνα.
(Απόκειται στο αρχείο Σεφέρη, στην Γεννάδειο Βιβλιοθήκη, Φάκελος 37, υποφάκελος 6)».via
.jpg)