22.4.11

Η ζωή νικά τον καρκίνο


φωτογραφία από 
Αύριο, ξημερώνει και η  ζωή νικά τον καρκίνο...Απόψε, ας κάνουμε όλοι μια ευχή...Μαζί με την Αναστάση, η ζωή να νικήσει τον καρκίνο...

Για όλα τα παιδάκια και τις μανούλες που δίνουν κάθε βράδυ μάχη να ζήσουν...για τον Μανόλη το παιδάκι που γνώρισα  πριν δέκα χρόνια... Μας δίδασκε την υπομονή και την ελπίδα...στα μάτια του, ο κόσμος κι η ζωή...Τον νίκησε...Υπάρχει Ελπίδα...

Αύριο ξημερώνει....να ακούσω την ανάσα σου...να σφίξω στο χέρι σου, το ζεστό σου χέρι... να δούμε , ΜΑΖΙ το φως να βγαίνει...

Η σκέψη μας, η ψυχή μας είναι κοντά σας...λιγές ώρες, ακόμα...Όταν μιλάνε τα παιδιά, μιλάει η ζωή....κι ο φόβος πεθαίνει...Ξημερώνει...

Ενημερωθείτε τώρα!


Ο γολγοθάς της υιοθεσίας στην Ελλάδα


φωτογραφία από
Σήμερα, θα σας μιλήσω για έναν διαφορετικό Γολγοθά. Τον γολγοθά της υιοθεσίας στην Ελλάδα. Έως και 3 χρόνια περιμένουν οι ανάδοχοι γονείς για να καταφέρουν τελικά να υιοθετήσουν ένα παιδί, χρονικό διάστημα κατά το οποίο τα παιδιά παραμένουν σε ιδρύματα, με τον εγκλεισμό να έχει τραγικές συνέπειες στην υγεία τους. Η γραφειοκρατία συχνά ωθεί τους γονείς στην ιδιωτική υιοθεσία, όπου οι διαδικασίες, ωστόσο, δεν είναι ξεκάθαρες και ορισμένες φορές... παράνομες. 

Παρά το νόμο του υπουργείου Δικαιοσύνης 3719/2008, που έδινε ελπίδα στους ανάδοχους γονείς για επίσπευση των διαδικασιών υιοθεσίας, δύο χρόνια μετά, ειδικοί στον τομέα των υιοθεσιών τονίζουν πως η κατάσταση παραμένει σχεδόν ίδια. Ρεπορτάζ της «Ελευθεροτυπίας» για τις υιοθεσίες υπογραμμίζει πως το τοπίο σε ό,τι αφορά τις χρονοβόρες καθυστερήσεις παραμένει θολό και γκρίζο, τη στιγμή που υπολογίζεται ότι γίνονται κάθε χρόνο πάνω από 500 υιοθεσίες παιδιών στην Ελλάδα. Οι αιτήσεις για ιδιωτική υιοθεσία εκδικάζονται στα κατά τόπους πρωτοδικεία, αφού προηγουμένως έχουν επιληφθεί τα τμήματα Πρόνοιας των Νομαρχιών, ενώ άγνωστο παραμένει τώρα ποιες αρμοδιότητες θα περάσουν στις περιφέρειες.

Έχοντας επίγνωση των καθυστερήσεων των δικαστηρίων και της γραφειοκρατίας, οι υποψήφιοι γονείς, αφού έχουν εξαντλήσει όλες τις άλλες εναλλακτικές, στρέφονται προς την ιδιωτική υιοθεσία. Η διατύπωση του νόμου 3719/08 περί συναίνεσης της βιολογικής οικογένειας του παιδιού, όπως εξηγεί στην «Ελευθεροτυπία», η δικηγόρος Σοφία Νικηφόρου-Αναστασιάδου από τη Θεσσαλονίκη, ορισμένες φορές μπερδεύει τα δικαστήρια, που ερμηνεύουν κατά το δοκούν, σε σημείο να γίνουν πιο περίπλοκα τα πράγματα και στις ιδιωτικές υιοθεσίες.

Ως μοναδικό θετικό στοιχείο της ελεύθερης υιοθεσίας εκτιμάται ότι είναι η διευκόλυνση όσων είναι χωρίς σύντροφο, παρ' ότι συνήθως δεν προτιμώνται από τα κρατικά ιδρύματα. «Αν υπάρχει ένα ζευγάρι κι ένας μόνος που θέλουν να υιοθετήσουν ένα παιδί, σαφέστατα θα προτιμήσουμε το ζευγάρι, ώστε να υπάρχουν και τα δύο πρότυπα στο παιδί», σημειώνουν από το Κέντρο Βρεφών «Μητέρα». 

Παρά το γεγονός ότι ο νόμος απαγορεύει ρητά τη δωροληψία για την απόκτηση ενός παιδιού, ανάμεσα σε βιολογική και θετή οικογένεια, οι ιδιωτικές υιοθεσίες είναι επιρρεπείς στην παρανομία, καθώς αρκετές φορές εμπλέκονται κυκλώματα κυρίως από τη Βουλγαρία, που εκμεταλλεύονται συστηματικά εγκύους.

Θύματα της γραφειοκρατίας δεν είναι μόνο οι υποψήφιοι γονείς βεβαίως, αλλά και τα ίδια τα παιδιά, τα οποία μέχρι την υιοθεσία τους αναγκάζονται να παραμείνουν έγκλειστα στα ιδρύματα από 2 έως και 3 χρόνια. Όπως σημειώνει το ρεπορτάζ, στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα» υπάρχουν και μωρά που παρουσιάζουν μικροπροβλήματα στην ανάπτυξη, εξαιτίας της παρατεταμένης παραμονής στο Ίδρυμα, ώσπου ν' απελευθερωθούν νομικά. 

Έτσι, ακόμη κι αν ένα μωρό είναι υγιές αλλά λόγω των χρονοβόρων δικαστικών διαδικασιών παραμείνει πολύ καιρό μέσα στο Ίδρυμα, έχοντας πολύ λιγότερες ελπίδες τελικά να υιοθετηθεί, καθώς το μωρό μεγαλώνει και οι περισσότεροι γονείς ζητούν στις αιτήσεις τους συνήθως παιδιά έως 1,5 έτους. Αλλά και στη συνέχεια κάποιοι θα το απορρίψουν λόγω προβλημάτων υγείας, που ενδέχεται ν' αντιμετωπίζει εξαιτίας του εγκλεισμού.

Όταν ένα μωρό εγκαταλείπεται στο μαιευτήριο χρειάζεται χρόνος και συνδρομή της Αστυνομίας, ώστε να βρεθεί η βιολογική τους μητέρα. Με εξαίρεση τις περιπτώσεις κακοποίησης του παιδιού, οι υπηρεσίες επιδιώκουν πάντοτε ν' αποκατασταθεί η σχέση με τον βιολογικό γονιό. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε χρειάζεται δικαστική απόφαση ότι ο βιολογικός γονιός δεν μπορεί ή δεν πρέπει να πάρει το παιδί του πίσω, με αποτέλεσμα να περνά ένα τρίμηνο. Στο Κέντρο Βρεφών «Μητέρα», που αποτελεί σήμερα τον μεγαλύτερο ελληνικό δημόσιο φορέα για υιοθεσίες βρεφών και παιδιών, τελειώνουν τώρα τις αιτήσεις υιοθεσίας για υγιή μωρά, που κατατέθηκαν την περίοδο 2006-7! 

«Συχνά μας κατηγορούν ότι δεν δίνουμε παιδιά στον κόσμο», δηλώνει στην εφημερίδα ο πρόεδρος του Κέντρου Βρεφών «Μητέρα», Δημήτρης Βεζυράκης. «Χρειάζεται πρώτα ν' αποκλειστεί η πιθανότητα να επιστρέψουν στη φυσική τους οικογένεια, ώστε να δοθούν για υιοθεσία. Εάν ένας γονιός είναι τοξικομανής κι ενταχθεί σε πρόγραμμα απεξάρτησης, δεν μπορείς να του στερήσεις το δικαίωμα ν' ανακτήσει το παιδί του. Έχουμε μεγάλη ευθύνη να βρούμε κατάλληλους γονείς, ώστε τα παιδιά να μην ταλαιπωρηθούν ξανά και υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση στα δικαστήρια, ώσπου να πάρουμε την επιμέλεια. Υπάρχουν παιδιά που είναι ελεύθερα νομικά, έτοιμα προς υιοθεσία, όμως αντιμετωπίζουν μικροπροβλήματα ή μεγαλύτερα προβλήματα υγείας (ανάπτυξη, νοητική υστέρηση, κινητικά). Άμα ζητηθεί μάλιστα ένα τέτοιο παιδί, τότε οι διαδικασίες επισπεύδονται. Συνήθως όμως στις αιτήσεις τους οι Έλληνες ζητούν υγιή παιδιά», προσθέτει.
Τα προβλήματα στη διαδικασία της υιοθεσίας εντοπίζονται, ωστόσο, και στη μείωση του προσωπικού των Κέντρων Βρεφών, αφού πτυχιούχοι σε προνοιακές δομές είχαν προσληφθεί μέσω Stage. Ο νόμος προβλέπει τη δυνατότητα υιοθεσιών κι από τα 13 Κέντρα Παιδικής Μέριμνας ή άλλους φορείς που υπάρχουν σ' όλη την Ελλάδα, κάτι που στην πράξη δεν εφαρμόζεται, μεταξύ άλλων, διότι οι υπηρεσίες δεν διαθέτουν επαρκές προσωπικό, συνεπώς δεν θα μπορούσαν να οργανώσουν τις διαδικασίες της υιοθεσίας.

Αντίστοιχο και χειρότερο πρόβλημα αντιμετωπίζουν οι προνοιακές υπηρεσίες των Νομαρχιών, όπου προσφεύγουν όσοι προχωρούν σε ιδιωτικές υιοθεσίες...
Πηγή:tvxs 

ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ...
 

Κάντε το παιδί σας να διασκεδάσει με το κουτί των αισθήσεων!!!


Να ένα παιχνίδι που θα κρατήσει το παιδί σας απασχολημένο και ήσυχο πολύ ώρα! Το κουτί των αισθήσεων.

Το κουτί των αισθήσεων δεν έναι παρά ένα απλό κουτί αποθήκευσης που μέσα σ' αυτό βάζουμε μικρά φορτηγάκια τα Kidoozie Little Tuffies Trucks που έχουν το κατάλληλο μέγεθος. Καλούμε το παιδί μας να σκάψει και να ανακαλύψει τον θησαυρό με τα σοκολατένια αυγουλάκια που έχουμε κρύψει στο βάθος!!!

Εύκολο και απλά υπέροχο παιχνίδι με το παιδί μας!

21.4.11

Μανούλα γιατί οι παπαρούνες είναι κόκκινες;



"Μανούλα γιατί οι παπαρούνες είναι κόκκινες";

Λένε, πώς οι παπαρούνες, που βάφουν άλικα αγρούς και περιβόλια, συμβολίζουν σταγόνες από το αίμα του Χριστού. Οι πρώτες παπαρούνες, λένε, πως βγήκαν στα πόδια του Χριστού, στη βάση της Σταύρωσης, αμέσως μετά το «Κλίνας την κεφαλήν παρέδωκεν το πνεύμα» ... Στάλες είναι οι παπαρούνες από το αίμα του Χριστού, που σταυρώθηκε, για τη σωτηρία των ανθρώπων. 
Πρώτα από τ’ ανοιξιάτικα λουλούδια, ανθίζουν οι παπαρούνες, πιστές σ’ όποια άνοιξη, ειρήνης ή πολέμου, για να φέρουν το μήνυμα της Μεγάλης Θυσίας αλλά και το άγγελμα της Ανάστασης.
Όταν σταυρώθηκε ο Χριστός, ένα καφετί πουλάκι μ' άσπρο λαιμό πέταξε πάνω από το άγιο Κεφάλι του Χριστού, που το έσφιγγε ένα αγκάθινο στεφάνι, ενώ ένα μικρό άσπρο λουλούδι είχε ανθίσει στη βάση του Σταυρού.Το μαρτύριο του Θεανθρώπου έθλιβε το πουλί και το λουλούδι.


Το πουλάκι θέλοντας ν' απαλύνει τον πόνο του Χριστού, τράβηξε το ένα αγκάθι. Σταλαγματιές από το αίμα Του έπεσαν στο λαιμό του πουλιού κι άλλες κύλησαν πάνω στο λουλούδι, που άνοιξε τα πέταλά του όσο πιο πολύ γινόταν για να τις δεχτεί.Μονομιάς ο λαιμός του πουλιού και τα πέταλα του λουλουδιού βάφτηκαν κόκκινα.

Έτσι, το αίμα του Χριστού χάρισε στον κοκκινολαίμη και στην παπαρούνα κόκκινο χρώμα.

Καλή Ανάσταση να έχουμε...

Διαβάστε ακόμα

Πώς περνούσα το Πάσχα όταν ήμουν παιδί!


Πρωί πρωί Μεγάλης Παρασκευής, στον Πλατύ Γυαλό στην Μύκονο. Ήμουν παιδάκι. 
Χτυπούσαν τις πόρτες οι φίλες μου μαζί με τις γιαγιάδες με τα μαύρα μαντήλια και ξεχυνόμασταν στ' ανοιξιάτικα λιβάδια.
Με τα κοφίνια μας και την καρδιά μας  να μαζέψουμε τ'αμάραντα για τον Χριστό μας.
Κι ύστερα τα πηγαίναμε στο σπίτι της φίλης μου της Ευγενίας και μύριζε όλο Άνοιξη.
 Κι από εκεί οι ψαράδες τα πήγαιναν στην εκκλησιά. Να φτιάξουμε τον Επιτάφιο.
Και σκύβαμε τα παιδάκια να προσκυνήσουμε τον Επιτάφιο και να περάσουμε από κάτω.
Και έξω απ΄την εκκλησιά ανεβαίναμε πάνω στο πεζούλι και κάναμε ισορροπία με τον άνεμο να μας παίρνει τα μαλλιά και να φέρνει στ' αυτιά μας τον γλυκό και μελαγχολικό ήχο της καμπάνας...
Και βλέπαμε τ' Αιγαίο μας.Και μερικοί από εμάς κοιτάζαμε την θάλασσα. Ανήμερα Πάσχα, κάναμε το πρώτο μας μπάνιο.
Και το βράδυ, μια θάλασσα ανθρώπων ακολουθούσε τον Επιτάφιο.Και μύριζε Άνοιξη και θάλασσα και κρατούσαμε τα φαναράκια μας...κι οι μεγάλοι τα κεριά.
Μια γλυκιά προσμονή στις καρδιές μας...αυτή που μόνο τα παιδιά μπορούν να νιώσουν αληθινά.Στα μάτια τους, όλος ο κόσμος κι η Αλήθεια. Καλή Ανάσταση!

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, παρακαλώ μοιραστείτε το. Θα το εκτιμούσα. :)