Μακριά απο όσους ρωτάνε αν είσαι καλά θέλοντας να ακούσουν «όχι»

Μεγαλώνοντας, οι φιλίες θέλουν περισσότερη προσπάθεια. Όχι γιατί μεγάλωσες, ούτε γιατί όλοι έχουν περισσότερες υποχρεώσεις. Αλλά γιατί οι άνθρωποι φθείρονται και δυστυχώς δεν μπορούν όλοι να κρατήσουν τις σχέσεις τους αγνές και καθαρές, μακριά από συμφέροντα και ζήλιες.

Και τελικά, ίσως αντί για περισσότερες υποχρεώσεις, όπως νομίζουμε, μερικοί έχουν περισσότερο χρόνο, μα δεν τον χρησιμοποιούν για τη δική τους προσωπική εξέλιξη. Θα βαλθούν να ανακατευτούν στα δικά σου, από περιέργεια, από ζήλια κι εσύ παρ' όλο που θα περιτριγυρίζεσαι από πολλούς, θα νιώθεις πιο μόνος από ποτέ. Γι' αυτό, λοιπόν, να τρέχεις μακριά από όσους σε ρωτάνε αν είσαι καλά και το μόνο που θέλουν να ακούσουν είναι ότι δεν είσαι, ότι δεν πάει καλά εκείνο το νέο σχέδιο που είχες, ότι τα προσωπικά σου πάνε κατά διαόλου.

Να φεύγεις από όσους θα βρουν αρνητικά ακόμη και στις πιο μεγάλες σου επιτυχίες, έστω κι αν για εκείνους είναι άπιαστες. Να διαγράφεις όλους όσους σκαλίζουν να βρουν τις αδυναμίες σου, για να σου τις υπενθυμίζουν ακριβώς τη στιγμή που χρειάζεσαι να τις ακούσεις λιγότερο. Εκείνους που κάνουν λίστες με όλα τα λάθη που έκανες μέχρι τώρα, σε μια στήλη δίπλα απ' τα δικά τους και σου πουλάνε δηθενιά και ανωτερότητα. Εκείνους που θεωρούν την ευαισθησία σου γελοία και τα συναισθήματά σου ανώριμα.

Να φεύγεις από όσους δεν ενδιαφέρονται για ανθρώπινη ειλικρίνεια και καλοσύνη, δεν έχουν μπει ποτέ στον κόπο να βοηθήσουν κανέναν, παρά μόνο τον εαυτό τους. Δεν τη θέλεις την παρέα τους, δεν τη θέλεις την αρνητικότητά τους και κυρίως δε χρειάζεσαι στη ζωή σου την τοξικότητά τους.

Να φεύγεις κι έστω κι αν εκείνοι δεν έχουν πάρει το μάθημά τους, είμαι σίγουρη πως η ζωή θα τους δοκιμάσει χειρότερα. Να τους αφήνεις με τους υπόλοιπους, τους δήθεν φίλους τους, που έχουν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτούς. Να μαζεύονται όλοι μαζί, μα να ?ναι ο καθένας μόνος του.

Να φεύγεις και κάθε φορά να φωνάζεις «φτου ξελευτερία». Γιατί δεν υπάρχει πιο απελευθερωτικό συναίσθημα απ' την ικανότητα μας να λέμε «όχι» και να κλείνουμε πόρτες που δεν οδηγούν σε δρόμους κοινούς με τις αξίες μας. Να πηγαίνεις εκεί που σε θέλουν, εκεί που σε νοιάζονται, εκεί που η χαρά σου θα είναι η ευλογία τους κι η λύπη σου τρεις φορές δική τους.

Να πηγαίνεις εκεί που μπορείς να πας γυμνός, που μπορείς να ξετυλίξεις όλα εκείνα τα στρώματα του εαυτού σου που ξεθάβεις μόνος σου κάθε βράδυ στο κρεβάτι. Εκεί που μπορείς να μιλήσεις ανοιχτά για τις ανησυχίες σου, για τους φόβους σου για το μέλλον και θα βρεις αφτιά να σε ακούσουν προσεκτικά, μάτια να κρέμονται απ? τα χείλη σου και χείλη που θα θέλουν να σε καθοδηγήσουν στις σωστές αποφάσεις.

Να ψάχνεις εκείνους που θέλουν να δίνουν απλόχερα, που θα τα παρατήσουν όλα όταν τους χρειαστείς και θα περάσουν μέρες στο προσκεφάλι σου όταν εσύ δεν μπορείς καν να φροντίσεις τον εαυτό σου.

Ο καλύτερός σου φίλος είσαι εσύ και κάνε σου τη χάρη να ξεχωρίσεις ποιοι σου κάνουν καλό και ποιοι είναι εκεί απλώς για να κάνουν τις κακές σου μέρες χειρότερες. Να φεύγεις μακριά από τοξικούς ανθρώπους και πρόσεξε, καημένε μου, μην πέσεις στο τριπάκι να τους μοιάσεις.

Να πηγαίνεις εκεί που νιώθεις κάθε κουβέντα σαν μια ζεστή αγκαλιά.

via

Δεν ξέρω τι περνάς…

Δε θα σου πω ψέματα. Δε σε καταλαβαίνω. Δε μπορώ να μπω στη θέση σου. Φοβάμαι. Ούτε ψύλλος στο κόρφο σου δε θα ήθελα να είμαι.

Ξέρω, πως όλοι σου λένε πως σε νιώθουν, πως ξέρουν τι περνάς… Σου δίνουν συμβουλές, σου λένε τι θα έκαναν οι ίδιοι αν ήτανε στη θέση τη δική σου. Σου λένε να είσαι δυνατός, σου λένε να μην σπάσεις…

Εγώ όμως όχι. Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τι πρέπει να σου πω. Δεν ξέρω τι είναι σωστό, τι είναι λάθος. Δεν ξέρω τι είναι καλύτερο να κάνεις.

Εγώ είμαι έξω από το χορό. Στα μαλακά. Εσύ είσαι που τραβάς το ζόρι.

Δε θα σου πω ψέματα λοιπόν. Ιδέα δεν έχω για το τι περνάς.

Θέλω όμως πολύ, κάπως να σε βοηθήσω…

Άσε με μόνο να είμαι δίπλα σου. Δε θα σου μιλάω. Δε θα σε συμβουλεύω. Δε θα σε ενοχλώ.

Άσε με μόνο να είμαι δίπλα σου. Έτσι τουλάχιστον, θα ξέρεις πως δεν είσαι μόνος.

Άσε με να μια δίπλα σου. Θα ξέρεις, πως κάποιος, προσεύχεται μαζί σου…

via

Πώς να φτιάξεις την πιο εντυπωσιακή τούρτα ουράνιο τόξο!

Όλοι αγαπάμε τις τούρτες και πόσο μάλλον αν είναι από τα χεράκια μας. Θα σου δείξω πως να φτιάξεις μια μοναδική τούρτα ουράνιο τόξο, που θα ξετρελάνει όλους τους καλεσμένους σου. Η φρέσκια κρέμα τυριού που είναι απαλή και το αφράτο παντεσπάνι που λιώνει στο στόμα, είναι στοιχεία που δεν λείπουν από αυτό το πανέμορφο και πεντανόστιμο γλύκισμα.

Οι αναλογίες που σου δίνω, είναι οι ιδανικές για να πετύχεις αυτό το μοναδικό αποτέλεσμα, που θα αγαπήσει ο ουρανίσκος σου και θα λατρέψουν τα μάτια σου με την χρωματική της πανδαισία. Δες παρακάτω τη συνταγή για το πως θα φτιάξεις αυτήν την τούρτα, την οποία μπορείς να την κάνεις είτε με 4 είτε με 5 ή 6 διαφορετικά χρώματα, ανάλογα πόσο ψηλή την θέλεις.

Χρόνος προετοιμασίας: 30 λεπτά

Υλικά για το παντεσπάνι (για 4 κομμάτια διαμέτρου 22 εκατοστά):

350 γρ. φαρίνα

2 κουτ. γλ. μπέϊκιν

350 γρ. ζάχαρη

350 γρ. βούτυρο

2 βανιλλίνες

1 κουτ. αλάτι

6 μεσαία αυγά

Χρώματα ζαχαροπλαστικής

Πως το κάνεις:

Αρχικά κοσκινίζουμε το αλεύρι και προσθέτουμε τις δύο κουταλιές μπέικιν. Έπειτα προσθέτουμε τη ζάχαρη, το βούτυρο κομμένα σε κυβάκια, τις βανιλλίνες, το αλάτι και τα αυγά.

Ανακατεύουμε με το μίξερ μέχρι να γίνει ένα ομοιογενές μείγμα. Χωρίζουμε το μείγμα σε τέσσερα ή περισσότερα μέρη και προσθέτουμε στο καθένα διαφορετικό χρώμα.

Βάζουμε το μείγμα σε ένα ταψί με λαδόκολλα, προαιρετικά μπορούμε να προσθέσουμε λίγο βιτάμ στην λαδόκολλα. Ψήνουμε στους 180 βαθμούς στον αέρα για 20-30 λεπτά, ανάλογα τον φούρνο το κάθε παντεσπάνι.

Υλικά για την κρέμα τυριού

500 γρ. κρέμα τυριού τύπου Φιλαδέλφεια

400 γρ. άχνη ζάχαρη

180 γρ. βούτυρο

2 βανιλλίνες

Πως το κάνεις:

Αφού ψηθούν τα παντεσπάνια που φτιάξαμε και τα αφήσουμε να κρυώσουν καλά, απλώνουμε την κρέμα σε κάθε στρώση.

Έπειτα με την υπόλοιπη κρέμα, καλύπτουμε όλη την τούρτα. Για πιο εντυπωσιακό και χαρούμενο αποτέλεσμα, μπορούμε να βάλουμε χρωματιστή τρούφα ή χρωματιστά σοκολατάκια.

via

Αν συναντήσεις ποτέ έναν τέτοιο άνθρωπο, προσπάθησε να τον κρατήσεις…

Έναν άνθρωπο από εκείνους που χαμογελούν ειλικρινά και πλατιά, τους βλέπεις και σου φτιάχνουν τη μέρα. Εκείνους που ακούνε τα όνειρά σου και σε ενθαρρύνουν να κάνεις μεγαλύτερα. Όσους ξέρουν πότε να τσακωθούν σε μια διαφωνία και πότε να προσπεράσουν.

Εκείνους που γυρνούν τον κόσμο όλο με μια τσάντα στον ώμο, όχι για να κάνουν ποστ, αλλά γιατί ζουν κάθε λεπτό με τις αισθήσεις τους και αποτυπώνουν τις εικόνες μέσα τους. Όλους αυτούς που κάθονται στα παγκάκια της πόλης, θα τους πεις την ιστορία σου και θα σ’ ακούσουν. Θα σου πουν κι εκείνοι δικές τους.

Αυτούς που έχουν καταλάβει τους λόγους για τους οποίους αξίζει κανείς να ζει και ξέρουν σε τι να ξοδευτούν. Όσους είναι επιεικείς με τους άλλους.

Αυτούς που αφήνονται στην τύχη και λένε περισσότερα “ναι”… κι αυτό το ναι έχει διάρκεια, χαρά, ενθουσιασμό, τρέλα, ακούγεται αδιάκοπα και επαναλαμβάνεται σαν ηχώ!

Όσους είναι πράοι, αυτάρκεις, ευγενικοί, που δεν κάνουν πολύ θόρυβο γιατί δε θέλουν να τραβούν τα βλέμματα. Αυτούς που ρισκάρουν, που αποφάσισαν με το ένστικτο όταν δεν υπήρχε λογική.

Που τα καλοκαίρια βουτούν σε διάφανα νερά και σε παρασέρνουν, μα όταν αρχίζουν τα κρύα πάλι εξαφανίζονται μακριά, δεν τους ταιριάζει ο χειμώνας.

Που μπαίνουν εύκολα σε τρένα, αεροπλάνα και πλοία για να ‘ρθουν να σε βρουν.

Που παίζουν με τα παιδιά τους, και στις εκδρομές στο βουνό τα κρατούν ανάποδα στην άκρη του γκρεμού, μαθαίνουν και σ’αυτά να ζούν. Εκείνους που η καθημερινότητα δεν έγινε τρόπος ζωής αλλά μέσο επιβίωσης.Εκείνους που επιμένουν να είναι ελεύθεροι, κύριοι του εαυτού τους, χωρίς υλικά για θεούς… και στην πόλη τούτη συνάντησα πολλούς σαν αυτούς…

Αυτούς που φεύγουν…

Αυτούς που μένουν… Όλους όσους θα ‘ρθουν…

via

Η σιωπή όταν σπάει κάνει θόρυβο

Πόσο όμορφη και σπάνια ιδιότητα είναι τελικά η σιωπή. Η σιωπή είναι πιο δυνατή σε νόημα κι από την κάθε μικρούλα λέξη. Κάνει τον πιο ηχηρό, τον πιο εκκωφαντικό θόρυβο χωρίς να χρειαστεί να αρθρώσεις ούτε λέξη.

Οι λέξεις, ο λόγος, είναι αιτία παρεξηγήσεων, μα το να παραμένει κανείς σιωπηλός και ήσυχος σε μια γωνιά παρακολουθώντας λόγια και κουβέντες, διαλόγους, συζητήσεις επί συζητήσεων και πάει λέγοντας, του εξασφαλίζει μια υπέροχη αίσθηση ηρεμίας και γαλήνης που καμιά λέξη δεν μπορεί να περιγράψει.

Πόσο περιττεύουν οι λέξεις μπροστά στο μεγαλείο της σιωπής. Πόσο άσκοπη ενέργεια σπαταλάει κανείς στην προσπάθειά του να πείσει, να μεταπείσει, να εξηγήσει, να αιτιολογήσει, να δικαιολογήσει, να συμβουλέψει, να πει τη γνώμη του απρόσκλητα και προκλητικά. Πόσο χώρο μεταξύ δυο ανθρώπων καταλαμβάνουν τα λόγια.

Τόσο που δε μένει χώρος για σκέψη, την κατεξοχήν πνευματική διεργασία αυτή του νου που λαμβάνει χώρο σιωπηλά. Πρώτα τρέχει η γλώσσα μας και μετα η σκέψη μας, δυστυχώς.

Κι εγώ το είχα συνήθεια να παραβγαίνω σε ατέρμονους διαλόγους και να μην αφήνω να πέφτει τίποτα κάτω, αλλά διέκρινα σε έναν άνθρωπο που γνώρισα τη δική του υπεροχή. Όσο εγώ φλυαρούσα κρίνοντας, χαρακτηρίζοντας, συμβουλεύοντας, υπεραναλύοντας κ.ο.κ., εκείνος απλώς άκουγε ενεργητικά συγκρατώντας την παραμικρή λεπτομέρεια από τα λεγόμενά μου. Τι ματαιότητα! Τι ρηχοτητα! Πόσο πολύτιμη ειναι τελικά η σιωπή.

Η σιωπή είναι χρυσός. Είναι δύναμη. Είναι αρετή. Όταν σιωπάς δε σημαίνει πως δεν έχεις τίποτα να πεις. Μερικές φορές, μπορεί να σημαίνει οτι ο άλλος δεν είναι έτοιμος να ακούσει τις σκέψεις σου. Να ακούσει, όχι με την πρόθεση να συμβουλέψει μήτε να απαντήσει, μα με πρόθεση να σε καταλάβει, να σε νιώσει, να σου κάνει χώρο να απλώσεις τις σκέψεις σου και να ακούσεις αυτά που σκέφτεσαι και λες. Και θα πάρεις ο ίδιος τις απαντήσεις που ζητάς. Όχι απο τον συνομιλητή, αλλα από τον ίδιο σου τον εαυτό. Ο συνομιλητής είναι απλώς παρών στο να ακούει ενεργητικά. Να διαισθάνεται, να ενσυναισθάνεται και να καθοδηγεί τη συζήτηση με τέτοιον τρόπο ώστε να πάρεις εσύ τις απαντήσεις που γυρεύεις.

Είναι σπουδαίο το να έχεις τη δύναμη να κλείσεις το στόμα μπροστά στη λύπη, στο θυμό, ακόμα και στην χαρά και στην ευτυχία του άλλου. Άστον να το μοιραστεί, άστον να το βγάλει από μέσα του, ό,τι κι αν είναι αυτό, χωρίς διάθεση κριτικής και συμβουλές, χωρίς να του κλέψεις το χρόνο και τη χαρά να το εκφράσει έτσι όπως θέλει, όσο θέλει, για όσο θέλει, και είναι βέβαιο οτι θα κάνει το ίδιο με σένα. Εσύ σε κάθε περίπτωση θα του έχεις προσφέρει το μεγάλο δώρο της σιωπής, του χρόνου που χρειάζεται να πει οσα σκέφτεται.

Η σιωπή μπορεί να σημαίνει κι άλλα πολλά. Μπορεί να σημαίνει αδιαφορία και απαξίωση, μπορεί να σημαίνει διαφωνία, ευαισθησία με την έννοια του ανθρώπου που έχει τις αισθήσεις του σε πλήρη λειτουργία• σε κάθε περίπτωση η σιωπή ειναι ενα μάθημα που χαίρομαι πολύ που το διδάχτηκα έστω και αργά. Γι' αυτό εκτιμώ τους ανθρώπους που μιλούν με τη σιωπή τους. Μου λένε περισσότερα από όσα προσπαθήσουν να μου πουν σε λέξεις. Ακόμη, οι πιο σιωπηλοί σε νοιάζονται περισσότερο απο όσους με μανία προσπαθούν να σε πείσουν πως σε νοιάζονται.

Είναι αυτοί που θα μιλήσεις μαζί τους στο τηλέφωνο ή βγαίνετε για να τα πείτε και τους εχει πιάσει μια ανελέητη λύσσα για κουβέντα που στο τέλος της επαφής νιώθεις άδειος. Σαν να έβγαλε την υποχρέωση από πανω του να γεμίσει το χρονικό διάστημα που βρίσκεται μαζί σου με ένα τεράστιο κενό, μιλώντας ασταμάτητα χωρίς να έχει αντιληφθεί την ελάχιστη δική σου οπτική. Ας λένε ότι το κάνουν, δεν μας γνωρίζουν βαθιά τέτοιοι άνθρωποι, είναι χάσιμο χρόνου μια ουσιαστική σχέση μαζί τους. Θα σου πάρουν κυριολεκτικά τα αφτιά, θα σηκώσουν τόσο σκόνη στο πέρασμά τους και θα είσαι ΕΣΥ και μόνο που θα την εχεις εισπνεύσει.

Η σιωπή ειναι μια τέχνη που την κατέχουν μόνο όσοι γνωρίζονται σε βάθος, μόνο όσοι καταφέρνουν με ένα βλέμμα, μια αγκαλιά ή λέξη να πουν όσα με τα λόγια δεν μπορούν ή δε θέλουν να πουν. Γι' αυτό, ας μιλάμε μόνο όταν έχουμε κάτι να πούμε, ας ακούμε χωρίς ανταπόκριση και ας είμαστε με όσους δε χρειάζεται να λέμε πολλά για να μας καταλάβουν. Αυτοί μας ξέρουν. Και είναι αυτοί που είναι έτοιμοι να ακούσουν τις σκέψεις μας.

via