Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σινεμά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σινεμά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: Isis tomorrow: The lost souls of Mosul, των Franchesca Mannochi Και Alessio Romenzi

Οι ιστορίες και τα τραύματα οικογενειών της Μοσούλης μετά το πέρασμα του ISIS, βρίσκονται στο επίκεντρο του ντοκιμαντέρ των Franchesca Mannochi και Alessio Romenzi, που βρέθηκαν στο Ιράκ και κατέγραψαν μερικές από τις πιο φρικιαστικές στιγμές ενός τραγικού πολέμου. Μια ταινία μέρος του Διεθνούς Διαγωνιστικού Τμήματος του 21ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που πραγματεύεται ένα μνημειωδώς δύσκολο ζήτημα, αλλά στέκεται αξιοθαύμαστα στο ύψος του.
Image result for 21ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης: Isis tomorrow: The lost souls of Mosul, των Franchesca Mannochi Και Alessio Romenzi
Η ιστορία του ISIS είναι πλέον γνωστή σε κάθε γωνιά της Ευρώπης αλλά ενδεχομένως και ολόκληρου του κόσμου. Μια τρομοκρατική οργάνωση που εφαρμόζει μεθόδους πρωτοφανούς βιαιότητας και απανθρωπιάς, έχοντας αιματοκυλίσει μεγάλα κομμάτια της Μέσης Ανατολής. Στην Μοσούλη, μια πόλη του Ιράκ στις όχθες του ποταμού Τίγρη, το ISIS εγκαταστάθηκε από το 2014 έως και το 2017, όταν και εκδιώχθηκε οριστικά από τον ιρακινό στρατό. Στο μεσοδιάστημα, το ISIS προέβη σε φρικιαστικά εγκλήματα πολέμου. Η μάχη που δόθηκεγια την ανακατάληψη της πόλης υπήρξε σκληρή και διήρκησε 8 μήνες, με πολλές εκατέρωθεν απώλειες. Οι «Χαμένες ψυχές της Μοσούλης» πιάνουν το νήμα από αυτό το σημείο, από την απελευθέρωση της πόλης, που δεν θύμιζε σε τίποτα τον πρότερο εαυτό της. Μια πόλη-φάντασμα, θαμμένη κάτω από τόνους στάχτης, μπάζα και διαλυμένα οχήματα. Στους δρόμους της, τα ορφανά του πολέμου ψάχνουν στα χαλάσματα για κάτι που θα τους αποφέρει ένα στοιχειώδες εισόδημα για να επιβιώσουν. Κάποιοι τα καταφέρνουν. Οι περισσότεροι όχι.

Η κάμερα των Franchesca Mannochi και Alessio Romenzi στήνεται απέναντι από μικρά παιδιά. Παιδιά που έμειναν ορφανά επειδή οι γονείς τους σκοτώθηκαν στον πόλεμο, ή δολοφονήθηκαν από τον ISIS. Παιδιά που κουβαλούν μέσα τους ένα τραύμα ασύλληπτο, που έχουν βιώσει μια ανείπωτη φρίκη και παρόλα αυτά βρίσκουν το κουράγιο να βάλουν σε μια σειρά μερικές λέξεις για να επικοινωνήσουν τον πόνο, την πίκρα, την οργή τους. Ζητούν εκδίκηση για τους νεκρούς συγγενείςτους, ζητούν δικαίωση, μα πάνω από όλα το βλέμμα τους αναζητά την ελπίδα για ένα μέλλον λιγότερο αιματοβαμμένο και τραγικό. Κάτι μάλλον απίθανο.

Βλέπουμε μικρά παιδιά και χήρες, που έμειναν πίσω σε έναν κόσμο φτιαγμένο από συντρίμμια, να παλέψουν για την επιβίωσή τους σε μια χαοτική κατάσταση, με μια κυβέρνηση που στην προσπάθεια της να ξεριζώσει και τους τελευταίους θύλακες του ισλαμικού κράτους, στρέφεται κατά δικαίων και αδίκων.

Εξομολογήσεις σοκαριστικές, τραγικές, πέρα και πάνω από κάθε περιγραφή. Όσο και αν τα λόγια αυτών των ανθρώπων προκαλούν τη θλίψη, τα βλέμματα τους, οι κινήσεις των χεριών τους, η αποστροφή των ματιών τους από την κάμερα λένε πολλά περισσότερα. Άνθρωποι που ζουν θέλοντας να πεθάνουν, αλλά υπομένουν το μαρτύριο για χάρη των παιδιών και των συγγενών τους.

Οι δημιουργοί ωστόσο, στην προσπάθεια τους να συλλάβουν τα αποτελέσματα της σύρραξης σε όλο τους το εύρος, μιλάνε και με ορφανά και χήρες μαχητών του ISIS. Οικογένειες που έχουν εξοστρακιστεί από τον υπόλοιπο κόσμο, έχουν κλειστεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, και πλέον δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν δημόσια, αφού ζουν μονίμως με τον φόβο ότι θα τους χτυπήσουν, θα τους εξευτελίσουν, θα τους λιντσάρουν. Το βλέμμα των δημιουργών στέκεται απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους στιβαρό, χωρίς καμία πρόθεση κριτικής. Είναι εκεί για να καταγράψει τις ιστορίες τους, για να καταλάβει τι είναι αυτό που οδήγησε αυτές τις οικογένειες στα χέρια του ISIS, γιατί υποτάχθηκανσε μια ιδεολογία θρησκευτικής επιβολής, την οποία αρχικά αρκετοί χαιρέτισαν θετικά, αλλά στην συνέχεια υπήρξαν τραγικά της θύματα. Και εδώ, ίσως, να εντοπίζεται και η βασική θεματική του ντοκιμαντέρ. Τι είναι αυτό που οδήγησε αυτούς τους ανθρώπους στη βία και στον πόλεμο. Και τι είναι αυτό που ενδεχομένως να τους ξανά-οδηγήσει. Ο θρησκευτικός φανατισμός; Η απόγνωση; Απάντηση δύσκολα να βρεθεί. Ωστόσο οι δημιουργοί δείχνουν μια στωική υπομονή μπροστά στο δράμα αυτών των ανθρώπων. Αρνούνται τις εύκολες κατηγοριοποιήσεις, τον μανιχαϊστικό διαχωρισμό ανάμεσα στο καλό και στο κακό.

Ξεκινώντας από τις μέρες του πολέμου, η κάμερα των δημιουργών χώνεται μέσα στα χαρακώματα, περνάει ξυστά από σφαίρες, κρύβεται μέσα σε διαλυμένα σπίτια που χρησιμοποιούνται ως κάλυψη για τα πολυβόλα. Συνομιλεί με στρατιώτες, με μέλη των μυστικών υπηρεσιών, βρίσκεται εκεί την στιγμή της απελευθέρωσης της Μοσούλης. Ίπταται πάνω από πτώματα, κυκλοφορεί ανάμεσα σε οικογένειες και παιδιά που τρέχουν με λευκές σημαίες ανάμεσα στη γραμμή πυρός μεταξύ του ISIS και του στρατού - με λευκές σημαίες για να σωθούν.

Βρίσκεται εκεί που δεν μπορούμε να βρεθούμε εμείς. Το ντοκιμαντέρ των Franchesca Mannochi και Alessio Romenzi αποτελεί μια συγκλονιστική καταγραφή, που όσο επίπονο είναι να το παρακολουθείς (και είναι πραγματικά εξαιρετικά επίπονο) άλλο τόσο είναι και απαραίτητο. Επιτελεί μια λειτουργία του κινηματογράφου ως μέσου που συχνά την παραμελούμε. Προβάλλει τις ιστορίες αυτών των ανθρώπων. Μας φέρνει κοντά στην τραγωδία του πολέμου - αυτού αλλά και κάθε πολέμου. Ίσως ο καθένας από εμάς να μην μπορεί να βοηθήσει άμεσα. Οφείλουμε όμως σε αυτούς τους ανθρώπους, το ελάχιστο. Να γνωρίζουμε. Και να μην ξεχνάμε.

Isis tomorrow: The lost souls of Mosul, των Franchesca Mannochi και Alessio Romenzi

Μετάφραση: Οι χαμένες ψυχές της Μοσούλης

Διάρκεια: 80’

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2019

«Ο Θαυματοποιός»


Υπόθεση: Ίσως στο Παρίσι του Μεσοπολέμου η τέχνη του Θαυματοποιού να μάγευε, οι εποχές αλλάζουν και μόνο οι ροκ σταρ κλέβουν πια την παράσταση. Έτσι, ο άνθρωπός μας, που εργάζεται ως Θαυματοποιός, ξεπέφτει να ασκεί την τέχνη του σε μπαρ, καφετέριες και πάρκα.
Η τύχη του όμως αλλάζει, όταν σ’ ένα χωριό της Σκοτίας, συναντά ένα αθώο κορίτσι, την Αλίκη, που πιστεύει πως τα κόλπα του είναι πραγματική μαγεία. Μαζί της πηγαίνει στο Εδιμβούργο, όπου εκείνη κρατά το σπίτι και εκείνος εργάζεται σ’ ένα μικρό θέατρο. Γοητευμένος από τον ενθουσιασμό της, την ανταμείβει με όλο και περισσότερα δώρα. Δεν μπορεί όμως να της χαλάσει το όνειρο και να της αποκαλύψει ότι η μαγεία του δεν υπάρχει…
Μια ταινία που βασίζεται σ’ ένα ανέκδοτο σενάριο του Ζακ Τατί, του σημαντικότερου κωμικού του κινηματογράφου στη Γηραιά Ήπειρο από την εμφάνιση του ομιλούντος έως σήμερα, το οποίο γράφτηκε το 1956 ως μια προσωπική επιστολή προς την αποξενωμένη, μεγαλύτερη κόρη του.
Σκηνοθεσία: Σιλβέν Σομέ.

Διακρίσεις:

Βραβείο Καλύτερου Κινούμενου Σχεδίου στα Ευρωπαϊκά Βραβεία 2010.

Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα Κινούμενου Σχεδίου.


...

"Μπορεί πια να μην υπάρχουν μάγοι, υπάρχει όμως ακόμα μαγεία…

κι είναι η αληθινή αγάπη πέρα από τον θάνατο."




Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

Τα χαμίνια της «Καπερναούμ» πάνε για Όσκαρ

Ένα προσφυγόπουλο από τη Συρία, που στον ομώνυμο ρόλο ενός παιδιού του δρόμου, ενός «Όλιβερ Τουίστ της Μέσης Ανατολής», όπως έγραψε ο διεθνής Τύπος, δίνει την πιο αναπάντεχα συγκλονιστική ερμηνεία.
Η λιβανέζικη ταινία «Καπερναούμ» της Ναντίν Λαμπακί συλλέγει παντού βραβεία και τις πλέον εγκωμιαστικές κριτικές. Κέρδισε το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Καννών του 2018 και είναι υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας. Στην «Καπερναούμ» δεν θα δείτε την κοσμοπολίτικη Βηρυτό, την εύρωστη νεολαία της που λιάζεται στις πλαζ, τις ανέμελες και πλούσιες γειτονιές της Ασραφίγιε και της Χάμρα. 

 Θα δείτε την αθέατη πλευρά της, την πιο αδιανόητη φτώχεια, την πιο απωθητική βρόμα, βία, φωνές, απελπισία. Και πολλά παιδιά του δρόμου, ντυμένα με κουρέλια να αγωνιούν για την επιβίωσή τους, χωρίς κανέναν δίπλα τους. 
Ήθελα ένα όμορφο, έξυπνο αγόρι, που να μεγαλώνει στον δρόμο και να μπορεί να παίξει. Και βρέθηκε! Βέβαια, συγχρόνως ήξερα ότι θα ήταν πολύ δύσκολο και χρονοβόρο να δουλέψω με ερασιτέχνες ηθοποιούς που θα έπρεπε να παίξουν τον εαυτό τους.
Μια ταινία που κινείται μεταξύ πραγματικότητας και μυθοπλασίας, μεταξύ ντοκιμαντέρ και μελοδράματος, όπου παρακολουθούμε την ιστορία του δωδεκάχρονου Ζέιν και της Ραχήλ, μιας παράνομης μετανάστριας από την Αιθιοπία, που έχει έναν γιο, τον Γιόνας, μόλις ενός έτους. Ο Ζέιν και η Ραχήλ, όπως και όλοι όσοι συμμετέχουν στην ταινία της Ναντίν Λαμπακί, δεν είναι ηθοποιοί, παίζουν τον εαυτό τους. Το πιο τρομερό είναι τα χιλιάδες παιδιά που κυκλοφορούν στους δρόμους του Λιβάνου. Παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς γονείς, χωρίς φροντίδα, χωρίς να πηγαίνουν σχολείο, χωρίς επίσημα έγγραφα. Κανένας δεν νοιάζεται γι' αυτά, είναι σαν αόρατα, τα αγνοούν τόσο οι άνθρωποι όσο και το επίσημο κράτος. Είτε γεννιούνται είτε πεθαίνουν, δεν έχει καμία σημασία. Αναπαριστούν τη ζωή τους σε βρόμικα σοκάκια, ελεεινά παραπήγματα, δίπλα σε εξατμίσεις αυτοκινήτων, μέσα σε φυλακές. Η σκηνοθέτις και οι συνεργάτες της αναζήτησαν τα πρόσωπα της ταινίας στις φτωχογειτονιές και στους δρόμους, ανάμεσα στους πρόσφυγες και στα αναμορφωτήρια, καταγράφοντας με ανατριχιαστική ακρίβεια τις απελπιστικές συνθήκες της διαβίωσής τους.

 Ήθελα ένα όμορφο, έξυπνο αγόρι, που να μεγαλώνει στον δρόμο και να μπορεί να παίξει. Και βρέθηκε! Βέβαια, συγχρόνως ήξερα ότι θα ήταν πολύ δύσκολο και χρονοβόρο να δουλέψω με ερασιτέχνες ηθοποιούς που θα έπρεπε να παίξουν τον εαυτό τους. Στην «Καπερναούμ», όμως, η μεγάλη αποκάλυψη είναι ο Ζέιν Αλ Ραφέα. Ένα προσφυγόπουλο από τη Συρία, που στον ομώνυμο ρόλο ενός παιδιού του δρόμου, ενός «Όλιβερ Τουίστ της Μέσης Ανατολής», όπως έγραψε ο διεθνής Τύπος, δίνει την πιο αναπάντεχα συγκλονιστική ερμηνεία. Διαθέτει ένα πανέξυπνο και μονίμως οργισμένο μουτράκι, με θλιμμένα μάτια αλλά και την αλάνθαστη βεβαιότητα ότι θα ξεπεράσει όλα τα εμπόδια της άθλιας και απελπισμένης του ζωής. Το τελευταίο πλάνο, όπου για πρώτη φορά χαμογελάει, κοιτώντας κατάματα την κάμερα, είναι η δική του νίκη. Και το χαμόγελό του γεμίζει και φωτίζει όλη την οθόνη! 

Μίλησα τηλεφωνικά με τη Ναντίν Λαμπακί που βρίσκεται στο Λονδίνο, λίγες ώρες πριν από τα βραβεία BAFTA, όπου η «Καπερναούμ» ήταν υποψήφια για το βραβείο Καλύτερης Ξένης Ταινίας. — Τι σας έκανε να δώσετε τον τίτλο «Καπερναούμ»; Συνδέεται με την αρχαία πόλη της «Καινής Διαθήκης»; Ο τίτλος ήταν το μόνο βέβαιο, πριν προκύψει οτιδήποτε άλλο. Απλώς ήξερα ότι ήθελα να κάνω μια ταινία που θα ονόμαζα «Καπερναούμ», που σημαίνει «χάος». Άλλωστε, τι άλλο δείχνει πέρα από χάος που επικρατεί! Αυτή η λέξη μου ήταν ανέκαθεν αγαπητή και τη χρησιμοποιούσα συχνά όταν πήγαινα στο γαλλικό σχολείο αντί του «χάους», για να εντυπωσιάζω τους καθηγητές μου. Από την άλλη, πράγματι η Καπερναούμ υπήρξε τόπος θαυμάτων. Εκεί ο Ιησούς έκανε το πρώτο του θαύμα. Μα, και η ταινία είναι γεμάτη θαύματα, συνέβησαν πολλά εκτός προγράμματος, ενώ τη γυρίζαμε... Στη διάρκεια της έρευνάς μου, όσες φορές ρώτησα αυτά τα παιδιά αν είναι ευτυχισμένα με τη ζωή τους, το 99% μου απαντούσε: «Όχι, δεν ξέρω γιατί με γέννησαν, γιατί βρίσκομαι εδώ, γιατί ζω». 
Στη διάρκεια της έρευνάς μου, όσες φορές ρώτησα αυτά τα παιδιά αν είναι ευτυχισμένα με τη ζωή τους, το 99% μου απαντούσε: «Όχι, δεν ξέρω γιατί με γέννησαν, γιατί βρίσκομαι εδώ, γιατί ζω».
— Καταρχάς, είναι θαύμα που βρήκατε τον Ζέιν, τον υπέροχο μικρό πρωταγωνιστή, πάνω στον οποίο είναι χτισμένη όλη η ταινία. Ακριβώς γι' αυτόν το λόγο λέω ότι είναι μια ταινία θαυμάτων! Ήταν όντως θαύμα που βρήκαμε τον Ζέιν αλλά και την ενός έτους Treasure και τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Είχα, βέβαια, τη συνδρομή της εκπληκτικής casting director, της Τζένιφερ, και όλων όσοι βοήθησαν, οργώνοντας τους δρόμους της Βηρυτού και του Λιβάνου για να βρουν αυτά τα παιδιά και τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Συχνά σκεφτόμουν ότι τους ζητούσα το αδιανόητο. Αναρωτιόμουν: «Τι τους ζητάω, πώς θα βρεθεί ο Ζέιν, όπως τον φαντάζομαι;». Ήθελα ένα όμορφο, έξυπνο αγόρι, που να μεγαλώνει στον δρόμο και να μπορεί να παίξει. Και βρέθηκε! Βέβαια, συγχρόνως ήξερα ότι θα ήταν πολύ δύσκολο και χρονοβόρο να δουλέψω με ερασιτέχνες ηθοποιούς που θα έπρεπε να παίξουν τον εαυτό τους. Τα προβλήματα που προέκυψαν μέσα στους έξι μήνες που κράτησαν τα γυρίσματα ήταν πολλά. Συχνά κάποιοι εξαφανιζόντουσαν, χανόντουσαν, έμπαιναν φυλακή γιατί δεν είχαν χαρτιά... Είναι θαύμα το πώς κατάφερε να ολοκληρωθεί η ταινία. Επίσης, σχετικά με την Treasure (που παίζει τον ρόλο του ενός χρόνου Γιόνας), δεν μπορούσαμε να ζητήσουμε από ένα μωρό να κάνει πράγματα, όπως από έναν ενήλικα. Έπρεπε να συντονιστούμε μαζί της, να ακολουθήσουμε τους δικούς της ρυθμούς και να είμαστε πανέτοιμοι να καταγράψουμε τη μοναδικότητα της στιγμής. 
H Ναντίν Λαμπάκι με τον μικρό πρωταγωνιστή της, Ζέιν Αλ Ραφέα, στις Κάννες.

— Αυτές οι σοκαριστικές καταστάσεις ήταν γνωστές στην κοινωνία σας ή ήταν αποκάλυψη ακόμα και για εσάς; Ήταν σοκ για πολλούς Λιβανέζους. Γνωρίζουν ότι υπάρχει και αυτή η πλευρά, δεν την έχουν δει, όμως, και δεν θέλουν να την ξέρουν. Δεν μιλάνε για όλα αυτά, προτιμούν να τα κρύβουν. Αλλά αυτή είναι η κατάσταση και ήθελα να κάνω μια ταινία για όλα όσα συμβαίνουν τώρα. Δεν τα γνώριζα ούτε η ίδια, μεγάλωσα σε ευνοϊκές συνθήκες, τα ανακάλυψα πραγματοποιώντας λεπτομερή έρευνα στους δρόμους, στις φυλακές, στα αναμορφωτήρια, στις προσφυγικές συνοικίες, στις οργανώσεις, στα δικαστήρια. Όταν αποφάσισα ποια θα ήταν τα θέματα που θα έθιγα –προέκυψε, μάλιστα, μια ολόκληρη λίστα–, τότε ήταν που είπα ότι ήθελα να κάνω μια ταινία για το περιθώριο της πόλης, την περιφέρεια. 


— Αναφέρεστε σε όλα τα τρομερά γεγονότα που παρακολουθούμε στην ταινία: αναλφαβητισμός, ανεξέλεγκτη τεκνοποίηση, παιδική εργασία, δουλεμπόριο, παράνομη διακίνηση βρεφών. Είναι η πραγματικότητα δίπλα στην οποία ζούμε! Προβλήματα για τα οποία δεν θέλει κανείς να μιλάει. Όπως λέτε, αναλφαβητισμός, μετανάστευση, παιδική εργασία, γάμοι σε νεαρή ηλικία. Επίσης, σε αυτές τις οικογένειες όλοι εργάζονται, χωρίς να έχουν καμία εκπαίδευση, και συχνά είναι αδήλωτοι. Το πιο τρομερό είναι τα χιλιάδες παιδιά που κυκλοφορούν στους δρόμους του Λιβάνου. Παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς γονείς, χωρίς φροντίδα, χωρίς να πηγαίνουν σχολείο, χωρίς επίσημα έγγραφα. Κανένας δεν νοιάζεται γι' αυτά, είναι σαν αόρατα, τα αγνοούν τόσο οι άνθρωποι όσο και το επίσημο κράτος. Είτε γεννιούνται είτε πεθαίνουν, δεν έχει καμία σημασία. 
— Περίπου σαν την ιστορία του Ζέιν. Ο οποίος ήταν αναλφάβητος όταν τον βρήκαμε να δουλεύει στον δρόμο. Η μόνη διαφορά με τον ρόλο που παίζει στην ταινία είναι ότι οι γονείς του τον αγαπάνε και απολαμβάνει την προστασία τους. Αλλά και οι γονείς, όπως αυτοί της ταινίας, είναι θύματα του συστήματος. Όπως λένε: «Τι να κάναμε, τι ξέρουμε; Μας έμαθε κανείς να κάνουμε κάτι διαφορετικό;». Πράγματι, είναι τελείως αμόρφωτοι, οι περισσότεροι έχουν παντρευτεί σε νεαρή ηλικία, κανείς δεν νοιάζεται γι' αυτούς. Ο Ζέιν τους λέει στην ταινία «σταματήστε να γεννάτε παιδιά». Τους το λέει γιατί ακριβώς δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν και προσθέτει: «Τι έχετε να δώσετε στο νέο παιδί που περιμένετε;». 


Ουσιαστικά, αυτό που θέλει να πει είναι «γιατί με φέρατε στον κόσμο αν δεν ξέρετε τι να με κάνετε, αν δεν μπορείτε να με φροντίσετε, αν δεν μπορείτε ούτε καν να με αγαπήσετε; Μην κάνετε παιδιά, εφόσον δεν υπάρχει τίποτα να τους δώσετε, παρά μόνο μια ζωή που δεν τους αξίζει». Στη διάρκεια της έρευνάς μου, όσες φορές ρώτησα αυτά τα παιδιά αν είναι ευτυχισμένα με τη ζωή τους, το 99% μου απαντούσε «όχι, δεν ξέρω γιατί με γέννησαν, γιατί βρίσκομαι εδώ, γιατί ζω». Γι' αυτό σκεφτήκαμε τη σκηνή του δικαστηρίου, όπου ήθελα να γίνεται αναφορά στα δικαιώματα των παιδιών σε υγιείς συνθήκες διαβίωσης και εκπαίδευση. 


Κατά τα άλλα, η βασική μου επιδίωξη ήταν όλες οι σκηνές να είναι απολύτως ρεαλιστικές, να αποδίδουν ακριβώς όλα όσα περνάνε τα παιδιά στους δρόμους, εγκαταλελειμμένα και μόνα. 
— Πόσο δύσκολο είναι να γυρίζεις ταινία ως γυναίκα σκηνοθέτις σε μια χώρα χωρίς κινηματογραφική βιομηχανία; Φοβερά δύσκολο. Όλη η ταινία έγινε μέσα στο σπίτι μας, είναι κυριολεκτικά μια χειροποίητη ταινία. Για δύο χρόνια ζούσαμε με μόνη έγνοια αυτή την ταινία. Ο σύζυγός μου, που είναι ο παραγωγός της, είναι συνθέτης και έγραψε τη μουσική της ταινίας, αλλά δεν είχε ξανακάνει παραγωγή κινηματογράφου. Δεν είχε ιδέα από αυτά κι έπρεπε να μάθει τα πάντα από την αρχή. Πίστευε, όμως, ότι ήταν μια ιστορία που έπρεπε να ειπωθεί. Κάναμε τα πάντα χωρίς καμία βοήθεια, βάλαμε υποθήκη το σπίτι μας, αλλά είχα ένα εκπληκτικό συνεργείο που μου στάθηκε σαν οικογένεια όλο το διάστημα των γυρισμάτων. Βρεθήκαμε σε μερικές από τις πιο επικίνδυνες περιοχές του Λιβάνου, ζήσαμε απίστευτες καταστάσεις. Στο τέλος είχαμε υλικό 500 ωρών και η πρώτη εκδοχή διαρκούσε 12 ώρες. Το μοντάζ συνεχίστηκε για ενάμιση χρόνο. Τελικά, ολοκληρώθηκε με βάρδιες και συνεχόμενη δουλειά μόλις δύο μέρες πριν από την υποβολή της ταινίας στις Κάννες. 

— Έχετε πει ότι εμπνευστήκατε την ιστορία από τον μικρό Αϊλάν που ξέβρασε η θάλασσα στα παράλια της Τουρκίας, καθώς η οικογένειά του προσπαθούσε να αποδράσει στην Ευρώπη. Ο Ζέιν ζει πια στη Νορβηγία. Είναι λύση η προσφυγιά; Όχι, δεν είναι αυτή η λύση, να μεγαλώνεις σε ένα ξένο περιβάλλον, σε άλλη κουλτούρα. Αλλά ο Ζέιν και η οικογένειά του είναι πια ασφαλείς, έχουν ενταχθεί σε ευρωπαϊκά προγράμματα – μάλιστα και σε ένα ελληνικό. Ο Ζέιν παρακολουθεί ειδικό σχολικό πρόγραμμα και είναι πια ευτυχισμένος. 

Η ταινία «Καπερναούμ» της Ναντίν Λαμπακί κυκλοφορεί στις 14 Φεβρουαρίου, σε διανομή Rosebud 21 / Seven Films.

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2019

Αν είχα μόνο μια ευχή -μια ποιητική ταινία μικρού μήκους

Παρακολουθήστε μια ολιγόλεπτη ταινία – ποίημα, γυρισμένη στις Κανάριες Νήσους, από τον δημιουργό Günther Gheeraert.
Αν είχα μόνο
μια ευχή
θα ήταν να
χαθώ εδώ
κι εκεί μόνο
μαζί σου...

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2019

Στην πύλη της αιωνιότητας

Αποτέλεσμα εικόνας για Στην πύλη της αιωνιότητας
Με τους: Willem Dafoe, Rupert Friend, Oscar Isaac

Η ταινία σκιαγραφεί τα χρόνια που ο κορυφαίος Ολλανδός ιμπρεσιονιστής Βίνσεντ Βαν Γκογκ έζησε στην Αρλ της Γαλλίας, τότε που μαγεμένος από το γαλλικό τοπίο και φως δημιούργησε μερικά από τα πιο εμβληματικά έργα του, όπως η «Έναστρη Νύχτα», το «Υπνοδωμάτιο στην Αρλ» και η σειρά «Ηλιοτρόπια», μεταξύ εκατοντάδων άλλων.
Πού παίζεται
Αποτέλεσμα εικόνας για Στην πύλη της αιωνιότητας
Αθήνα


AΙΘΟΥΣΑ 1
Πέμπτη - 17.01 17:00 / 19:30 / 22:00
Παρασκευή - 18.01 17:00 / 19:30 / 22:00
Σάββατο - 19.01 17:00 / 19:30 / 22:00
Κυριακή - 20.01 17:00 / 19:30 / 22:00
Δευτέρα - 21.01 17:00 / 19:30 / 22:00
Τρίτη - 22.01 17:00 / 19:30 / 22:00
Τετάρτη - 23.01 17:00 / 19:30 / 22:00
Αποτέλεσμα εικόνας για Στην πύλη της αιωνιότητας

AΙΘΟΥΣΑ 1
Πέμπτη - 17.01 17:40 / 20:00 / 22:20
Παρασκευή - 18.01 17:40 / 20:00 / 22:20
Σάββατο - 19.01 17:40 / 20:00 / 22:20
Κυριακή - 20.01 17:40 / 20:00 / 22:20
Δευτέρα - 21.01 17:40 / 20:00 / 22:20
Τρίτη - 22.01 17:40 / 20:00 / 22:20
Τετάρτη - 23.01 17:40 / 20:00 / 22:20
Αποτέλεσμα εικόνας για Στην πύλη της αιωνιότητας
Γλυφάδα


AΙΘΟΥΣΑ 1
Πέμπτη - 17.01 19:30 / 22:00
Παρασκευή - 18.01 19:30 / 22:00
Σάββατο - 19.01 19:30 / 22:00
Κυριακή - 20.01 19:30 / 22:00
Δευτέρα - 21.01 19:30 / 22:00
Τρίτη - 22.01 19:30 / 22:00
Τετάρτη - 23.01 19:30 / 22:00
Αποτέλεσμα εικόνας για Στην πύλη της αιωνιότητας
Θεσσαλονίκη


AΙΘΟΥΣΑ 1
Πέμπτη - 17.01 21:45
Παρασκευή - 18.01 21:45
Σάββατο - 19.01 21:45
Κυριακή - 20.01 21:45
Τρίτη - 22.01 21:45

AΙΘΟΥΣΑ 2
Πέμπτη - 17.01 19:15
Παρασκευή - 18.01 19:15
Σάββατο - 19.01 19:15
Κυριακή - 20.01 19:15
Δευτέρα - 21.01 19:15
Τρίτη - 22.01 19:15
Τετάρτη - 23.01 19:15

Μαρούσι


AΙΘΟΥΣΑ 3
Πέμπτη - 17.01 19:30 / 22:10
Παρασκευή - 18.01 19:30 / 22:10
Σάββατο - 19.01 19:30 / 22:10
Κυριακή - 20.01 19:30 / 22:10
Δευτέρα - 21.01 19:30 / 22:10
Τρίτη - 22.01 19:30 / 22:10
Τετάρτη - 23.01 19:30 / 22:10

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Σινέ παράδεισος σε ενορία της Καλλιθέας-π. Βασίλειος Χριστοδούλου

Ενορία δημιούργησε και λειτουργεί κινηματογραφική λέσχη στην Καλλιθέα. Η τέχνη εξυπηρετεί μια βαθιά ανθρώπινη ανάγκη για ποιητική τροφή. Το πνεύμα μας είναι πάντα πρόθυμο να επιβιώνει ανεβαίνοντας. Το πνεύμα περισσότερο από την σάρκα, ζώντας πάνω στη γη νιώθει όσα έχουν νόημα για την ύπαρξη. Το σώμα πεινά όταν λείπει η τροφή, το πνεύμα όμως πληρώνει μεγάλο τίμημα όταν καταδικάζεται στην ένδεια: εκμηδενίζεται. Κάπως έτσι υποψιαζόμαστε την προσπάθεια του ανθρώπινου είδους να μην λιμοκτονήσει ψυχικά. Γι’ αυτόν το λόγο προσφέρονται τρόποι να επανασυνδεθεί με τον Θεό. Ένας από αυτούς είναι η τέχνη.


Συζητήσαμε με τον πατέρα Βασίλειο Χριστοδούλου, εφημέριο του ιερού ναού Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην Καλλιθέα, για την κινηματογραφική λέσχη που λειτουργεί στην ενορία του και συγκεντρώνει νέους ανθρώπους.

Απ’ όσο γνωρίζω π. Βασίλειε εδώ και αρκετά χρόνια λειτουργεί στο Ναό σας μια άτυπη κινηματογραφική λέσχη.

Σωστά χρησιμοποιήσατε το ρήμα «λειτουργεί», διότι αφ’ ενός μεν πρόκειται για κοινό έργο πολλών (οι νέοι έβαλαν τη διάθεση κι εγώ τον τρόπο) αφ’ ετέρου είναι μια προσπάθεια που την χαρακτηρίζει όχι η τέρψη η αισθητηριακή αλλά η μετοχή όλων μας σε βαθύτερα στρώματα αλήθειας πέραν του προφανούς.
Τι το ιδιαίτερο έχει η προσπάθειά σας, σε καιρούς που ο κινηματογράφος είναι ούτως ή άλλως προσιτός σε όλους -ακόμα και στο σπίτι μας μέσω του διαδικτύου- αλλά και η βόλτα στις κινηματογραφικές αίθουσες είναι πλέον απ’ τις αγαπημένες συνήθειες των νέων ανθρώπων;

Η συνεισφορά είναι στον τρόπο, στην επιλογή, στο πρόσωπο που θα σε χειραγωγήσει στην εμβάθυνση και όχι απλώς η παρακολούθηση. Η ιδιαιτερότητα λοιπόν της προσπάθειάς μας έγκειται σε δύο σημεία. Το πρώτο είναι η επιλογή των ταινιών και το δεύτερο η εκγύμναση σ’ έναν άλλο τρόπο θέασης.

Θα θέλατε να μας πείτε δυο λόγια γι’ αυτές τις ιδιαιτερότητες;

Οι ταινίες που επιλέγουμε να δούμε δεν είναι συνήθως οι ταινίες που προβάλλονται στις κινηματογραφικές αίθουσες. Δεν αποτελούν τμήμα του λεγόμενου «εμπορικού κινηματογράφου» του οποίου το περιεχόμενο είθισται να είναι δράση, επιφανειακός συναισθηματισμός, ρηχό σενάριο και ένα χαρούμενο τέλος, επειδή ακριβώς δεν θέλει να στενοχωρήσει τον θεατή, να τον προβληματίσει, αλλά να τον διασκεδάσει. Επιλέγουμε λοιπόν έναν κινηματογράφο όχι θέασης αλλά μετοχής. Μια εικόνα που δεν εξαντλεί το νόημα αλλά το υπαινίσσεται, που δεν στοχεύει στον φθηνό και εύκολο εντυπωσιασμό, αλλά που τιμά και σέβεται τη λογικότητά σου, επενδύοντας στην αναζήτηση, στη δυνατότητα να διαλέγεσαι και να μην σιωπάς. Να εισέρχεσαι, και αναλαμβάνοντας την ευθύνη να γίνεσαι μέτοχος της ταινίας και όχι αποστασιοποιημένος θεατής της. Μετά λοιπόν από κάθε τέτοια προβολή ακολουθεί συζήτηση -πολλές φορές συναρπαστική- και αυτό είναι το δεύτερο στοιχείο ιδιαιτερότητας της προσπάθειάς μας.
Ο κινηματογράφος δηλαδή ως ποιμαντικό εργαλείο;


Ναι, γιατί όχι; Είδατε; Μας φαίνεται πολύ παράξενο η Εκκλησία να ασχολείται με τον κινηματογράφο.


Εδώ που τα λέμε, δεν είναι και κάτι το συνηθισμένο.


Έχετε δίκιο, αλλά νομίζω πως δεν αρκεί πλέον να παραμένουμε μόνο στη διαπίστωση, πρέπει να αναζητήσουμε το γιατί. Η εύρεση αυτού του «γιατί» ίσως μπορέσει λίγο να μας ξεκολλήσει.
Γιατί λοιπόν φαντάζει τόσο παράξενος αυτός ο διάλογος Εκκλησίας και κινηματογράφου;

Φοβάμαι επειδή απαξιώνουμε κάθε «εξωεκκλησιαστική» Τέχνη, περιορίζοντας ταυτόχρονα τον Θεό εντός των δικών μας εκφραστικών τειχών, αδυνατώντας να αναγνωρίσουμε σ’ αυτές την πνοή του Παρακλήτου. Ίσως και επειδή τρέμουμε στη συνειδητοποίηση ότι η έμπνευση και η έκπληξη (η Βασιλεία του Θεού δηλαδή) «αρθήσεται αφ’ ημών και δοθήσεται έθνει ποιούντι τους καρποὺς αυτής». Μας ξαφνιάζει η σκέψη, ότι υπάρχουν φορές που άνθρωποι που αναζητούν, θα ανεβαίνουν προς τον Ιησού, «ζητούντες ιδείν αυτόν», και Εκείνος θα βεβαιώνει διαχρονικά πως μέσα από τη δική τους παρουσία θα εμπνέει και θα συνεχίζει να διατηρεί την έκπληξη της Βασιλείας Του ζωντανή. Ενώ ο Θεός θα εκπλήσσει κινηματογραφικά, ποιητικά, μουσικά κ.λ.π. με τρόπους που δεν υποψιαζόμαστε. Αναρωτιέμαι, μήπως είναι καιρός ν’ αλλάξουμε;

Με την Τέχνη ο άνθρωπος διαιώνια παλεύει τον θάνατο. Προσπαθεί να δημιουργήσει μια μεταϊστορική συνέχεια

Ο Γέροντας Σωφρόνιος θυμάμαι έλεγε κάπου «δεν μπορεί κανείς να ζει χριστιανικά με διαφορετικό τρόπο: είτε θα είναι εμπνευσμένος είτε αποκοιμισμένος μέσα στον κόσμο». Μιας και αναφερθήκατε πριν και στην ποίηση, ο Μίλτος Σαχτούρης σ’ ένα ποίημά του αναφέρει πως: «ο κινηματογράφος δεν αγαπά τον θάνατο». Ένας τέτοιος κινηματογράφος μπορεί να βρει τη θέση του μέσα στη σύγχρονη ενοριακή ποιμαντική δραστηριότητα;

Δεν είναι μόνο ο κινηματογράφος που δεν αγαπά τον θάνατο, αλλά γενικότερα η Τέχνη δεν τα ’χει καλά μαζί του. Διότι με την Τέχνη ο άνθρωπος διαιώνια παλεύει τον θάνατο και την ανυπαρξία, προσπαθώντας να δημιουργήσει μία μεταϊστορική συνέχεια. Επιμένει να φλερτάρει αδιάκοπα με την Ομορφιά· με την Ομορφιά όχι σαν αισθητική αντίληψη του παρόντος, αλλ’ ως εσχατολογική εν Θεώ πληρότητα. 
Η Τέχνη «είναι μία εξομολόγηση του ότι η ζωή δεν επαρκεί». Η πνευματική ζωή λοιπόν μέσα στο ενοριακό πλαίσιο είναι η προσπάθεια συνειδητοποίησης αυτής της αλήθειας, πως δεν μας φτάνει μια ζωή για να αγαπήσουμε, να ζήσουμε και να δημιουργήσουμε. Είναι επιτακτική η ανάγκη της συνέχισης. Αυτή τη «συνέχεια» προσπαθούμε ήδη από τώρα να μεταλαμβάνουμε και η Τέχνη είναι ένα μέσον.

Οι νέοι άνθρωποι ανταποκρίνονται σε μία τέτοια ποιμαντική δραστηριότητα;

Ανταποκρίνονται, αλλά θέλει χρόνο αρκετό για να μυηθούμε όλοι σε έναν άλλο τρόπο θέασης των πραγμάτων άρα και του κινηματογράφου. Ο κινηματογράφος που προβάλλουμε έχει πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης (σαν την καλή λογοτεχνία) και σίγουρα -τουλάχιστον στην αρχή- χρειαζόμαστε κάποιον να μας δείξει τον τρόπο, να μας δώσει τα κλειδιά να ξεκλειδώσουμε την πρόσβασή μας στα βαθύτερα αυτά στρώματα κατανόησης.

Αποτέλεσμα αυτής της ποιμαντικής σας δραστηριότητας, αν δεν κάνω λάθος, είναι και το τελευταίο σας βιβλίο, μ’ ένα τίτλο που σίγουρα δεν περνά απαρατήρητος: «και ο κλήρος έπεσε στα δάκρυα», από τις εκδόσεις «Γρηγόρη».

Είναι ουσιαστικά η θεολογική ανάλυση οκτώ ταινιών που είχα κατά καιρούς προβάλλει στη Νεανική Σύναξη του Ναού μου. Μέσα στην ανάλυση αυτή εμπεριέχονται και πολλά από το περιεχόμενο των συζητήσεων που επακολούθησαν αυτών των ταινιών.

Θέλετε να μας μιλήσετε λίγο περισσότερο για το περιεχόμενό τους;

Το θέμα πάνω στο οποίο στοχάζεται είναι εκείνο της απουσίας και σιωπής του Θεού. Τα αδυσώπητα «γιατί» που στοιχειώνουν την ζωή μας, όταν το παράλογο και το κακό δείχνουν να επικρατούν και ο Θεός να μην παίρνει θέση. Κοινός παρονομαστής των ταινιών που αναλύονται είναι εκείνο του αναίτιου και πρόωρου χαμού των ανθρώπων, το αναπάντεχο του θανάτου, ο επώδυνος και μαρτυρικός τρόπος της εξόδου πολλών ανθρώπων απ’ τη ζωή, παρά τις όσες για «ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά τέλη» ικεσίες Τον είχαμε ανά τους αιώνες παρακαλέσει. Είναι αυτό το βασανιστικό δίπολο της απώλειας και απουσίας, των αγαπημένων αδελφών και του σπλαχνικού Πατέρα· το δίπολο που πάντα θα μας στοιχειώνει.
Άλλωστε είναι κάτι που μαρτυρείται και στον υπότιτλο: «ο κινηματογράφος της απουσίας του Θεού σε θεολογική παρακολούθηση». Θα θέλατε, κλείνοντας τη συνέντευξή μας αυτή να προσθέσετε και κάτι ακόμη;

Ο π. Δημήτριος Στανιλοάε θυμάμαι έγραφε κάπου: «Τα έργα της Τέχνης είναι έργο του Αγίου Πνεύματος: ένα ωραίο λογοτέχνημα, ένα ωραίο ποίημα, είναι έργα του Αγίου Πνεύματος, μα δεν αποτελούν ακόμα το πλήρωμα ολόκληρης της ποίησης που μπορεί να πραγματοποιήσει ο άνθρωπος». Μην περιοριζόμαστε λοιπόν!Ο Θεός είναι το Ποίημα· σίγουρα δεν το γράφουμε, δημιουργώντας όμως το ανακαλύπτουμε.

Ευχαριστήσαμε τον πατέρα Βασίλειο, μαντεύοντας μετά την συζήτησή μας περισσότερο από πριν τον τόπο της τέχνης στη ζωή μας. Εάν η τέχνη είναι αυθεντική, είναι μια μελωδία του Θεού που περιέχει όλα τα στοιχεία της πίστης: την εσωτερικότητα, την πνευματικότητα και τους δεσμούς με τα μύχια της ψυχής.
___________
Σοφία Χατζή
δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΛΗΘΕΙΑ, 16.01.2019
via

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

The Red Balloon - 1956 Oscar


Μια μαγική ιστορία για τη φιλία ανάμεσα σε ένα μικρό αγόρι και ένα μπαλόνι, με φόντο το Παρίσι της δεκαετίας του 1950. Ένα μπαλόνι με δική του ζωή, ακολουθεί ένα παιδί στους δρόμους του Παρισιού, προς έκπληξη όλων. Βραβευμένο με Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες και με Όσκαρ Σεναρίου. Απολαύστε την!

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Η Disney εμπνέεται από πραγματικά τοπία!

Όταν η πραγματικότητα συναντάει με την φαντασία. Ο πραγματικός κόσμος δίνει την έμπνευση στους σχεδιαστές της Disney για να δημιουργήσουν τοπία στις ταινίες. Η ομοιότητα είναι πραγματικά εκπληκτική και οι φωτογραφίες που θα δείτε μιλούν από μόνες τους.

Το βασιλικό κάστρο στην «Ωραία Κοιμωμένη» είναι εμπνευσμένο από το κάστρο Neuschwanstein στη Βαυαρία της Γερμανίας


Το παλάτι του σουλτάνου στον «Αλαντίν» είναι εμπνευσμένο από το Ταζ Μαχάλ


Οι καταρράκτες Paradise στο «Up» της Disney Pixar είναι εμπνευσμένοι από τουςκαταρράκτες Angel στη Βενεζουέλα
Το χωριό του Pacha στο «Ο αυτοκράτορας έχει κέφια» είναι εμπνευσμένο από το Μάτσου Πίτσου στο Περού
Η Ατλαντίδα από τη «Χαμένη Ατλαντίδα» είναι εμπνευσμένη από το Angkor Wat στην Καμπότζη

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

Τα παιδιά πάνε σινεμά!


Το μεγαλύτερο παιδικό φεστιβάλ της πόλης μας ξεκίνησε στις 13  Οκτωβρίου για 32 Σαββατοκύριακα με 400 προβολές των καλύτερων παιδικών ταινιών και 152 διαφορετικές ταινίες, 16 παραστάσεις θεάτρου Σκιών, 16 παραστάσεις Κουκλοθέατρου, 8 παραστάσεις θεάτρου και πολλές μυστικές συναυλίες! 
Το αδιαχώρητο επικρατούσε την Κυριακή, στο Σινέ Παράδεισος στον Κορυδαλλό. Άνοιξε τις πόρτες και την αγκαλιά του στους μικρούς σινεφίλ. Της κόρης μου, της άρεσε πάρα πολύ! Αξίζει να πάτε με τα παιδιά σας! 
Ένα μεγάλο μπράβο στην ιδέα των διοργανωτών που «έστησαν» το Παιδικό Φεστιβάλ με καλές ταινίες για παιδιά τα Σαββατοκύριακα και τιμή εισιτήριου 2 ευρώ το άτομο, δημιουργώντας γέφυρες πολιτισμού και νησίδες χαράς για μικρούς και μεγάλους στην γκρίζα μελαγχολία της σημερινής Ελλάδας. 

Φέτος το Festival θα έχει δράσεις σε όλους τους χώρους του. Mαθήματα ζωγραφικής, κολάζ, κατασκευής ψηφιδωτών, μαθήματα κεραμικής,αγιογραφίας,κούκλας κουκλοθεάτρου, μαθήματα κατασκευής φιγούρων θεάτρου σκιών, πυρογραφίας, μαγειρικής. Οι δηλώσεις συμμετοχής είναι μέχρι 10 Νοεμβρίου και το κόστος ανέρχεται σε 10 ευρώ το μήνα. Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να πάρετε στα τηλέφωνα 2104960955, 210 5765283 και 6972110003. Τα μαθήματα πραγματοποιούνται από την Καλλιτέχνη - Εικαστικό Αθηνά Δαφνομήλη. 
Στην αίθουσα του Θερινού κινηματογράφου του Παράδεισου έχει  δημιουργηθεί ένας ειδικός χώρος στον οποίο τα παιδιά θα παίζουν δωρεάν με Bungee Trampoline και Αναρριχητικό πύργο με την εγγύηση της Air games. Η κόρη μου έπαιξε και ξετρελάθηκε! Σινέ Παράδεισος Δημοτικός Κινηματογράφος Κορυδαλλού Αγ. Γεωργίου & Ζάππα 4,Τηλ.: 210 49 60 955 και 210 49 60 955 


Γενική είσοδος για κάθε προβολή: 2 ευρώ

Γενική είσοδος για θέατρο σκιών και θέαετρο! 3 ευρώ

Αξίζει να πάρετε την κάρτα διαρκείας 2 ατόμων για 4 προβολές ή παραστάσεις: 8,5 ευρώ. Την κάρτα διαρκείας των 8.5 ΕΥΡΩ μπορεί να την προμηθευτεί κάποιος και στο http://artic.gr/etickets/ 

Το πρόγραμμα των παραστάσεων θα βρείτε αναλυτικά εδώ.
ΣΑΒΒΑΤΟ -ΚΥΡΙΑΚΗ 20-21/10
10.30: ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗ 3: ΦΥΓΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
12.00: ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗ 3: ΦΥΓΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
13.45: ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗ 3: ΦΥΓΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
15.30: ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗ 3: ΦΥΓΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
17.30: ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗ 3: ΦΥΓΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
19.30: ΜΑΔΑΓΑΣΚΑΡΗ 3: ΦΥΓΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ 27/10
10.30: TZIMI NIOYTΡΟΝ: ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΙΔΙΟΦΥΪΑ
12.00: TZIMI NIOYTΡΟΝ: ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΙΔΙΟΦΥΪΑ
13.45: ΦΑΡΜΑ ΣΤΟΡΥ
15.30: ΦΑΡΜΑ ΣΤΟΡΥ
17.30: ΜΠΟΜΠ ΣΦΟΥΓΓΑΡΑΚΗΣ
19.30: ΜΠΟΜΠ ΣΦΟΥΓΓΑΡΑΚΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 28/10
16.00: ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ "ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ" ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ "ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ"
17.30: ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ "ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ" ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ "Ο ΕΛΛΗΝΟΙΤΑΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ"
19.15:ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ "ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ" ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ "Ο ΕΛΛΗΝΟΙΤΑΛΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ"
ΣΑΒΒΑΤΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3-4/11
10.30: ΠΑΡΑΝΟΡΜΑΝ: ΜΙΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
12.00: ΠΑΡΑΝΟΡΜΑΝ: ΜΙΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
13.45: ΠΑΡΑΝΟΡΜΑΝ: ΜΙΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
15.30: ΠΑΡΑΝΟΡΜΑΝ: ΜΙΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
17.30: ΠΑΡΑΝΟΡΜΑΝ: ΜΙΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
19.30: ΠΑΡΑΝΟΡΜΑΝ: ΜΙΑ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΣΑΒΒΑΤΟ 10/11
10.30: Ο ΓΚΑΡΦΙΛΝΤ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΕΡΗΡΩΕΣ
12.00: Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ
13.45: Ο ΑΛΒΙΝ ΚΑΙ Η ΠΑΡΕΑ ΤΟΥ 3
15.30: ΡΙΟ
17.30: Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ 4: Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΝ
19.30: Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ 4: Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ 11/11
10.30: ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
12.00: Ο ΔΕΙΝΟΣΑΥΡΟΣ
13.45: ΧΟΡΤΟΝ
15.30: ΡΙΟ
17.30: Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ 4: Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΝ
19.30: Η ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΠΑΓΕΤΩΝΩΝ 4: Ο ΧΟΡΟΣ ΤΩΝ ΗΠΕΙΡΩΝ
ΣΑΒΒΑΤΟ 17/11
10.30: ΖΟΥΜΠΑΙΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΕΤΑ
12.00: ΤΟ ΝΗΣΙ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΤΗ
13.45: ΧΕΛΩΝΟΝΙΝΤΖΑΚΙΑ
15.30: ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ:ΤΡΕΛΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΡΙΑ ΔΥΣΗ
17.30: ΠΕΙΡΑΤΕΣ!
19.30: ΠΕΙΡΑΤΕΣ!

ΚΥΡΙΑΚΗ 18/11
10.30: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ
12.00: ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΖΟΥΓΚΛΑΣ
13.45: ΓΑΤΟΣ ΣΠΙΡΟΥΝΑΤΟΣ
15.30: ΓΑΤΟΣ ΣΠΙΡΟΥΝΑΤΟΣ
17.30: ΠΕΙΡΑΤΕΣ!
19.30: ΠΕΙΡΑΤΕΣ!
ΣΑΒΒΑΤΟ -ΚΥΡΙΑΚΗ 24-25/11
11.00: Ο ΑΣΤΕΡΙΞ ΚΑΙ ΒΙΚΙΝΓΚ: ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΒΡΕΤΑΝΗ
13.00: Ο ΑΣΤΕΡΙΞ ΚΑΙ ΒΙΚΙΝΓΚ: ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΒΡΕΤΑΝΗ
15.00: Ο ΑΣΤΕΡΙΞ ΚΑΙ ΒΙΚΙΝΓΚ: ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΒΡΕΤΑΝΗ
17.00: Ο ΑΣΤΕΡΙΞ ΚΑΙ ΒΙΚΙΝΓΚ: ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΒΡΕΤΑΝΗ
19.00: Ο ΑΣΤΕΡΙΞ ΚΑΙ ΒΙΚΙΝΓΚ: ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΒΡΕΤΑΝΗ
ΣΑΒΒΑΤΟ -ΚΥΡΙΑΚΗ 1-2/12
10.20: BRAVE
12.00: BRAVE
13.50: BRAVE
15.40: BRAVE
17.40: BRAVE
19.40: BRAVE
ΣΑΒΒΑΤΟ 8/12
10.30: ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΑ 2: ΣΚΟΥΦΙΤΣΑ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΚΑΚΩΝ
11.50: ΕΛ ΣΙΝΤ, Ο ΙΠΠΟΤΗΣ
13.30: Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΚΑΙ Ο ΒΑΤΡΑΧΟΣ
15.30: Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΚΑΙ Ο ΒΑΤΡΑΧΟΣ
17.30: ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ 2
19.30: ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ 2

ΚΥΡΙΑΚΗ 9/12
10.30:ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑΣ "ΓΚΟΤΣΗ" ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ: "ΠΗΤΕΡ ΠΑΝ"
11.50: ΤΟ ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ ΜΑΡΙΟΝΕΤΑΣ "ΓΚΟΤΣΗ" ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ: "ΠΗΤΕΡ ΠΑΝ"
13.30: ΜΑΛΛΙΑ ΚΟΥΒΑΡΙΑ
15.30: ΜΑΛΛΙΑ ΚΟΥΒΑΡΙΑ
17.30: TOY STORY 3
19.30: TOY STORY 3
H συνέχεια του προγράμματος σε λίγες μέρες...

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, παρακαλώ μοιραστείτε το. Θα το εκτιμούσα. :)




You.gr Εδώ θα βρεις προϊόντα τεχνολογίας σε χαμηλές τιμές. Αγόρασε online! Κάντε Click Εδώ

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...