Δευτέρα 16 Ιανουαρίου 2012

Ένας χρόνος Παίζουμε μαζί...Ο απολογισμός.




Το  Παίζουμε μαζί  το ξεκίνησα πριν ένα περίπου χρόνο, -με τα γενέθλιά μας στις 26 Ιανουαρίου.
Κάνοντας τον προσωπικό μου απολογισμό, έχω να πω πώς το αγαπάω πολύ, μου αρέσει πολύ να γράφω και να μοιράζομαι μαζί σας, τις σκέψεις, τις χαρές, τις αγωνίες, τα παιχνίδια και όλα όσα ζω με την κόρη μου, την Αντριάνα που είναι τεσσάρων. 
Στον ένα χρόνο που γράφω, υπήρξαν  στιγμές που ήταν δύσκολες και που σκέφτηκα, πολλές φορές, να τα παρατήσω  και άλλες που μου θύμιζαν πόσο υπέροχο είναι να μοιράζεσαι... 
Κυριακή το πρωί, πήρα ένα προσωπικό μήνυμα από μια φίλη του Παίζουμε μαζί, την Βάσω που με έχει, πραγματικά,  ταρακουνήσει... 
Μου έγραψε: "Ζέφη, θα ήθελα την βοήθειά σου. Κάθε Τετάρτη, πηγαίνω στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο σε παιδιά που έχουν χρόνιες παθήσεις. 


Θα μπορούσες να μου δώσεις μερικές ιδέες γιατί έχω στερέψει; Πρέπει να σου πω ότι τα παιδιά αυτά δεν μπορούν να παίζουν όρθια, ούτε να ταλαιπωρούνται πολύ γιατί φοράνε ορούς και έχουν ανοιχτές αρτηρίες, όπου από εκεί τους παίρνουν αίμα για να μην τα τρυπάνε συνέχεια, αυτό σημαίνει ότι μπορεί πολύ εύκολα να ματώσουν. Θα χαρώ πολύ να ακούσω προτάσεις σου. Ευχαριστώ! 


Όταν άνοιξα και είδα αυτό το μήνυμα δεν μπορώ να περιγράψω πώς αισθάνθηκα. Κοιμόμουν και ξύπνησα... Είπα "έχω φτιάξει το Παίζουμε μαζί, και σε λίγες μέρες κλείνουμε ένα χρόνο ύπαρξης, αλλά αυτό, πραγματικά,  είναι  το πιο ωραίο μήνυμα που έχει στείλει, κάποιος φίλος έως σήμερα". 


Είναι συγκλονιστικό όλο αυτό, να είσαι άνθρωπος, να στέκεσαι ψηλά, να έχεις τέτοια ψυχικά αποθέματα που μέσα στην καθημερινότητα και τα προβλήματά σου να να χαρίζεις  αγάπη. 


"Βάσω μου, εσύ δεν έχεις στερέψει...είσαι γεμάτη αγάπη κι ομορφιά. Όλοι μας, να πάρουμε παράδειγμα το φως και την χαρά που δίνεις"... 

"Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να είσαι πάντα δίπλα τους και σ' αυτό που κάνεις να βρεις πολλούς υποστηριχτές.
Και για να απαντήσω στο ερώτημά σου,  πιστεύω ότι,  αυτά, είναι  μερικά παιχνίδια  που μπορείς να δοκιμάσετε να παίξετε! Δεν είμαι ειδική, αλλά αυτά τα σκέφτηκα με την καρδιά μου. 
Να δοκιμάσετε να βάψετε τους τοίχους και τα παράθυρα  του νοσοκομείου με χρώματα χαράς κι ελπίδας. Κι εάν δεν μπορούν, σήμερα, να κρατήσουν με το χεράκι τους το πινέλο, να σου πουν τι χρώματα έχει η ζωή κι εσύ θα γίνεις το πινέλο τους...
Να φτιάξετε μαζί πολλά παραμύθια για ένα ουράνιο τόξο που σας ταξιδεύει στην χώρα της ελπίδας...
Να παίξετε ένα παιχνίδι με υποθετικές ερωτήσεις π.χ. εάν ήσουν χρώμα τι θα ήσουν, εάν ήσουν εποχή, ποια θα ήσουν και γιατί...κ.τ.λ. Δεν μπορείς να φανταστείς με τι μεγάλους ποιητές και καλλιτέχνες, παίζεις! 
Να βάψεις τα δαχτυλάκια του ποδιού τους, που επιτρέπεται να τα κουνάνε,  με χρώματα, να παίξετε, να γελάσετε πολύ και να ονειρευτείτε...και να' ναι ο δρόμος τους, μακρύς, πολύ,όλο αγάπη, ομορφιά και φως... 
Το πρώτο άρθρο μου,  στο Παίζουμε μαζί,  ήταν ένα που έλεγε για την κόρη μου να μου δείχνει το ουράνιο τόξο που βγήκε μετά την βροχή και μου λέει,  "Στο χαρίζω μανούλα"! 
Όταν κι εσείς, το δείτε, μετά την βροχή,  βάλε τα παιδάκια σου κοντά στο παράθυρο, πάρε πολλές φωτογραφίες,  να το κρατάνε. Αυτά, είναι η ζωή κι η ελπίδα! Να βάλετε μουσική και να τραγουδήσετε γι ΄αυτήν, πολύ δυνατά. 
 
Ακούω τα γέλια σας και βλέπω τα χαμόγελά σας, να παίζετε! Καλό παιχνίδι, μέσα από την καρδιά μου! 

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, παρακαλώ μοιραστείτε το. Θα το εκτιμούσα. :)


Ο κόσμος μέσα από τα μάτια των παιδιών!


 Νομίζω, ότι εμείς οι ενήλικες βλέπουμε τα πράγματα πολύ πιο διαφορετικά από τα παιδιά μας. Κι ίσως, μερικές φορές όταν δεν βγάζουμε άκρη, αυτό, είναι το πρόβλημα!  Τι θέλω να πω; Εμείς, βλέπουμε, απλώς,  ένα κρεβάτι!                  
 
Τα παιδί μας όμως, βλέπει μπροστά του, το μεγαλύτερο τραμπολίνο του κόσμου! Ας συνεχίσουμε να φωνάζουμε "κατέβα κάτω θα πέσεις"! Ποιος μας ακούει; 
Εμείς, βλέπουμε...και δεν βλέπουμε ένα ποδήλατο! 
Τα παιδιά, όμως, το βλέπουν...αλλά κάπως λίγο  διαφορετικά!
Και ξέρω, θα συμφωνήσετε μαζί μου, γιατί όταν παίρνουν μπροστά, δεν τα φτάνεις με τίποτα, όμως! 

Κι όσο, εμείς, βλέπουμε μία κούτα απλώς, για πέταμα, τις περισσότερες φορές...
Εκείνα, βλέπουν, ας πούμε  διαφορετικά  πράγματα. 
Κι όταν, τα βλέπω, να κοιτάνε το ρολόι στην τάξη και να ρωτάνε μεταξύ τους σε πόση ώρα χτυπάει το κουδούνι; 
Να είστε, σίγουροι, το σχολείο φαίνεται, εκείνη την ώρα,  αλλιώς.  Θυμίζει, φυλακή.
Και η μαμά, δεν είναι απλώς μαμά. 
Είναι σούπερ- γούμαν! 
Εσείς βλέπετε αυτό!
Τα παιδιά μας, αυτό! 

Οπότε την επόμενη φορά που θα τους φωνάξουμε, μήπως πρέπει να το ξανασκεφτούμε; 

Αν σας άρεσε αυτό το άρθρο, παρακαλώ μοιραστείτε το. Θα το εκτιμούσα. :)


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...